Θυμάμαι τη μαμά να μου λέει: «Δεν θα έχεις ανάγκη κανέναν! Αν δεν είσαι ευτυχισμένη, παίρνεις τα παπούτσια σου και φεύγεις.
Κι αν δεν θες, μην πάρεις ούτε τα παπούτσια σου. Θα πάρουμε άλλα!»
#παγκοσμια_ημερα_γαμου
Ενας από τους λόγους που δεν θα γυρίσω Ελλάδα. Έχουν περάσει 13 χρόνια κ ακόμα νιώθω τον κόμπο στο στομάχι. Θυμάμαι να πηγαίνουμε τη μητέρα μου στα επείγοντα του ευαγγελισμού με δύσπνοια κ πόνους από καρκίνο πνεύμονα κ να μας στέλνουν σπίτι. Μετά από 3-4 μέρες έφυγε, 56 χρονών
"Έλα συντομεύετε!" Είναι πολλά αυτά που μπορώ να γράψω με αφορμή την αρρώστια, τη νοσηλεία και το θάνατο της Μαρίας. Δε θέλω όμως να τη θυμάμαι μέσα από τη φρίκη που έζησε. Δεν μπορώ να θυμώνω άλλο για πολλά μεγάλα, κάποια μικρά, όλα αυτονόητα που είναι πολύ σημαντικά για τον ασθενή και την οικογένεια του. Και αυτό γιατί οι ελλείψεις είναι τεράστιες σε όλα τα τμήματα του Άγιου Σάββα (π.χ. διάγνωση αξονικής δίνουν άμα θέλουν μετά από δύο-τρεις εβδομάδες).
Θα σταθώ μόνο στην παρηγορητική φροντίδα που είναι ούτε για τα σκουπίδια κι όχι μόνο γιατί ο καθένας έχει τη δική του άποψη περί μορφίνης. Δηλαδή λες σε νοσηλεύτρια: η ασθενής πονάει.
"Θέλετε να της κάνω επιπλέον ένεση;" Εσείς σπουδάσατε μα εγώ θα το αποφασίσω αυτό; Γιατί ρωτάτε εμένα και δε ρωτάτε τους γιατρούς;
"Δε σας καταλαβαίνω..."
Εγώ αντίθετα την νιώθω γιατί οι τρομερές ελλείψεις προσωπικού αυτό κάνουν, αλλοτριώνουν το προσωπικό το οποίο πρέπει να κάνει συνέχεια οικονομία και να τα προλάβει όλα. Πολύ τρέξιμο. Όντως νιώθω.
Αν είσαι ασθενής θα πονέσεις πολύ παραπάνω από το "κανονικό" είναι σίγουρο. Θα υποφέρεις. Ειδικά στα τελευταία σου.
Επί δύο (!) μέρες θα παραληρείς χωρίς ουσιαστική βοήθεια. Κάπως έτσι θα τραυματιστούν οι αγαπημένοι σου για πάντα.
Γιατί δεν ενδιαφέρει κανέναν η ψυχολογική κατάσταση των συγγενών. Σου δίνουν ένα τηλέφωνο -με την βεβαιότητα ότι θα επικοινωνήσεις και ξεμπερδεύουν.
Δεν υπάρχει κατάλληλο προσωπικό μες το νοσοκομείο που θα βοηθήσει τους ανθρώπους αυτούς να κάνουν μια αρχή ώστε να ξεπεράσουν την απώλεια. Κάτι πολύ χρήσιμο ειδικά για οικογένειες με μικρά παιδιά.
Γενικά επικρατεί μια γραφειοκρατική λογική υπό ανθρωπιστικό μανδύα. Μια λογική που επιτρέπει στο κάθε βλήμα να φωνάζει "Ελα πάμε συντομεύετε!" καθώς βγάζει τη νεκρή γυναίκα σου από το θάλαμο (γενικά πάλι καλά που δεν μας έχωσαν καμιά κλωτσιά για να φύγουμε νωρίτερα).
Προκειται για σύμπτωμα μιας ευρύτερης κυνικής και υποκριτικής νοοτροπίας που συναντάς (όχι μόνο εκεί αλλά) σε όλο το ελληνικό σύστημα υγείας (και πολύ περισσότερο από τον Άγιο Σάββα).
Ευτυχώς δεν την έχουν όλοι. Υπάρχει νοσηλευτικό προσωπικό και γιατροί που ξεχωρίζουν και παλεύουν κάθε μέρα με τους ανεμόμυλους.
Εντωμεταξύ ενώ οι ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις (Ασπέργιλλος) έχουν εξελιχθεί σε μεγάλο πρόβλημα για το νοσοκομείο, ελάχιστοι πλέον φορούν μάσκα. Ούτε καν στο ασανσέρ. Αυτά.