هزاران بار درود به سخرخیزی و ورزشکردن.
این دو تا بافث میشن بدون توجه به آیندهی سیاه ادامه بدم و یادم بره که این نفسها و تپش قلبها در واقع، زندگی نیست و یک مرگ تدریجی همگانیه.
وقتی که استادم بهم آزار جنسی رسوند و لمسم کرد، تا مدتی من گیج و ترسیده بودم ولی بالاخره آخر ترم که نمرهها رو داد، خودم رو جمع و جور کردم د درموردش با مدیر گروه دانشگاهمون حرف زدم.
از طرفی، چون از بعد اون اتفاق نتونستم برم دانشگاه، مجبور شدم
بعداز ۳ سال، من هنوزم به این سؤالها که بار روانی زیادی برام دارن فکر میکنم و تهش کاری میکنن بگم تقصیر خودم بود.
اصلا چرا این رو گفتم؟ آزار جنسی دیدن دیگه شده کار هر روز ما زنها
ولی همیشه برام سؤاله که چرا این یکی بیشتر از موردهای دیگه بهم آسیب زد و هنوز نتونستم ازش بگذرم.
و استاد زن هم پرسید: «چرا جیغ نزدی؟»، «چرا کنارش نزدی؟»، «چرا در اتاق رو بسته بودی؟»، «چرا بهجای رئیس دانشکده که خانمه به مدیر گروه گفتی؟»، «اصلاً چرا اینقدر طولش دادی و گذاشتی وقتی ترم تموم شد؟»
چنل رو پاک کردم.
حقیقتا دوست داشتم توی اون پیامی که فرستادم تا بگم دارم چنل رو میبندم تا یه موقع کسی فکر نکنه که از قصد و عمدا ریمووش کردم دوست داشتم بگم، به لطف عدهای تنها مکان امنی که میتونستم خودم رو توش ابراز کنم هم از دست دادم ولی دیگه زیادی بود؛ چون منی که توان شنیدن...
اصلاً کی گفته که حجم صمیمیت رو میشه از طریق ریل فرستادن فهمید؟ من و صمیمیترین دوستم که اتفاقاً مطمئنم من هم برای اون صمیمیترین دوستش هستم، فقط ریلهای مرتبط با کارمون و چیزهای آموزشی برای هم میفرستیم :)
من واقعا از این ارتباط از طریق ریل متنفرم.
طرف سال به سال به من پیام نمیده و حالم رو نمیپرسه و یا وقتی بهش پیام میدم ششصد سال بعد جواب میده اما هر روز دایرکت اینستام رو با ریلهای کسشر اسپم میکنه.
واقعا نمیفهمم. یعنی چی آخه؟
چرا بهنظرت هر چیزی که جالبه باید برای من بفرستی؟ یا چرا باید چیزی که دیدی لایک کردم برام بفرستی و درموردش باهام حرف بزنی؟
حالا این چند روز یک بار اتفاق بیوفته قابل درکه ولی من روزی بالای ۱۰ یا ۲۰ تا پیام از این دو نفر دارم.
من واقعا نمیخوام زندگی کنم
نمیدونم چجوری منظورم رو برسونم
نه اینکه غمگین باشم یا درد خاصی داشته باشم
دیگه حس میکنم بسه، همینقدر کافیه
کاش میشد هرچیزی که از زندگیم باقی مونده رو اهدا کنم به کسی که هنوز ذوقی براش مونده
آبروی ایران و ایرانی با ویدیو یه پسربچه که هیچ کار بدی نکرده نمیره، آبرومون وقتی میره که عضو تیم ملی کشور تا پاشو از ایران میذاره بیرون به یه دختر تجاوز میکنه و کسانی مثل آیسان اسلامی نه تنها خجالت نمیکشن بلکه بهش افتخار هم میکنن.