Οι μανουλίτσες της τάξης μιλάνε στο βάιμπερ για το κοινό δώρο της δασκάλας, και προσπαθεί η καθεμία να πει μια πιο ψαγμένη επιλογή από τους προηγούμενες. Περιμένω κάποια στιγμή που θα αρπαχτούν να ρωτήσουν εμάς τις αμέτοχες τί προτείνουμε για δώρο και να πω "πιεσόμετρο" 😂
Σταματηστε ρε ζωα να βαφτιζετε τους γιους σας Μαξιμος και Ιουλιος και Φλουβιος και Αυγουστος...σε μερικα χρονια θα παιρνουν παρουσιες στο δημοτικο και θα ειναι σαν την πρωινη αναφορα Ρωμαικης Λεγεωνας....
Εσείς που ακούτε μόνο ξένη μουσική, όταν σας χωρίζουν και σέρνεστε στα πατώματα, ανοίγετε μπουκάλι και βάζετε τέρμα Metallica? Θα σας νιώσει δλδ καλύτερα ο Χέτφιλντ από τον Διονυσίου (πήγαινέ με όπου θέλεις ταξιτζή)? Έλα να σοβαρευτούμε λίγο
Πριν από πολλά χρόνια, της είχα πάρει συνέντευξη. Στο σπίτι της, στην Κηφισιά, είχε στρώσει μπροστά στο τραπεζάκι του σαλονιού όπου καθόμασταν, έναν ολόκληρο μπουφέ. Καφές, τσάι, χυμοί, κουλουράκια, τοστάκια, φρούτα... Δε μου είχε ξανασυμβεί σε συνέντευξη. Ήμουν αμήχανος: «Τι είναι όλα αυτά…». «Ε, πώς, σπίτι μου ήρθατε», μου απάντησε. Γυναίκα παλιάς κοπής, παλιάς ευγένειας, παλιάς λεπτότητας.
Μία φράση θυμάμαι από τη συνέντευξη αυτή: «Κοίτα γύρω, τι παρατηρείς; Δεν υπάρχει ούτε μία φωτογραφία μου, ούτε ένας χρυσός δίσκος. Τι είμαι, ψώνιο, να έχω τη φάτσα μου στο σαλόνι μου;».
Ένας κανονικός άνθρωπος, σαν να μην ήταν μύθος.
Για τη φωνή της, τι να πω; Τα λέει όλη η Ελλάδα.
Μπροστά από όνομα ανθρώπου που δε ζει δε βάζεις την προσφώνηση «κύριος» ή «κυρία». Εδώ απλώς δε γίνεται. Γράφεις και το κάππα κεφαλαίο.
Αντίο Κυρία Μαρινέλλα.