ayrılıklar ölümle eş değer bence..bir dostu hayattan çıkarmak, bir sevgiliyle yolları ayırmak..yoldan geçen herhangi biriyle bir ihtimal olabilir ama o insanların artık ölüden farkı yok, üstelik gidip ağlayabileceğin bir mezarları bile yok..düşünün hak vereceksiniz
Birini kaybetmek, yani ölüm fikri, bana küçüklüğümden beri hep çok zor gelmiştir. Aslında bu korku hep içimde vardı. Her gece, “Acaba böyle bir şey yaşadığımda ne yaparım, bununla nasıl başa çıkarım?” diye düşünürüm. Daha yaşanmamış bir kaybın acısını şimdiden hissetmek gibi…
Onun bakışındaki özlemi hissetmek beni çok duygulandırdı. İnsan bir anda zamanın ne kadar hızlı geçtiğini ve bugün yaşadığımız küçücük anların aslında ne kadar kıymetli olduğunu fark ediyor. 🤍
Dün eşimle birlikte bebeğimizi severken, uzaktan bize bakıp gülümseyen yaşlı bir amca gördüm. O an içim burkuldu. Eminim o da çocuklarının küçük zamanlarını özlüyordur; belki de bizi izlerken kendi çocuklarının o güzel, küçücük hallerinden bir anı hatırladı.
bin tane insan içinden seni görüp emekleye emekleye sana gelmesi, seni görünce gülümsemesi,başını yaslaması filan var ya şu dünyada yerini dolduracak başka bir his yaşamadım. annelik çok başka bir duyguymuş 🥲
Biz 40’ının çıkmasına günler kala tatile gitmiştik yakın çevremiz şok olmuştu ahshdhdhdh dünyanın en mantıklı hareketiydi kendimi her seferinde tebrik ediyorum. 🙂↔️Evde oturup cahilliğin turşusunu kurmayın …