میگفت:
نوشتن قدم زدن در تاریکی است. نویسنده شبیه باستان شناسی است که با اندک نشانههایی زمین را میکاود.
مگر میشود قبل از اکتشاف سر از رازهای نهفته درآورد!؟
میگفت:
آدم نارسیست شیفتهی تصویر خود است! نه خودش...
کاراواجیو با امتداد خط از دستها و انعکاس دستها در آب، چشمی بزرگ را مجسم میکند که به جای نگریستن به خود در تصویر برساختهی خود غوطهور است
وقتی چیزی مرا رنج میداد،
در مورد آن با هیچکس حرفی نمیزدم!
خودم در موردش فکر میکردم،
به نتیجه میرسیدم و به تنهایی عمل میکردم!
نه اینکه واقعا احساس تنهایی بکنم، نه
بلکه فکر میکردم که انسانها در آخر،
باید خودشان،خودشان را نجات بدهند!
موراکامی/ کافک�� در ساح��
وودی آلن جایی میگه: دو نفر به هم رسیدن، یکیشون گفت غذای این رستوران خیلی خیلی بده، اون یکی گفت تازه همین رو هم کم میدن.
وودی آلن جهان رو اون رستوران میبینه و زندگی رو غذاش، که هم بد و هم کمه...