İçimizdeki Şeytan kitabında ‘unuttum diyemem fakat üzerimde bir tesiri kalmamış’ diye bir cümle geçiyor. Tam olarak bu. Bir zamanlar fırtınalar koparan her şeyin şimdi sadece uzak bir gürültüden ibaret olması. İnsan geçiyor, yara kabuk bağlıyor, izi bile hafifliyor.
Bu adam ne yemiş ne içmiş her seferinde şok oluyorum inanılmaz bi zeka onunla aynı dönemde ilim öğrenmek istemezdim çünkü bayağı salak hissettiriyo ahhshshshs
şule gürbüz diyor ya, ‘her şeye yaklaşmak, her şeyi bilmek ve herkesle hemhâl olmak zorunda değiliz. bazı şeylerin uzakta ve kendi renginde kalması, hem onlara hem de bize hürmettir.’ çünkü sınır, ruhun zırhıdır. herkesi içeri alan, en çok da kendi içindeki evi talan eder.
Kendimi tanıma yolculuğumda kendimle ilgili öğrendiğim her yeni şey hayat görüşümü de değiştiriyor, davranışlarımı da. Meğer ben sandığım kişi değilmişim dedirtiyor