Να σου το πω διαφορετικά,μπας και το καταλάβεις:
Περίπτωση 1η.
Εψήφισαν 1000.
Η ΝΔ έλαβε 300 ψήφους, ήτοι ποσοστό 30%.
Περίπτωση 2η.
Εψήφισαν μόνο 600.
Η ΝΔ έλαβε τις ίδιες ψήφους, 300, ήτοι ποσοστό... 50% !
Δηλαδή με τις ίδιες ψήφους, λόγω της αποχής, η ΝΔ πήρε 50%, όταν με μικρότερη αποχή πήρε μόλις 30%.
Τώρα κατάλαβες, ρε αστροπελέκι, γιατί πρέπει να πας να ψηφίσεις, ακόμα και αν ψηφίσεις τον γέρο διάολο;
Stratakis Mixalis
Είναι αναμφισβήτητο πως κάθε μητέρα που έχει χάσει το παιδί της βιώνει έναν αδιανόητο πόνο, που προκαλεί το δέος και τον σεβασμό κάθε λογικού ανθρώπου. Ωστόσο, στην πολιτική αρένα, ο σεβασμός για το πρόσωπο δεν μπορεί να λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας από την κριτική για τις πράξεις του.
Η Μαρία Καρυστιανού διακηρύττει πως η είσοδός της στον δημόσιο βίο έχει έναν και μοναδικό σκοπό: την απόδοση δικαιοσύνης για την τραγωδία των Τεμπών. Όμως, η πραγματικότητα της δράσης της έρχεται σε πλήρη ρήξη με αυτή τη δήλωση. Αν ο στόχος ήταν όντως η αποκάλυψη των ευθυνών για το έγκλημα, το βέλος της κριτικής της θα έπρεπε να είναι σταθερά στραμμένο προς την κυβέρνηση που βρισκόταν στην εξουσία κατά τον χρόνο του δυστυχήματος.
Αντ’ αυτού, παρακολουθούμε μια συστηματική και εμμονική εστίαση στον Αλέξη Τσίπρα, μια κίνηση που στερείται λογικής συνέπειας αν το επίκεντρο παραμένει όντως η δικαίωση των θυμάτων. Όταν ο πόνος μετατρέπεται σε όχημα για επιλεκτικές πολιτικές επιθέσεις, η αξιοπιστία του σκοπού ατονεί.
Στην πολιτική, ο πόνος δεν αποτελεί πιστοποιητικό αλάνθαστου.
Οι πολίτες δεν ψηφίζουν συναισθήματα, αλλά αξιολογούν τη συνέπεια. Και η μέχρι τώρα στάση της κ. Καρυστιανού δυστυχώς υποδηλώνει ότι η υπόθεση των Τεμπών έχει υποχωρήσει στις προτεραιότητές της, δίνοντας τη θέση της σε μια ατζέντα που απέχει πολύ από τον αρχικό της στόχο.
Τον Ιούνη , λέει, έκλεισαν οι τράπεζες το 2015. Αυτό μόνο. Και δεν έχουν ιδέα γιατί. Έμειναν σ' αυτό.
Συνοπτικά:
Οι τράπεζες έκλεισαν
γιατί δεν τις στήριξε η κεντρική τους τράπεζα, η ΕΚΤ σε #παγκόσμια πρώτη.
Γιατί ο Σόιμπλε και οι συν αυτώ
ζητούσαν από την νέα κυβέρνηση να κάνει αποδεκτό το Β μνημόνιο με 22 δις επιπλέον μέτρα την τριετία 2015-17 και χωρίς βέβαια αναδιάρθρωση χρέους.
Οι τράπεζες έκλεισαν για να μας στραγγαλίσουν προκειμένου να περάσουν αυτά που ήθελαν.
Γιατί αν περνούσαν, δεν θα μενε ούτε στάχτη από τη στάχτη ��ας.
Γιατί ήδη από το καλοκαίρι του 2014 έκοψαν τις δόσεις στη κυβέρνηση Σαμαρά που δεν μπορούσε να περάσει τις απαιτήσεις τους παρουσιάζοντας σαν ... success story την έκδοση 2 ομολόγων που απορρόφησαν οι ελληνικές τράπεζες καθότι ρευστότητα μηδέν.
Στο τέλος η κυβέρνηση Σαμαρά κατέρρευσε.
Τελικά μετά από αρκετούς εφιαλτικους μήνες το 2015
και ένα δημοψήφισμα με πανηγυρικό ΟΧΙ,
δεν πέρασε το δικό τους
. Για όσους δεν κατάλαβαν ακόμη, το ΟΧΙ αφορούσε την αποδοχή των ορων του Β μνημονίου.
Κι έτσι ήρθε το πολύ ελαφρύτερο τρίτο μνημόνιο με την αναπόφευκτη αναδιάρθρωση χρέους αφού οι στόχοι δεν έβγαιναν και το δεύτερο έληξε ανεκτελεστο τον Ιουλιο του 2015.
Κανείς παρά μόνο ελάχιστοι δεν κατάλαβαν από τι γλιτώσαμε τότε.
Μερικοί απλά έμειναν στο κλεισιμο των τραπεζών χωρίς βέβαια κανείς να χ��σει τα λεφτά του η τη σύνταξη του.
Κι ακόμη χειρότερα, οι υπαίτιοι της χρεοκοπίας μας κραυγαζαν ΝΑΙ με κάθε κόστος, ενώ ήξεραν..
Σε άλλα κράτη βέβαια με
πιο υπεύθυνους και ενημερωμενους πολίτες τους έστειλαν φυλακή η στο σπιτάκι τους.
Από Catherine Pant
Σημείωση: Όλα αυτά τα χρόνια, οι πραγματικοί υπαίτιοι της χρεοκοπίας προσπάθησαν να μεταθέσουν τις ευθύνες τους αλλού. Τα λάθη τους τα πλήρωσε η κοινωνία, ενώ φόρτωσαν το σύνολο της κρίσης στον Αλέξης Τσίπρας.
Δεν έγινα μάνα.
Και δεν το λέω για να το εξηγήσω ούτε για να το μετατρέψω σε αφήγηση προς κατανάλωση. Σιχαίνομαι την αυτοθυματοποίηση, και ακόμη περισσότερο τη συνήθεια να ντύνουν οι γυναίκες τις επιλογές τους με δικαιολογίες για να γίνουν ανεκτές. Γι’ αυτό δεν έχω μιλήσει γι’ αυτό αλλού.
Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα πάνω μου εκείνο το αόρατο βάρος που δεν λέγεται αλλά επιβάλλεται: ότι η αξία μιας γυναίκας περνά από τη μητρότητα, σαν μοναδική μορφή ��ομιμοποίησης της ύπαρξής της. Σαν να μην αρκεί το σώμα της να της ανήκει — πρέπει και να αποδείξει τι “έγινε” με αυτό.
Αλλά εγώ μεγάλωσα βλέποντας τη μάνα μου.
Και αυτό έχει σημασία: όχι ως θεωρία, αλλά ως εμπειρία. Εκείνη έζησε μέσα σε περιορισμούς, μέσα σε “πρέπει”, μέσα σε μια ζωή που συχνά ζητούσε άδεια για να προχωρήσει. Κι όμως, μέσα από αυτό, μου έμαθε το αντίθετο. Εμένα με έμαθε να μη ζητάω άδεια. Να στέκομαι, να αποφασίζω, να υπάρχω χωρίς να απολογούμαι.
Και δεν ήταν μόνο σε μένα αυτό. Ήταν και στις άλλες γυναίκες γύρω της. Στις φίλες μου, που τις άκο��γε πραγματικά, που τις στήριζε χωρίς όρους, που στεκόταν δίπλα τους όταν έπρεπε να πάρουν αποφάσεις δύσκολες, προσωπικές, σιωπηλές. Με έναν τρόπο ήσυχο αλλά σταθερό, που έλεγε “σε βλέπω” χωρίς να χρειάζεται να το πει δυνατά.
Η πατριαρχία δεν χρειάζεται πάντα βία. Χρειάζεται κανονικότητα.
Χρειάζεται “έτσι είναι”, “έτσι πρέπει”, “θα καταλάβεις όταν γίνεις μάνα”. Χρειάζεται τη μετατροπή της επιλογής σε υποχρέωση και της επιθυμίας σε ηθική υποχρέωση.
Και έτσι το σώμα παύει να είναι σώμα· γίνεται πεδίο κρίσης. Για το αν θα γεννήσει, αν θα “κρατήσει”, αν θα “αξίζει”. Ακόμη και η άμβλωση φορτώνεται με ηθικά βάρη που δεν της ανήκουν — ενώ είναι πράξη αυτοδιάθεσης.
Υπάρχουν γυναίκες που έγιναν μητέρες.
Υπάρχουν γυναίκες που δεν έγιναν και δεν όφειλαν να γίνουν.
Υπάρχουν γυναίκες που επέλεξαν τ��ν άμβλωση χωρίς να δώσουν λογαριασμό σε κανέναν.
Και υπάρχουν γυναίκες που έσπασαν τον τρόπο που τις κοιτούσε ο κόσμος: η Ρόζα Παρκς, που δεν αρνήθηκε απλώς μια θέση αλλά την ιδέα ότι η αξιοπρέπεια παραχωρείται. Η Μελίνα Μερκούρη, που έζησε χωρίς να χαμηλώσει ποτέ τη φωνή της για να γίνει αποδεκτή. Και η Σιμόν ντε Μποβουάρ, που έδωσε λέξεις στο αυτονόητο: ότι η γυναίκα δεν γεννιέται για να υπη��ετεί ρόλους, αλλά για να υπάρχει ελεύθερα.
Στέκομαι σε αυτή τη γραμμή. Όχι ουδέτερα. Καθαρά.
Και σκέφτομαι τη μάνα μου.
Όχι ως θεωρία, αλλά ως ζωντανή, ζεστή παρουσία. Μια γυναίκα που έζησε μέσα σε περιορισμούς αλλά ποτέ δεν έπαψε να δίνει χώρο στους άλλους — στις φίλες μου, σε μένα, σε όποια γυναίκα βρισκόταν δίπλα της και χρειαζόταν στήριξη χωρίς όρους. Από εκείνη έμαθα ότι η ελευθερία δεν είναι μόνο να την κατακτάς για τον εαυτό σου, αλλά και να τη μεταδίδεις ήσυχα στους άλλους.
Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες.
Σε όσες έγιναν μητέρες,
σε όσες δεν έγιναν,
σε όσες στάθηκαν απέναντι στις πιέσεις χωρίς να τις εξηγήσουν,
σε όσες πήραν δύσκολες αποφάσεις,
σε όσες έζησαν με τους δικούς τους όρους,
και σε όσες δεν είναι πια εδώ αλλά άνοιξαν τον χώρο για να μπορούμε εμείς να στεκόμαστε χωρίς άδεια.
#μητρότητα #γυναίκες #αυτοδιάθεση #μάνα #μητερα #άνθρωποι #σώμα #πατριαρχία #ελευθερία #συναισθήματα #καθημερινός_αγώνας
Πάλι θα συγκρουστεί με το βαθύ κράτος ο Μητσοτάκης; Πάρε μια ανάσα βρε αδερφέ, 7 χρόνια πολεμάς, κάτσε μια στάλα να ξαποστάσεις, να φας μια μπουκιά γλυκό ψωμί.
Ξέρετε τι είναι βία τελικά; Βία είναι να θες να μάθεις από τι έφυγε το παιδί σου και να σε εμποδίζουν με κάθε τρόπο, βία είναι να θες να τηρήσεις ήθη και έθιμα και η ακρίβεια να σε αποτρέπει, βία είναι να έχεις πληρώσει χρόνια τώρα για μια αξιοπρεπή αντιμετώπιση θεμάτων υγείας σου στ�� μέλλον και το σύστημα να το έχουν διαλύσει προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων και τελικά βια είναι να έχουν υποθηκεύσει το μέλλον των παιδιών σου, προς όφελος των τραπεζών!
Πριν από πολλά, πολλά χρόνια, η Ρένα Βλαχοπούλου είχε ευχηθεί για το νέο έτος κάτι απλό και ανατρεπτικό...να γίνουν οι πλούσιοι φτωχοί και οι φτωχοί πλούσιοι, για έναν μόνο χρόνο.
Και έλεγε: γέλιο που θα ρίχναμε…
Τελικά, δεν θα γελούσαμε μόνο. Θα μαθαίναμε και πολλά.
🇷🇺 | Ο Βλαντιμίρ Πούτιν προς τους πολίτες της Δύσης:
«Θέλω οι απλοί πολίτες στις δυτικές χώρες να με ακούσουν. Τους λένε συνεχώς ότι όλες οι τρέχουσες δυσκολίες τους είναι αποτέλεσμα των εχθρικών ενεργειών της αδίστακτης Ρωσίας και ότι πρέπει να πληρώσουν από την τσέπη τους για την καταπολέμηση μιας φανταστικής ρωσικής απειλής».
«Όλα αυτά είναι ψέματα. Η αλήθεια είναι ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζετε τώρα είναι αποτέλεσμα χρόνων ενεργειών των κυρίαρχων ελίτ των χωρών σας: των λαθών τους, της μυωπίας τους και της φιλοδοξίας τους. Δεν σκέφτονται πώς να βελτιώσουν τη ζωή σας. Είναι εμμονικοί με τα δικά τους εγωιστικά συμφέροντα και τα υπερβολικά κέρδη τους»