maybe that’s enlightenment enough: to know that there is no final resting place of the mind; no moment of smug clarity. perhaps wisdom is realizing how small I am and unwise. and how far I have yet to go :)))
uyumadığım için düşünce treni? sürüklendim bir tık mental olarak çok iyiyim ama bu kadar gençken bu kadar çabuk hayatlarını bitirmesi bazılarımızın aşırı katlanılmaz ily guys temiz kalın
bir arkadaş grubu düşünün koal kanka ya diye bir araya geliyor sonra çok daha ciddiye biniyor masum “bitkisel” şeylerle yetinmiyor ama kimse (biri dışında) götü başı dağıtmıyor, sonra ortama zorla sürüklediğiniz biri mental olarak çökmeye ve dozu kaçırmaya başlıyor
kesinlikle muhatap olmadığım topluluklar ama bir türlü beni buluyor önceden yediğim haltlar kaç ay oluyor çocuk vefat edeli biriyle rastgele sohbet ederken aklıma bir şey geçmişimle ilişik içimi yakıyor çok iyiyim her şey yolunda ama nefesim daralıyor keşke bitse
dıştan gördüğüm ve yakın çevrelerinden duyduğum kadarıyla yorum yapıyorum içlerini bilemem ama bu kadar rahat olmayın amk ya geçen arkadaşıma bahsettim 2 gündür gerçeklikten koptum gerçek olamaz duyarsızlığınız kalpsizliğiniz
sonra rastgele bir gün arkadaşınızın hayatını sonlandırdığını duyuyorsunuz ve hayatınıza aşırı normal devam edip hâlâ aynı haltları yiyorsunuz sadece 1 kere aynı ortamda bulunmuş bir kızın bile içi içini yiyor
artık “arkadaşınızın” son demleri çünkü bağımlı ve züppe ortamlarınızda değil kaba tabir kenar mahallelerde ne olduğu belli olmayan şeyleri alıyor vücuduna sırf uyuşmak için (ergenken sürükleyip gaza getirdiğiniz çocuk) yardım edebilirsiniz ama etmiyorsunuz
yardım etmek yerine yerine bencilce çocuğu kullanmaya başlıyorsunuz ama akıl sağlığı asla iyi değil siz sosyal ve akademik olarak bir şeylere devam edebilirken o edemiyor, iyice dibi görüyor. yardım etmek yerine selamı sabahı kesiyorsunuz ama hâlâ aynı boku kullanıyorsunuz