Φωτογραφία: Πρόκειται για μια φωτογραφία ταυτοποίησης (αυτό που στα αγγλικά ονομάζεται mugshot) του 19χρονου Ευαγόρα Παλληκαρίδη, που τραβήχτηκε από τις αποικιακές αρχές των Βρετανών μετά τη σύλληψή του. Κάτω από την εικόνα έχει καταγραφεί (με λατινικούς χαρακτήρες) το όνομα του ήρωα, το πατρώνυμο και το έτος γεννήσεως. Αυτό που προκαλεί έντονη εντύπωση είναι το ύφος του, το ήρεμο βλέμμα του, η απουσία οποιουδήποτε ίχνους φόβου ή μεταμέλειας.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως στη δίκη του, ενώ τον είχαν συμβουλέψει να δηλώσει πως μετάνιωσε, ο ίδιος απεναντίας ομολόγησε πως, «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα, το έκαμα ως Έλλην Κύπριος, όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο...».
Στις 14 Μαρτίου 1957, ο 19χρονος Ευαγόρας Παλληκαρίδης πέρασε στην αιωνιότητα. Ο δήμιός του, Harry Allen, ο άνθρωπος που τράβηξε τον μοχλό της καταπακτής και στους 9 απαγχονισμούς των ηρώων της ΕΟΚΑ, έγραψε στο ημερολόγιό του πως χρειάστηκαν 9 δευτερόλεπτα μέχρι να ξεψυχήσει ο ήρωας. Έγιναν παγκόσμιες κινητοποιήσεις προκειμένου να του δοθεί χάρη από τη Βασίλισσα Ελισάβετ, ακόμη και από Άγγλους βουλευτές του Εργατικούς κόμματος, όμως ο κυβερνήτης της Κύπρου, Τζον Χάρντινγκ, ήταν άκαμπτος. Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ πως ο Παλληκαρίδης καταδικάστηκε επειδή είχε στην κατοχή του ένα οπλοπολυβόλο Μπρεν, το οποίο ήταν γρασαρισμένο (επομένως μη λειτουργικό).
Στην τελευταία του επιστολή, ανάμεσα σε άλλα, γράφει, «Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί».
Σύμφωνα με μαρτυρίες της οικογένειάς του, του ιερέα που τον εξομολόγησε λίγες ώρες πριν την εκτέλεση, αλλά και άλλων κρατουμένων στις φυλακές, ο ήρωας έμεινε ατάραχος μέχρι το τέλος, ενώ προσπαθούσε να παρηγορήσει τη μητέρα του, λέγοντάς της αστεία. Στην περίπτωση αυτή, θεωρώ πως ταιριάζουν απόλυτα οι καβαφικοί στίχοι, «σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος…».
I am a Canadian medic in the Armed Forces of Ukraine.
For 13 months, I served as a nurse.
I gave injections, wrapped knees, bandaged wounds, cleaned blood, steadied shaking hands. I did the work that needed to be done, every day, without complaint.
Today, I am a combat medic.
I love Ukraine deeply. I love its people, their resilience, their humor in the darkest moments, their refusal to kneel.
I love a nation that has been attacked, bombed, and terrorized and still chooses dignity, courage, and life.
I hate russia for what it has done here.
I hate its lies, its cruelty, its complete disregard for human life.
I hate that it invades, destroys, and then pretends to be the victim.
There is nothing noble in this war from their side: only violence and theft.
Ukraine is not asking for power.
Ukraine is not asking for revenge.
Ukraine is asking for freedom.
The freedom to live.
The freedom to exist.
The freedom to raise children without air raid sirens.
That is all Ukrainians have ever wanted.
I am proud, so profoundly proud, to serve in the Armed Forces of Ukraine.
To stand with a country fighting not just for itself, but for the idea that borders matter, truth matters, and freedom is worth defending.
Ukraine will be free.
And I will stand here as long as it takes.
🇨🇦 🇺🇦
#Support93 #SupportUkraine #Canada