زنان، امنیت انسانی و عدالت اجتماعی در ایران
✍️الهام رحیمی
مقدمه:
امنیت انسانی مفهومی فراتر از نبودِ جنگ و خشونت، و بهمعنای فراهم بودن شرایطی است که انسانها بتوانند با کرامت، آزادی و آرامش زندگی کنند. در این میان، زنان بهعنوان نیمی از جمعیت جامعه، نقشی حیاتی در شکلگیری امنیت انسانی و عدالت اجتماعی دارند. با این حال، نمیتوان از زنانی که خود از امنیت، حقوق برابر و فرصتهای عادلانه برخوردار نیستند، انتظار داشت که بهتنهایی در ایجاد امنیت برای جامعه و نسلهای آینده نقش ایفا کنند؛ در جامعه و کشوری که زن به حاشیه رانده شده و با حذفِ نقش مواجه شود، ریشهی این بحران را باید در حوزهی سیاستهای کلان آن جامعه جستوجو کرد.
وضعیت زنان در هر جامعهای، یکی از معیارهای اصلی سنجش میزان توسعهیافتگی، عدالت اجتماعی و احترام به کرامت انسانی است. در ایران نیز زنان در دهههای گذشته در زمینههایی مانند آموزش و حضور اجتماعی پیشرفتهایی داشتهاند، اما همچنان با چالشهای جدی در زمینهی امنیت اجتماعی، مشارکت اقتصادی و سیاسی، قوانین حمایتی و مقابله با خشونتهای جنسیتی روبهرو هستند. بههمین دلیل، پرسش اساسی همواره این است که زنان چگونه در مقابل یک جامعهی مردسالار ایستادگی کنند تا به حداقل حقوق خود برسند؟ بهعبارت روشنتر، زمینهها و موانع دستیابی زنان به امنیت، کرامت انسانی و حقوق فردی و اجتماعی کدامند تا با تمرکز بر آنها، بتوان مسیر رسیدن به نتایج حقوقی و ملموس را هموارتر نمود؟
ادامەی مطلب👇👇👇
https://t.co/7316Aq5e1pزنان،-امنیت-انسانی-و-عدالت-اجتماعی-در-ا/
#ژنانی_پێشەنگ
#ژن_ژیان_ئازادی
#ژنانی_ئازادیخوازی_دێموکرات
#گۆڤار
شماره ۷۳ مجله «ژنان» با مجموعهای از مطالب گوناگون درباره پیامدهای جنگ و رویارویی زنان با جنگ منتشر شد.
شماره ۷۳ مجله «ژنان» با تلاش و زحمت جمعی از نویسندگان و همراهان مجله «ژنان» در اقلیم کوردستان (باشور)، اروپا و بهویژه در کوردستان ایران (روژهلات) و نویسندگان از شخصیتهای برجستە و افراد دانشگاهی در ایران به صورت الکترونیکی منتشر شد.
با این امید که مورد توجه خوانندگان عزیز قرار گیرد.
– سردبیر: نسرین یوسفزاده
– طراحی داخلی: نسرین یوسفزاده
– طراحی جلد: ماهورگرافیک
لینک pdf
https://t.co/FBvG2tFBJH
https://t.co/oCwkKZ5mSf
#ژنانی_پێشەنگ
#ژن_ژیان_ئازادی
#ژنانی_آزادیخوە_دمکرات
#گۆڤار #گۆڤاری_ژنان
گزارش ماهانه نقض حقوق زنان در کوردستان ایران
کمیته حقوق بشر اتحادیه زنان دموکرات کوردستان ایران
گزارش ماه شهریور ۱۴۰۵
کمیته حقوق بشر اتحادیه زنان دموکرات کوردستان ایران، در چارچوب نظارت مستمر بر وضعیت حقوق زنان، موارد نقض حقوق زنان و دختران کورد را که در ماه شهریور ۱۴۰۵ ثبت شدهاند، بر اساس گزارشهای منتشرشده از سوی سازمانهای حقوق بشری و منابع خبری گردآوری کرده است.
موارد ثبتشده در این ماه، اشکال مختلفی از نقض حقوق بنیادین زنان را دربرمیگیرد؛ از بازداشت و محرومیت از آزادی و حقوق قانونی گرفته تا اجرای مجازات، زنکشی، خشونت خانگی، خودکشی و پروندهها و اتهامات امنیتی.
با توجه به شرایط امنیتی حاکم بر کوردستان، محدودیت دسترسی به اطلاعات و فشار بر خانوادهها، این آمار تنها شامل مواردی است که ثبت و منتشر شدهاند و این احتمال وجود دارد که شمار واقعی موارد نقض حقوق زنان بیش از آمار ثبتشده باشد.
ادامەی مطلب👇👇👇
https://t.co/7316Aq5e1pگزارش-ماهانه-نقض-حقوق-زنان-در-کوردستان/
#زنان_مبارز
#ژینا_امینی
#ژن_ژیان_ئازادی
#زنان_آزادیخواە_دمکرات
Today, I was invited to speak with members of the #Kurdish community in #Germany about developments in the #MiddleEast and the emerging regional dynamics.
Standing beside a flag that represents Kurdish identity, solidarity, and the shared bond of Kurds across the world.
از سمکو تا میکونوس،
نگاهی به الگوی ترور سیاسی در تاریخ ایران
در تاریخ معاصر شرق کوردستان ترور رهبران و چهرههای سیاسی مخالف، به یکی از الگوهای تکرارشونده در برخورد حکومتهای مرکزی با جنبشهای سیاسی کورد بدل شده است. از سرکوب قیامهای کوردستان در دوران پهلوی اول تا عملیات برونمرزی جمهوری اسلامی در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، این الگو در قالبهای متفاوتی تکرار شده، اما یک وجه مشترک اصلی دارد: حذف فیزیکی رهبران سیاسی بهجای رویارویی در میدان گفتوگو یا رقابت سیاسی.
این گزارش به مناسبت سالگرد ترور دکتر صادق شرفکندی، دبیرکل حزب دمکرات کوردستان ایران، و یارانش در رستوران میکونوس برلین (۱۷ سپتامبر ۱۹۹۲) نوشته شده است. پرونده میکونوس از این جهت اهمیت ویژه دارد که برخلاف بسیاری از ترورهای مشابه، به یک دادرسی علنی و طولانی در دادگاهی مستقل (دادگاه برلین) منجر شد و برای اولین بار یک دادگاه اروپایی رسماً ردههای بالای حکومت ایران را بهعنوان دستوردهندگان یک عملیات ترور معرفی کرد.
https://t.co/om1vHwaRqP
دکتر کویستان گادانی: ایران آینده باید بر پایه یک قرارداد اجتماعی نوین و دموکراسی توافقی پیریزی شود
یادداشت سردبیری: روز شنبه، ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۶ (۲۸ شهریور ۱۴۰۵ خورشیدی)، کنفرانسی به میزبانی اتحادیه زنان دموکرات کوردستان ایران بهمناسبت چهارمین سالگرد خیزش ژینا، با حضور نمایندگان احزاب و جریانهای سیاسی کوردستانی و ایرانی در کشور نروژ برگزار شد. در این کنفرانس که به بررسی افقهای آینده سیاسی ایران و جایگاه هویتها و ملتهای گوناگون اختصاص داشت، دکتر کویستان گادانی، عضو کمیته مرکزی و مسئول مرکز اجرایی حزب در خارج از کشور، به نمایندگی از حزب دموکرات کوردستان ایران به ایراد سخنرانی پرداخت. این سخنرانی با واکاوی ژرفِ ابعاد جنبش ژینا و همزمانی معنادار آن با سالروز ترور میکونوس، بر ضرورت بنیان نهادن آیندهای دموکراتیک، فدرال، سکولار و متکی بر یک قرارداد اجتماعی نوین در ایران تأکید میورزد. در ادامه، متن کامل این سخنرانی تقدیم مخاطبان گرامی میشود:
از جنبش ژینا تا ساختن آیندهای دموکراتیک، فدرال و سکولار
چهار سال از قتل حکومتی ژینا و خیزش نوین مردم کوردستان با شعار «ژن، ژیان، ئازادی» میگذرد. سالگرد این جنبش نه تنها یادآور قیام تاریخی و حقطلبانه کوردها علیه دههها سرکوب است، بلکه فرصتی است برای تأمل در دستاوردهای مبارزاتی ما در سالهای اخیر و بازاندیشی در افقهای پیشروی این مبارزه.
ظهور جنبش ژینا همزمان بود با سالروز ترور دکتر صادق شرفکندی و یارانش. تقارن معنادار این دو رویداد تاریخی میان فاجعه میکونوس و خیزش ژینا، به ما یادآور میشود که پیکار علیه استبداد حاکم بر ایران در پنج دهه گذشته، نبردی بس دشوار و پرهزینه بوده است.
آیا چهره جدیدی روی کار میآید؟
این پرسش اکنون بیش از هر زمان دیگری برای ملتهای ایران اهمیت یافته است؛ چراکه بحرانهای ایران صرفاً به حاکمیت یک رژیم سرکوبگر خلاصه نمیشود، بلکه بحرانهای درهمتنیده سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، امنیتی و انکار بنیادین حقوق ملتها را دربرمیگیرد. در این میان، بحران دیگری نیز بر آینده کشور سایه افکنده است: بحران اپوزیسیون و آلترناتیو سیاسی جمهوری اسلامی.
جامعه ایران بهطور عام و ملتهای تحت ستم بهطور خاص، طعم تلخ انواع سرکوب، بیعدالتی و تبعیض را در دوران حاکمیت هر دو رژیم پهلوی و جمهوری اسلامی چشیدهاند و موجودیت و حقوق اولیه آنان سلب شده است؛ اما بهرغم تمامی رنجها، فشارها و هزینههای سنگین، جامعهای پویا با ارادهای پولادین و مصمم به دگرگونی است.
اکنون ممکن است بپرسید: اگر ساختار کنونی حکومت پاسخگوی جامعه نیست، چه نظامی باید جایگزین آن گردد؟ این پرسش و این مطالبه، از خودِ فروپاشی رژیم نیز حیاتیتر است. سرنگونی استبداد نقطهای تعیینکننده است، اما لزوماً دموکراسی و حقوق همگان را تضمین نمیکند. میان فروپاشی یک دیکتاتوری تا استقرار دموکراسی، شکافی عمیق و پرمخاطره وجود دارد. چنانچه این شکاف با اندیشه و اراده دموکراتیک، نهادسازی مستقل و برنامههای مدون به سود تمامی بافتهای اجتماعی کشور پر نشود، تنها قدرت دستبهدست شده، اما منطق استبداد پیشین بازتولید خواهد شد؛ کمااینکه مردم ایران تجربه تلخ گذار از سلطنت به ولایت فقیه را در حافظه تاریخی خود دارند.
بنابراین، پرسش بنیادین ما باید این باشد: پس از برچیده شدن این نظام توتالیتر، خواهان چه ساختار سیاسی هستیم؟
پس از پشت سر گذاشتن تجارب تاریخیِ جنبش مشروطه، رویدادهای سال ۱۳۳۲، نهضت ملی شدن صنعت نفت، کودتا علیه دولت قانونی مصدق و سرانجام روی کار آمدن جمهوری اسلامی و گرفتار آمدن در چرخه باطل دیکتاتوری و تمامیتخواهی؛ ایران امروز نیازمند یک پروژه دموکراتیکِ مبتنی بر حقوق ملی، سیاسی، مدنی و انسانی همه جوامع، حاکمیت قانون، نهادهای مستقل، اصل تفکیک قوا و مشارکت شهروندان در تمامی عرصههای حیات جمعی است؛ پروژهای ساختاریافته که بنیانهای نهادی آن هرگز اجازه بازتولید هیچگونه استبدادی را ندهد.
ایران آینده باید با درک عمیق واقعیتهای جامعهشناختی و تنوع تاریخی کشور از نو بازتعریف شود. ایران سرزمینی یکدست و همگن نیست، بلکه جامعهای کثیرالمله با گسترهای غنی از تنوع زبانی، فرهنگی، مذهبی و جغرافیایی است. ریشه بسیاری از فجایع تاریخی تاکنون در این امر نهفته بوده که این تنوع ذاتی همواره بهعنوان «تهدید امنیتی» نگریسته شده و تلاشهای سیستماتیکی برای امحای آن به نفع تمرکزگرایی و سلطه دولت مرکزی صورت گرفته است؛ وضعیتی که باید بهطور بنیادین دگرگون شود.
ادامە متن
👇👇
https://t.co/d6VeF7PrVS