Ότι ο σημερινός ελληνικός «πολιτικός κόσμος», κοινοβουλευτικός και εξωκοινοβουλευτικός, αποτελείται ως επί το πολύ από πρόσωπα ελαφρά έως φαιδρά, δεν αποτελεί καν κοινό μυστικό ˙ αποτελεί πηγή δημόσιας θυμηδίας, συχνά με τη σύμπραξη των ίδιων των διακωμωδούμενων. Οι λίγοι, πού
🔴Γιατί οι Παλαιστίνιοι προκαλούν τον ελληνικό λαό, ανεμίζοντας τουρκικές σημαίες στο κέντρο της Θεσσαλονίκης;
🔴Ξαφνικά, προχθές, το κέντρο της Θεσσαλονίκης γέμισε Παλαιστίνιους. Επρόκειτο για «ακτιβιστές και εθελοντές» που συμμετέχουν στο Palestine Convoy.
«Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας από τη Βοσνία Ερζεγοβίνη, συνεχίσαμε στην Αλβανία, πήγαμε στο Μαυροβούνιο και τώρα στη Θεσσαλονίκη. Το μήνυμά μας είναι ένα. Ζητούμε να σταματήσει η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού», δήλωσε στα ΜΜΕ ο εκπρόσωπος του Convoy, με το (προφανώς τουρκικο όνομα...) Selçuk Demir (Σελτζούκ Ντεμίρ).
🔴Μετά την συγκέντρωση, ακολούθησε πορεία σε κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης, στην οποία συμμετείχαν και οι συνήθεις αριστεροί «αλληλέγγυοι». Αφήνω στην άκρη την σαφέστατη πρόβλεψη της παραγράφου 1 του άρθρου 11 του Συντάγματος, για το δικαίωμα του συνέρχεσθαι, που αναφέρει ξεκάθαρα ότι: «Oι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα» και αγνοήθηκε επιδεικτικά και, πάω σ’ ένα αξιοσημείωτο της συγκέντρωσης - πορείας. Εκτός από τις παλαιστινιακές, κάποιοι διαδηλωτές κρατούσαν και τουρκικές σημαίες!
🔴Σίγουρα, οι του Palestine Convoy, γνώριζαν πολύ καλά, ότι το να ανεμίζουν τουρκικές σημαίες στο κέντρο μιας ελληνικής μεγαλούπολης, είναι μέγιστη πρόκληση προς τον ελληνικό λαό. Όπως βέβαια είναι πρόκληση, να πάνε κάποιοι με ελληνικές σημαίες σε μια πόλη της Τουρκίας.
🔴Γιατί άραγε το έκαναν οι Παλαιστίνιοι, πέραν της εγνωσμένης συμπάθειας που έχουν για την Τουρκία και τον Ερντογάν; Είναι προφανές: καθόλου δεν ενδιαφέρονται να κερδίσουν την συμπάθεια και την υποστήριξη του ελληνικού λαού! Τους αρκεί η σίγουρη υποστήριξη που τους παρέχουν οι αριστεροί της Ελλάδας. Κι αυτήν, μόνο με τουρκικές σημαίες μπορούν να την έχουν, γιατί ως γνωστόν, οι αριστεροί της Ελλάδας έχουν αλλεργία με τις ελληνικές σημαίες, όπως και με οτιδήποτε ελληνικό!~
🚨Una mujer alemana que observa con terror lo que ocurre justo fuera de su casa se ha vuelto viral en todo el mundo.
La destrucción y la toma del poder en países europeos por parte de invasiones (especialmente musulmanes) forman parte de una conspiración global.
ESTO ES ABSOLUTAMENTE TERRIBLE 🔥
Λαθροεισβολεις κανουν καταληψη σε σπιτια στη Θεουτα. Οι κατοικοι εγκαταλειπουν τα σπιτια τους, ενω ο ισπανικος στρατος καθεται και κοιταζει.
Που ειναι χαμενος εκεινος ο Γιασονας να μας εξηγησει ποσο καταπιεσμενοι ειναι;;
🚨#BREAKING: The Moroccan Muslims who have invaded the small Spanish city of Ceuta are now BREAKING INTO STORES by the HUNDREDS.
Police are completely overwhelmed.
Migrants can be seen running from one store to the next, grabbing items and running.
WHERE IS THE MILITARY?!!!!!
Greek coastguard asked the invaders: "You have a baby too, you have to take it" & they answered "We don’t care about the babies, we have many, we’ll make another. Now we want to save ourselves"
We tried to warn you about the invasion, Spain didn’t listen.
🚨MUST WATCH🚨
Here is how the jihadi invasion into Ceuta Spain started
The president of turkey🇹🇷 openly threatened to send 3.6 million terrorist to Europe if Europeans don’t bend the knee
Syrian authorities are arresting Antiochian Greeks from Sqaylabiyah while those accused of harassing women from a neighboring Muslim-majority town remain free. Justice should protect victims, not punish those who defended their community.
Την τιμητική του θα έχει ο κλόουν Πλεύρης στη γιορτή για την Ανεξαρτησία του Πακιστάν που διοργανώνει & φέτος ο Τζαβέντ Ασλάμ
Προχώρησε σε επικοινωνιακούς λεονταρισμούς, γνωρίζοντας πως η απόφαση της προσφυγής θα είναι καρμπόν της Β/θμιας του 2021 & ΔΕΝ πρόκειται να απελαθεί.
Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις!
Η συγκλονιστική φωτογραφία που δείχνει τον Λουκά Λιγδή,τον ηλικιωμένο πατέρα του ήρωα καταδρομέα Χρήστου Λιγδή,ξαπλωμένο και σωριαμένο πάνω στον τάφο του γιου του,αποτελεί ένα από τα πιο ισχυρά και σπαρακτικά σύμβολα της Κυπριακής τραγωδίας του 1974
Ο ΓΙΑΝΝΗΣ Ο ΦΟΝΙΑΣ....
Η ΑΛΗΘΗΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ....
Ο Γιάννης ο φονιάς, παιδί μιας Πατρινιάς
κι ενός Μεσολογγίτη
Προχτές την Κυριακή μετά απ' τη φυλακή
επέρασ' απ' το σπίτι
Του βγάλαμε γλυκό,τού βγάλαμε και μέντα
μα για το φονικό δεν είπαμε κουβέντα
Μονάχα το Φροσί με δάκρυ θαλασσί
στα μάτια τα μεγάλα
Τού φίλησε βουβά τα χέρια τ' ακριβά
και βγήκε από τη σάλα
Δεν μπόρεσε κανείς τον πόνο της ν' αντέξει
Κι ούτε ένας συγγενής να πει δεν βρήκε λέξη
Κι ο Γιάννης ο φονιάς στην άκρη της γωνιάς
με του καημού τ' αγκάθι
Θυμήθηκε ξανά φεγγάρια μακρινά
και τ' όνειρο που εχάθη
Οι στίχοι του Νίκου Γκάτσου και η φωνή του Μανώλη Μητσιά, στην εξαίσια μουσική του Μάνου Χατζιδάκι από τον δίσκο «Αθανασία» του 1976, μας αφηγούνται, ποιητική αδεία, την ιστορία ενός φονικού που έχει και πραγματικό υπόβαθρο. Ο ποιητής είχε μάθει για αυτό το φονικό από φίλο του δημοσιογράφο και παραγωγό της ΕΡΑ, τον Γιώργο Μητρόπουλο, του οποίου ο πατέρας ήταν φίλος του «Γιάννη» του φονιά. Το πραγματικό όνομα του θύτη δεν ήταν Γιάννης, όμως αυτό εξυπηρετούσε την έμπνευση του Νίκου Γκάτσου, και έτσι έμεινε μέχρι τις μέρες μας.
Το όργανο του το έμαθε ένας στενός του φίλος, ο Κώστας, ο οποίος και εκείνος έπαιζε βιολί. Οι δυο τους έφτιαξαν μία μικρή κομπανία και γύριζαν στα πανηγύρια διασκεδάζοντας τους κατοίκους. Η Δήμητρα ασχολείτο αποκλειστικά με την ανατροφή των παιδιών και τις δουλειές του σπιτιού. Όπως λένε τα δημοσιεύματα της εποχής, ήταν μία πολύ όμορφη γυναίκα, κάτι που την έκανε αντικείμενο σχολιασμού από τους χωριανούς, οι οποίοι της απέδιδαν και τη φήμη των ακόρεστων ερωτικών ορέξεων.
Ο Θόδωρος ήταν δεμένος με στενή φιλία με τον Κώστα και μάλιστα αρκετές φορές τον φιλοξενούσε στο σπίτι του θεωρώντας τον δικό του άνθρωπο. Όμως δεν περίμενε ότι θα ανακάλυπτε κάτι που θα ανέτρεπε όλη τους τη ζωή και θα τον οδηγούσε σε μία φρικτή πράξη. Όλα έγιναν τα ξημερώματα της 1ης Αυγούστου του 1960. Εκείνο το βράδυ οι δύο φίλοι έπαιζαν σε ένα πανηγύρι. Όταν τελείωσαν και καθώς ήταν και οι δύο μεθυσμένοι, ο Θόδωρος ζήτησε από ένα από τα παιδιά του να πάει τα όργανα, το λαούτο και το βιολί, στο σπίτι.
Λίγο μετά πήγε και ο Θόδωρος, ο οποίος βλέποντας το βιολί θέλησε να δοκιμάσει να παίξει λίγο. Καθώς το πήρε στον ώμο του αντιλήφθηκε ότι μέσα στο σώμα του βιολιού βρισκόταν ένα πορτοφόλι. Γεμάτος περιέργεια το άνοιξε και διαπίστωσε ότι μέσα βρίσκονταν πάνω από 35 ερωτικές επιστολές. Θέλοντας να μάθει ποια ήταν η γυναίκα που ο στενός του φίλος του κρατούσε μυστικό, ο Θόδωρος βρίσκεται μπροστά σε ένα τρομακτικό σοκ. Η γυναίκα με την οποία αλληλογραφεί ο φίλος του είναι η σύζυγός του, η Δήμητρα.
Η πραγματική ιστορία
Η υπόθεση από την οποία εμπνεύστηκε ο Νίκος Γκάτσος εκτυλίσσεται σε ένα χωριό της Ηλείας με το όνομα Πόθος, στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Εκεί ζει ο μετέπειτα δράστης, ο 40χρονος Θόδωρος με την 36χρονη γυναίκα του Δήμητρα. Μαζί έχουν αποκτήσει επτά παιδιά και ζουν μία ήσυχη ζωή μέσα στα ασφυκτικά κοινωνικά και οικονομικά πλαίσια της ελληνικής επαρχίας εκείνης της εποχής. Ο Θόδωρος ασχολείται με γεωργικές εργασίες και για να συμπληρώσει το εισόδημά του παίζει λαούτο σε πανηγύρια και γιορτές της περιοχής.
Ο Θόδωρος σε έξαλλη κατάσταση φωνάζει τη Δήμητρα, η οποία ξυπνά από τον ύπνο και εμφανίζεται μπροστά του. Όταν της ζητά εξηγήσεις, εκείνη αρνείται τα πάντα, όμως πολύ σύντομα παραδέχεται ότι είναι ερωτευμένη με τον Κώστα, και πως είναι αποφασισμένη να χωρίσουν και να παντρευτεί τον φίλο του. Οι κουβέντες αυτές εξόργισαν ακόμα περισσότερο τον Θόδωρο, ο οποίος πήρε ένα μαχαίρι και με απίστευτη βιαιότητα σκότωσε τη γυναίκα του χτυπώντας την στο στήθος και στην κοιλιά με τουλάχιστον επτά μαχαιριές. Στη συνέχεια την πέταξε στην αυλή του σπιτιού και αφού είπε στα παιδιά του που είχαν ξυπνήσει και έβλεπαν όλη τη σκηνή του φονικού να μην τη φέρουν ξανά μέσα στο σπίτι, σηκώθηκε και εξαφανίστηκε στα γύρω δάση. Το πρωί και με όλο το χωριό ανάστατο, ο Θόδωρος εμφανίστηκε και παραδόθηκε στη Χωροφυλακή. Εκεί παραδέχτηκε το έγκλημα και όπως είπε το έκανε γιατί τον ατίμασε, και πως δεν μετάνιωνε παρά μόνο στεναχωριόταν για τα παιδιά του.
Ο Θόδωρος προφυλακίστηκε και δύο μήνες μετά παρουσιάστηκε στο Κακουργιοδικείο της Πάτρας. Εκεί εμφανίστηκαν δεκάδες συγχωριανοί του οι οποίοι τον υποστήριξαν, λέγοντας ότι ήταν ένας έντιμος άνθρωπος και πως η γυναίκα του ήταν αμαρτωλή και «ερωτομανής». Ο δράστης παραδέχθηκε την πράξη του και όταν τον ρώτησαν για τον φίλο του, είπε ότι λυπόταν γιατί δεν πρόλαβε να σκοτώσει και εκείνον. Το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο, όμως δεν του επιβλήθηκε κάποια ποινή καθώς του αναγνωρίστηκε ότι έδρασε εν βρασμώ ψυχής και σε πλήρη σύγχυση.
Αφέθηκε ελεύθερος και την επόμενη ημέρα γύρισε στο χωριό του, όπου τον υποδέχθηκαν ως ήρωα. Η τραγική συνέχεια της ιστορίας δόθηκε περίπου δύο χρόνια αργότερα, όταν η μεγαλύτερη κόρη της οικογένειας, η 18χρονη τότε Φρόσω, αυτοκτόνησε μην αντέχοντας τον χαμό της μητέρας της. Είναι το «Φροσί» στους στίχους του Νίκου Γκάτσου που σκύβει και φιλά τα χέρια του φονιά πατέρα της, υπενθυμίζοντάς μας πόσο άλλαξαν τα ήθη στην Ελλάδα στην πάροδο των χρόνων
Επιτιμος αργηγος ΓΕΣ Γ.Καμπας στο Open:
" Να δουμε επιτελους και καμια συλληψη τουρκων ψαράδων απο το Λιμενικό Σωμα".
Οταν πεφτουν οι Διαφημίσεις θα πρέπει να κλαίνε μεχρι δακρύων στα στούντιο.
Economist:"Ο Νόλαν μετατρέπει το σπουδαιοτερο έπος της Δύσης σε καθρέφτη σύγχρονων εμμονών".
Οξφόρδη (Α.D'Angour): " Ελάχιστα Ομηρική, καθόλου Ελληνική".
Wilson ( n μεταφράστρια που βασίσθηκε ο Νόλαν):"ντρέπομαι για το σενάριο".
Μητσοτάκης( τηλεφωνικά στον Νόλαν): Συγχαρητήρια!
Και να που φτάσαμε και στο σημείο να βλέπουμε έναν σύγχρονο επισκέπτη από την Τουρκία να στέκεται μπροστά στο εντυπωσιακό Μνημείο των Νηρηίδων στο Βρετανικό Μουσείο και να αναρωτιέται, οργισμένος κιόλας, "πώς κλάπηκαν τα αρχαία μνημεία ΜΑΣ από την Ανατολία"...
Να το δικαιολογήσουμε ότι μπερδεύει τη γεωγραφία με την εθνική καταγωγή; Θα μπορούσε να ισχύει. Όμως ποιος φταίει όταν ο ίδιος επισκέπτης αρχίζει τις άρες μάρες κουκουνάρες, έχοντας πλήρη άγνοια για τις πραγματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτά τα αρχαιολογικά διαμάντια κατέληξαν στο Λονδίνο;
Μα φυσικά το ίδιο το σύγχρονο τουρκικό κράτος που μάχεται να αυτοπαρουσιαστεί ως ο νόμιμος κληρονόμος αυτών των μνημείων.
Για να καταλάβουμε την ιστορία από την αρχή, το Μνημείο των Νηρηίδων κατασκευάστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. στην Ξάνθο της Λυκίας, μια περιοχή της σημερινής νοτιοδυτικής Τουρκίας. Δημιουργήθηκε από σπουδαίους Έλληνες γλύπτες της Ιωνίας για χάρη ενός τοπικού ηγεμόνα.
Εκείνη την εποχή, οι πρόγονοι των σημερινών Τούρκων δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με την περιοχή, καθώς ζούσαν ως νομάδες στην Κεντρική Ασία και εμφανίστηκαν στην Ανατολία 1.500 χρόνια αργότερα, τον 11ο αιώνα μ.Χ. Τα επαναλαμβάνουμε συνεχώς ναι το ξέρω!
Η μεγαλύτερη όμως αλήθεια κρύβεται στον τρόπο με τον οποίο το μνημείο αυτό έφυγε από την Ανατολία. Όταν ο Βρετανός αρχαιολόγος Σαρλ Φέλοους έφτασε στην Ξάνθο το 1838, το Μνημείο των Νηρηίδων δεν ήταν ένα όρθιο οικοδόμημα. Είχε γκρεμιστεί και ισοπεδωθεί ολοκληρωτικά από ισχυρούς σεισμούς ήδη από την εποχή του Βυζαντίου. Τα ανάγλυφα μάρμαρα και οι κολώνες του ήταν θαμμένα μέσα στο χώμα, διάσπαρτα και ξεχασμένα για αιώνες.
Για να τα ξεθάψει και να τα μεταφέρει στο Λονδίνο, ο Φέλοους δεν έκανε κάποια κλοπή στα κρυφά (όπως ο Έλγιν για παράδειγμα). Απευθύνθηκε στην επίσημη κυβέρνηση της χώρας, την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1841, ο ίδιος ο Σουλτάνος εξέδωσε ένα επίσημο αυτοκρατορικό φιρμάνι, δίνοντας στους Βρετανούς τη ρητή έγκριση να φορτώσουν τα αρχαία μάρμαρα σε πολεμικά πλοία και να τα πάρουν. Για τους Οθωμανούς, η κλασική αρχαιότητα ήταν απλώς "άχρηστες πέτρες των γκιαούρηδων" που μπορούσαν να τις χαρίσουν ή να τις πουλήσουν για να κάνουν διπλωματικές εξυπηρετήσεις στις μεγάλες δυνάμεις της εποχής.
Θα μου πείτε τώρα, πώς θα τα μάθει αυτά ο κάθε Τούρκος επισκέπτης; Ελα μου ντε.
Κάποιος γλωσσολόγος είπε κάποτε "Η εκπαίδευση είναι ένα σύστημα επιβαλλόμενης άγνοιας"...
𝝚𝝞𝝬𝝖 𝝚𝝠𝝥𝝞𝝨𝝚𝝞 𝝤𝝩𝝞 𝝤 𝝙𝝦𝝖𝝨𝝩𝝜𝝨 𝝙𝝚𝝢 𝝝𝝖 𝝜𝝩𝝖𝝢 𝝖𝝠𝝠𝝤𝝙𝝖𝝥𝝤𝝨 𝝖𝝠𝝠𝝖 𝝠𝝚𝝪𝝟𝝤𝝨 𝝬𝝦𝝞𝝨𝝩𝝞𝝖𝝢𝝤𝝨. είπε μια ΛΟΑΤΚΙ.
Έπεσαν οι μάσκες των ΛΟΑΤΚΙ στην επίθεση του Gay Pride.
Η ιδεολογική τύφλωση, από λεσβία.
Απογοητεύτηκε που δεν μπορεί να κατηγορεί και να βρίζει ως δολοφόνους όλους τους λευκούς στρέιτ.
Διότι το αφήγημα είναι ξεκάθαρο: ο λευκός είναι κακός και ο μουσουλμάνος, όπως και κάθε μη λευκός, είναι καλός.
Δείχνει πως αυτό που προωθούν και επιθυμούν δεν είναι η ισότητα, η αποδοχή και η αναγνώριση, αλλά το αφήγημα του κακού λευκού δεξιού.
Ακόμα και όταν τα γεγονότα δείχνουν το αντίθετο, αυτοί συνεχίζουν να έχουν τύφλωση.
Αυτό δείχνει ότι η αναγνώριση είναι πρόφαση. Στόχος είναι να θεωρούν τον λευκό εχθρό και δεν διστάζουν, ακόμα και όταν έχουν θύματα, αντί να δουν την πραγματικότητα, να κατηγορούν ακόμη και πάνω στα πτώματα των δικών τους τους λευκούς και τη Δεξιά.
Αυτό δείχνουν αυτές οι δηλώσεις: ότι δεν θέλουν κοινωνική αποδοχή, αλλά επιβολή.
Ίων Εθνικός