Tomorrow we play our third official match of the season, and we do so at home, in front of our fans. We know how important it is to take the first step towards qualification…
❌❌❌
We’re going to bring this heroic young man, and his family, into the White House with, perhaps, the boy he saved, to give him a High Civilian Honor. Very brave, he deserves it! President DONALD J. TRUMP
De Nederlandse schijnrechterflank
Denk aan figuren als Wierd Duk, Jan Roos, Geert Wilders, Mona Keijzer en Johan Derksen, maar ook aan media als De Telegraaf, GeenStijl, Nieuws van de Dag en Ongehoord Nederland, en aan vrijwel alle zogenaamd rechtse partijen. Ze verschillen onderling, maar vertegenwoordigen voor mij verschillende verschijningsvormen van dezelfde Nederlandse schijnrechterflank. Inmiddels kent iedereen het type: luid, verontwaardigd, voortdurend in oorlog met “links”, immigratie en islam, maar opvallend voorzichtig zodra werkelijk breken met het systeem ter sprake komt.
FVD vormt voor mij de ingewikkeldste uitzondering. Die partij spreekt tenminste nog over Nexit en remigratie, maar schuurt tegelijk tegen dezelfde mediaklasse aan, verschijnt in dezelfde talkshows en beweegt regelmatig mee met dezelfde polariserende talkingpoints. Daardoor blijft ook daar de vraag staan: vormt men werkelijk een uitweg, of slechts een radicalere variant binnen hetzelfde politieke theater?
Deze schijnrechterflank profileert zich als verdediger van Nederland, maar haar verzet blijft veilig, selectief en uiteindelijk systeembevestigend. Ze klaagt eindeloos over immigratie, islam en culturele achteruitgang, maar zodra het gaat over daadwerkelijke soevereiniteit, een harde breuk met de EU, consequent migratiebeleid of het terugdraaien van de structurele oorzaken, begint het gestamel.
Het is de eeuwig klagende echtgenoot die iedere avond roept dat het huwelijk kapot is, maar nooit daadwerkelijk vertrekt.
Tegelijkertijd wordt het Nederlandse debat steeds opnieuw door een uitgesproken pro-Israëlische lens getrokken. Buitenlandse conflicten worden rechtstreeks onze samenleving binnengehaald. Na iedere aanslag verschijnen vrijwel onmiddellijk dezelfde frames, dezelfde vijandbeelden en dezelfde morele loyaliteitstesten. Moslims worden steeds opnieuw als collectief maatschappelijk gevaar neergezet, terwijl historische trauma’s worden ingezet om fundamentele kritiek bij voorbaat verdacht of moreel onaanvaardbaar te maken.
Ik zie daarin geen bescherming van Nederland, maar permanente polarisatie. Nederlanders worden tegen elkaar opgezet, terwijl de grotere politieke, economische en bestuurlijke structuren buiten schot blijven.
Ook cultureel is deze flank helemaal niet werkelijk behoudend. Zij verdedigt niet zozeer traditie, karaktervorming, familie, discipline of geestelijke onafhankelijkheid. Zij verdedigt vooral de decadente consumptiemaatschappij: eindeloze BN’er-onzin, seksuele vulgariteit, oppervlakkige relaties, spektakel, voetbal, Formule 1 en permanente afleiding.
Mannen worden niet aangespoord om autonoom, geestelijk scherp en politiek onafhankelijk te worden. Ze worden aangemoedigd om passieve consumenten en tribale supporters te blijven: boos op de aangewezen vijand, loyaal aan hun club of coureur, verdoofd door fastfood, drank en entertainment, verslaafd aan mediarelletjes en vooral niet bezig met de vraag wie werkelijk de kaders bepaalt.
Ook hun zogenoemde tolerantie is selectief en instrumenteel. Het ene moment beschimpen ze homoseksualiteit, genderpolitiek en progressieve moraal; het volgende moment presenteren ze zich plotseling als vurige verdedigers van homorechten zodra een moslimjongere een homoseksueel stel lastigvalt. Die vrijheid lijkt vooral van belang wanneer zij als argument tegen de islam kan worden gebruikt.
Hetzelfde gebeurt met hoofddoekjes en de positie van moslimvrouwen. Hun vrijheid lijkt deze flank vooral te interesseren wanneer die kan worden ingezet als stok om een hele bevolkingsgroep mee te slaan. Zodra dezelfde vrouwen andere keuzes maken dan cultureel rechts wenselijk vindt, verdwijnt die plotselinge betrokkenheid vaak net zo snel als zij verscheen. Waarden worden zo geen beginselen, maar munitie.
Dat is waarom ik dit type zo giftig en achterbaks vind. Ze verkopen zichzelf als patriotten, terwijl ze onder die vlag precies de polarisatie, afhankelijkheid en culturele afbraak versterken waartegen ze zeggen te strijden.
Ze verkopen culturele afbraak als vrijheid, buitenlandse loyaliteit als beschaving en machteloze verontwaardiging als patriottisme. Ze benoemen de symptomen, maar houden naar mijn oordeel de bestaande structuur in stand. Hun politieke en commerciële verdienmodel draait op crises die eindeloos blijven voortbestaan. Werkelijke oplossingen leveren minder aandacht, minder verontwaardiging en uiteindelijk minder bestaansrecht op. Zodra immigratie, culturele ontwrichting of Europese afhankelijkheid daadwerkelijk zouden verdwijnen, verdwijnt ook een groot deel van hun politieke verdienmodel.
Dat is geen echte oppositie. Voor mij functioneert het als gecontroleerde onvrede: een politiek en mediaal mechanisme dat genoeg woede produceert om de bevolking verdeeld en betrokken te houden, maar nooit genoeg kracht organiseert om werkelijk te breken.
Deze mensen maken Nederland niet sterker. Ze houden Nederlanders bezig met moslims, relletjes, sportverering, pornografie, vreemdgaan, oppervlakkige datingcultuur, relationele vernedering, passiviteit en verlies van zelfrespect bij mannen, plus een eindeloos mediacircus, terwijl nationale soevereiniteit, sociale samenhang en culturele continuïteit steeds verder verdwijnen. Ze noemen zichzelf rechts, maar functioneren in mijn ogen als bewakers van precies het systeem waartegen ze zeggen te strijden.
Met zulke patriotten heeft Nederland nauwelijks nog vijanden nodig.
En ik zeg het eerlijk tegen mijn volgers: ik ben klaar met die voortdurende morele en hysterische gijzeling. Binnen rechts worden Israël en de Holocaust naar mijn mening te vaak aangehaald om fundamentele kritiek moreel verdacht te maken, zoals delen van links het slavernijverleden en identiteitspolitiek gebruiken om hun eigen morele gezag af te dwingen. De onderwerpen verschillen, maar het mechanisme lijkt opvallend veel op elkaar: historisch leed wordt een politiek drukmiddel waarmee het heden wordt beheerst.
Rechts verkoopt decadentie, sportverering, seksuele vulgariteit en consumentisme. Links verkoopt regenboogmarketing, woke-identiteit en een andere vorm van culturele ontworteling. Ze bestrijden elkaar luidruchtig, maar cultureel sluiten ze vaker op elkaar aan dan beide kampen willen toegeven.
Beide houden mensen gevangen in rollen, kampen, emoties en eindeloze symbolische conflicten. Binnen beide kampen raakt de aandacht afgeleid van onafhankelijkheid, soevereiniteit, karaktervorming en werkelijke maatschappelijke samenhang.
Wanneer je dat patroon eenmaal ziet, kijk je anders naar de Nederlandse media- en politieke werkelijkheid. Niet meer als een simpele strijd tussen links en rechts, maar als één systeem met twee marketingafdelingen: verschillende vlaggen, verschillende vijanden, dezelfde ontworteling.
Vroeger was bedekking geen teken van onderdrukking, maar van status. In oude beschavingen was de gesluierde vrouw juist de vrouw met positie, familie, bescherming en waardigheid. In de Midden-Assyrische wetten moesten vrije en getrouwde vrouwen bedekt over straat, terwijl prostituees en slavinnen juist geen sluier mochten dragen. Onbedekt zijn hoorde niet bij vrijheid, maar bij beschikbaarheid.
En precies daar zit de ongemakkelijke waarheid die moderne mensen niet meer willen horen: onze cultuur heeft dat principe volledig omgedraaid. Wat vroeger werd gezien als verlies van eer, wordt nu verkocht als empowerment. Wat vroeger hoorde bij seksuele beschikbaarheid, wordt nu gepresenteerd als zelfexpressie. En wie daar vragen bij stelt, wordt meteen weggezet als vrouwonvriendelijk, religieus of achterlijk.
Mijn punt is niet dat een man zijn gedrag mag afschuiven op vrouwen. Een man blijft 100% verantwoordelijk voor zijn handen, zijn woorden en zijn daden. Maar een samenleving die doet alsof kleding niets communiceert, alsof seksualisering geen effect heeft, alsof mannen geen visuele wezens zijn en alsof vrouwelijke bescheidenheid geen sociale waarde heeft, liegt tegen zichzelf.
Beschaving ontstaat niet door elk instinct vrij spel te geven. Beschaving ontstaat door grenzen, schaamte, zelfbeheersing en wederzijdse verantwoordelijkheid. Mannen moeten weer leren beschermen zonder te bezitten. Vrouwen moeten weer begrijpen dat waardigheid niet hetzelfde is als zoveel mogelijk zichtbaarheid. En de cultuur moet ophouden met doen alsof chaos vrijheid is.
We noemen het emancipatie, maar misschien is het gewoon een eeuwenoude rangorde op zijn kop: de vrouw die vroeger beschermd werd als waardig, wordt nu uitgelachen als onderdrukt, de vrouw die vroeger als publiek beschikbaar werd gezien, wordt nu gevierd als bevrijd. Dat is geen vooruitgang. Dat is morele omkering met een modern marketinglaagje.
No había podido ver está jugada en la cual Egipto reclamaba penal desde este ángulo.
Acá se nota clarísimo que es el jugador egipcio el que choca el pie del jugador Argentino, probablemente con la intención de dejarse caer al perder la pelota.
NO HAY FALTA!
Als je het goed bekijkt, zie je dat dit absoluut geen penalty is. Hij zwaait zelf met zijn arm nog net voordat hij zich laat vallen. Andere momenten ook juist gefloten. Terechte overwinning. Doe die anti-Argentinië bril eens af mensen. #penalty#messi#FIFA#argentinie#wk
@Enes66010 Als je dit een penalty vindt, dan adviseer ik je echt om je ogen na te laten kijken. Man man man wat een haat aan Argentinië moet je hebben dat je zulke waanbeelden krijgt.
Ik zou dit elke emotionele voetbalkijker aanraden. Wees objectief en kijk alles goed terug. Dat messi een rode kaart had moeten krijgen en in Qatar makkelijk penalty’s kreeg is niet relevant. Van elk team kan je veel momenten eruit pakken waarbij ze het mee hebben zitten. #wk
Als je trouwens in alle rust het VAR moment van Argentinië nog eens terugkijkt, dan was het een hele logische beslissing van Letexier. Dat geldt ook voor het niet geven van de penalty aan Egypte
Als je trouwens in alle rust het VAR moment van Argentinië nog eens terugkijkt, dan was het een hele logische beslissing van Letexier. Dat geldt ook voor het niet geven van de penalty aan Egypte
This happened in this match they all crying about. But Bcus it’s foul for Argentina and referee or far did not call it, this does not fit in the narrative. 😂😂
Aan complottheorieën geen gebrek op dit platform naar aanleiding van #argegy - echter hoor ik niemand over deze gigantische fout die de Egyptenaren uiteindelijk de das om doet.
De angst voor #Messi lijkt zo groot dat men blindelings doorstapt en de controle over deze situatie uit handen geeft. Vermoeidheid speelt ongetwijfeld ook een rol, maar je mag nooit je kop verliezen op zo'n belangrijk moment.
Tevens ook een perfect voorbeeld van #ballwatching door vrijwel de gehele defensie van #Egypte.
@SuleyOzturk@PieterZwartNL