@XiomaraSH1 The "hidden letter inside the doll that was found years later" does not exist in any primary source — it is literary embellishment of later narratives.
«Η ΛΥΣΣΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ Σ' ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ»
του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Η επίθεση στην Καρυστιανού ως συμπτωματολογία μιας παρηκμασμένης πολιτικής κουλτούρας.
Ο Καμύ είχε εντοπίσει, με χειρουργική ακρίβεια, έναν από τους σκοτεινότερους μηχανισμούς του ανθρώπινου ψυχισμού και των κοινωνιών λέγοντας πως «Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει».
Αυτή η φράση δεν περιγράφει μόνο μια υπαρξιακή μάχη. Περιγράφει την αντίδραση των υποταγμένων απέναντι σε όσους αρνούνται να ζήσουν γονατιστοί.
Και αυτή η δυναμική εξηγεί σχεδόν τέλεια το φαινόμενο της επιθετικότητας απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού.
Η Μαρία Καρυστιανού προκαλεί τόση εχθρότητα γιατί κάνει κάτι που οι περισσότεροι δεν αντέχουν να δουν. Αντιστέκεται εκεί όπου οι άλλοι έχουν παραδώσει τα όπλα.
Η δύναμή της, η καθαρότητά της, η επιμονή της, η αδιαπραγμάτευτη αναζήτηση της αλήθειας, ξεσκεπάζουν όχι απλώς το πολιτικό σύστημα, αλλά την υποταγή πολλών σε αυτό.
Γι’ αυτό η επίθεση δεν είναι απλώς πολιτική. Είναι υπαρξιακή.
Η παρουσία της υπενθυμίζει στον καθένα τι δεν έκανε, τι δεν τόλμησε, πότε υποχώρησε, πού ντράπηκε, πού βολεύτηκε.
Η Καρυστιανού λειτουργεί σαν καθρέφτης της ατομικής και συλλογικής μας υποταγής και ανεπάρκειας.
Κι αυτό είναι αφόρητο για όσους έχουν χτίσει την ταυτότητά τους πάνω στη συμβατότητα, στην υποταγή, στην προσαρμογή.
Ο Καμύ θα έλεγε όποιος δεν τολμά να αντισταθεί, μισεί εκείνον που τολμά.
Γι' αυτό και τα emoji γελάκια, ο κυνισμός των διαδικτυακών σχολίων, οι χυδαίες ύβρεις, η παρανοειδής δυσπιστία στις προθέσεις της ή οι σοβαροφανείς αναλύσεις που την εγκαλούν για το "πολιτικό της λίγο" και οι λοιδορίες για τους υποτιθέμενους συνεργάτες της. Ο συστημικός οχετός έχει ανοίξει διάπλατος και...σας εύχετε καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα.
Και βέβαια οι συστημικοί πολιτικοί παράγοντες και παραγοντίσκοι που την στοχοποιούν ή την υπονομεύουν δεν το κάνουν επειδή διαφωνούν μαζί της. Το κάνουν επειδή εκθέτει τη θεσμική γύμνια τους.
Η κυρία Καρυστιανού μιλά για ευθύνη όταν οι ίδιοι την αποφεύγουν, μιλά για δικαιοσύνη όταν εκείνοι βρίσκουν πρόσχημα, μιλά για αλήθεια όταν εκείνοι ζουν από τη διαχείριση του ψεύδους, μιλά για αξιοπρέπεια όταν εκείνοι -χρόνια τώρα- υπογράφουν την υποταγή.
Καταλαβαίνουμε ότι για έναν πολιτικό παράγοντα που η καριέρα του στηρίζεται στο να μη θίγει κανέναν συστημικό "ογκόλιθο",
μια γυναίκα που θίγει τα πάντα -δικαστές, θεσμούς, κυβερνήσεις, Ευρώπη- είναι πραγματικά εφιάλτης.
Γιατί δείχνει στον λαό ότι δεν είναι όλοι το ίδιο, ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δεν φοβούνται.
Και αυτό είναι πολιτικά καταστροφικό για όσους έχτισαν καριέρες που βασίζονται στον φόβο και την αδράνεια.
Κι ύστερα είναι όλη αυτή η μεγάλη τέχνη της μικρότητας που τόσο ανθεί στην έρμη πατρίδα μας. Η επίθεση των πάσης φύσεως σχολιαστών του διαδικτύου.
Δημοσιογράφοι, opinion makers, σχολιαστές στα social, όλοι αυτοί που βγάζουν χολή απέναντί της, στην πραγματικότητα αμύνονται απέναντι σε ένα απλό γεγονός: Η γυναίκα αυτή δεν εξαρτάται από το σύστημα. Εκείνοι εξαρτώνται.
Η κυρία Καρυστιανού τους θυμίζει ότι υπάρχουν άνθρωποι που
δεν δέχονται χορηγίες, δεν προσκυνούν κόμματα, δεν κολακεύουν εξουσίες, δεν ζουν από χαρτζιλίκια ισχυρών, δεν σιτίζονται στο πρυτανείο των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, δεν ανησυχούν μην χάσουν την καβάντζα που βολεύτηκαν και δεν φοβούνται την κοινωνική σύγκρουση.
Η ύπαρξή της κάνει τη δική τους ύπαρξη να μοιάζει ανούσια,
ηθικά άδεια, δειλή και απονοηματοδοτημένη.
Γι’ αυτό αντιδρούν με λύσσα. Όχι επειδή δεν συμφωνούν μαζί της.
Αλλά επειδή τους ακυρώνει ως ηθικά υποκείμενα.
Ακόμη και το "ανώνυμο μίσος" στο διαδίκτυο δεν είναι “τυχαίο”.
Είναι το καθαρότερο παράδειγμα αυτού που περιέγραψε ο Καμύ:
η μικρότητα που μισεί εκείνον που σηκώνει ανάστημα.
Ο απλός άνθρωπος που είναι εγκλωβισμένος στην αίσθηση ότι “τίποτα δεν αλλάζει”, ότι “όλοι ίδιοι είναι”, ότι “δεν γίνεται τίποτα”, βλέπει ξαφνικά μπροστά του μια γυναίκα που κάνει το ⬇️
Wohin ich geh und schaue
In Feld und Wald und Tal
Vom Berg hinab in die Aue
Sehr schöne hohe Fraue
Grüß ich dich tausendmal
In meinem Garten find ich
Viel Blumen schön und fein
Dir darf ich keine schenken
Du bist zu hoch und schön
Darf aber dich bedenken
Im Herzen bleibst du mein
@SylvanaPilidou And yet we still have every reason to keep doing it — after all, we usually make wishes on shooting stars, and those are actually meteorites. They’re close enough that we can definitely catch them while they’re still ‘alive’. 😁
Νεοναζί επιτέθηκαν σε ιερό χώρο Αβοριγίνων, δέρνοντας γυναίκες και φωνάζοντας «λευκή δύναμη». Υποστηρίζω το αίτημα των ηγετών των Αβοριγίνων για δικαιοσύνη, ώστε να μην ξαναγίνει. Λάβε μέρος εδώ: https://t.co/Evvirur0Kw
@mkaristianou Το κίνημα αυτό πρέπει να εξελιχθεί σε πολιτικό κόμμα. Χρειαζόμαστε ένα νέο μη συστημικό κόμμα που θα συσπειρώσει το λαό και θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας το συστομότερο δυνατό. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο.
όμως η εσωτερικότητα που χτίζει η ανάγνωση—το πώς μπαίνεις στο μυαλό της Μαρίνας, πώς νιώθεις το βάρος της μοίρας της—είναι εμπειρία σχεδόν ανεπανάληπτη που κανένα σενάριο ή σκηνικό δεν μπορεί να υποκαταστήσει.
Όσο προχωράω τη Μεγάλη Χίμαιρα, τόσο συνειδητοποιώ ότι καμία σειρά, όσο καλοφτιαγμένη κι αν είναι, δεν μπορεί να πλησιάσει την εμπειρία αυτού του βιβλίου. Σειρά ή ταινία μπορεί να αναπαραστήσει γεγονότα, χώρους, ακόμη και να δώσει δραματική ένταση με ερμηνείες και σκηνοθεσία·