بدترین بیماریِ یه عاشقِ سینما که تخصصی در سینما نداره؛ اینه که دیگه نمیتونه فقط فیلم ببینه؛ محکومه روایت رو رها کنه و چشمش ناخواسته میره سمت جزئیاتی که تلاش شده برای پنهان کردنش؛ از فیلمنامه و شخصیتپردازی گرفته تا دیالوگ، ریتم، میزانسن، قاببندی، طراحی صحنه، فیلمبرداری و حتی سکوتهایی که گاهی بیشتر از دیالوگها حرف میزنن. برای همین، دربارهی فیلم زن و بچه از سعید روستایی میشه ساعتها از فیلمنامهی پر از حفره، دیالوگهای ناتمام، کارگردانیِ عجول، سکانسهای پرتابی، روایتِ غیرقابلباور و شاتهای تکراریِ سینمای نخنما حرف زد.
اما راستش مسئله اصلاً اینها نیست.
حتی نمیشه زن و بچه رو صرفاً یک فیلم بد دونست. برای من، بیشتر شبیه اثری بود که انگار سفارشش رو داده بودن تا به ابتذال بکشه هر چیزی رو که خودشون بهش دسترسی ندارن تا مستقیم مبتذلش کنن. انگار قرار بود هر چیزی که تا دیروز ضدِ ارزش بود، فقط با چند قاب خوشرنگ و یک روایت احساسی، تبدیل بشه به یک انتخاب قابلقبول. فیلم نه زشتی رو نقد میکنه، نه باهاش درگیر میشه؛ فقط اونقدر عادیش میکنه که آخرش همون تعفن، با ظاهری اخلاقی و اسمِ عاقبتبهخیری تحویل مخاطب داده میشه.
بهنظرم خطرناکترین فیلمها الزاماً بدترین فیلمها نیستن؛ اونهاییان که بیسروصدا مرز بین ابتذال و فضیلت رو چند سانتیمتر جابهجا میکنن، طوری که بعد از دیدنش، تازه میفهمی داشتی برای چیزی دست میزدی که اگر اسم واقعیش رو همون اول بهش میگفتن، احتمالاً ازش فاصله میگرفتی.
دیروز نشد بهتون بگم، ولی سیرو چهارتا دوست جدید پیدا کرد که قراره امروز سفارشهاشون به دستشون برسه🌶😁
شما هم اگه دوسدارین با سیرو دوست بشین، بهش پیام بدین
سیرو | قهرمان مزهها✨
«بازگشت اینترنت به وضعیت قبل از دی ۱۴۰۴» را هم با ذوق و شوق تیتر زدهاند، انگار فتحالفتوح کردهاند.
کدام اینترنت؟
همان اینترنت ناقصی که UDP و QUIC و IPv6 رویش عملاً بسته بود؟
همان اینترنتی که نصف سرویسهای مدرن دنیا باهاش درست کار نمیکرد؟
همان اینترنتی که برای هر کار ساده باید ده جور VPN و تونل و کلک میزدی؟
اسم این چیزی که شما تحویل مردم دادید «اینترنت» نیست؛
این یک شبکه دستکاریشده، محدود و مهندسیشدهست که هر روز بخشی از استانداردهای جهانیاش را قطع کردهاید.
بعد تازه اگر همین شورای جدید واقعاً قدرت تصمیمگیری داشته باشد و فردا یک نهاد دیگر همه چیز را دوباره برنگرداند!
اینهمه خسارت به زندگی و کار مردم زدید، حالا برگشت به وضعیت نیمهخراب قبلی را هم دارید مثل دستاورد ملی قالب میکنید.
در مجموع حدود ۱۲۰ روز از سال ۱۴۰۴ تا امروزِ ۱۴۰۵، دسترسی واقعی به اینترنت جهانی برای مردم قطع بوده و عملاً فقط «شبکه ملی اطلاعات» در اختیار کاربران قرار گرفته است.
این در حالیست که شرکتهای ارائهدهنده خدمات اینترنت و اپراتورها، طبق قرارداد، موظف به ارائه اینترنت بینالملل هستند؛ نه اینترانت داخلی محدود.
بنابراین دریافت کامل وجه سرویس، محاسبه و کسر ترافیک بینالملل، و فروش بستههایی با عنوان «اینترنت» در شرایطی که اینترنت جهانی عملاً مسدود بوده، محل ایراد جدی حقوقی و قانونی است و باید درباره آن شفافسازی و جبران خسارت صورت گیرد.
از همه کاربران میخواهم شکایت خود را در سامانه رسمی سازمان تنظیم مقررات ثبت کنند:
https://t.co/vF1Dh2y8a7
خبرگزاریها و رسانهها هم اگر هنوز قرار است نماینده افکار عمومی باشند، باید این مطالبه را جدی پیگیری کنند؛
مردم هزینه اینترنت جهانی پرداخت کردهاند، نه هزینه قطع ارتباط با جهان.
@HashemiSattar@drpezeshkian@SharghDaily
کاش کودکان نمیمردند
ای کاش موقتاً به آسمانها برده میشدند
تا جنگ تمام شود،
سپس با خیال راحت به خانهشان برمیگشتند،
و وقتی والدین با حیرت از آنها بپرسند
کجا بودید؟
با خوشحالی بگویند:
«داشتیم با ستارهها بازی میکردیم!»
• غسان كنفانی
وقتی بچه بودم تیچر زبانم یه مرد مسن فمینیست بود
بحث رانندگی بد زنها باز بود و همه میخندن
این مرد توضیح داد که دخترها تا ۱۸ سالگی پشت ماشین نشستن، دوچرخه سواری نمیکنن، موتور ندارن و ناگهانی وارد جامعه میشن و این مسئله تمرین و تجربست نه جنسیت
یه مرد اینو میفهمه ولی زهرا نه
.
چطور ممکنه از یک خانواده،
نه پدر، نه مادر، نه فرزاندان، هیچ کدوم فکر نکنن و آگاه به این موضوع نباشن که پخش موسیقی با باند توی آپارتمان، نشان دهنده بیفرهنگی، اوج تازه به دوران رسیدگی
و بیاخلاقی افراد است؟
#آپارتمان_نشینی#فرهنگ_آپارتمان_نشینی#تازه_به_دوران_رسیدهها