درود بر جمعهای دخترونه، گرفتنِ فال تاروت و قهوه، چیتان پیتان کردن قبل بیرون رفتن، پپرونی و آبجو، آفتاب گرفتن لب ساحل، بستن موها با بیگودی و ماسک گذاشتن روی صورت و مشاوره دادن به همدیگه در صورتی که لاو لایف خودمون ریده است.
در روزهای گذشته شماری از کاربران شبکههای اجتماعی از دیدن سحر ولدبیگی در حال کار در یک رستوران در مازندران خبر دادهاند. یکی از کاربران نوشته است: «مازندران بودم. خانم سحر ولدبیگی در یک رستوران کار میکرد. سفارش ثبت میکرد.»
در کنار این روایتها، بسیاری از کاربران از سحر ولدبیگی به عنوان هنرمندی یاد کردهاند که در روزهای خیزش «زن، زندگی، آزادی» سکوت نکرد و در کنار مردم ایستاد. او در آن دوران با انتشار تصویری بدون حجاب اجباری در اینستاگرام نوشت: «رشد، یک جریان تکراری بیپایان است.»
سحر ولدبیگی از جمله هنرمندانی بود که پس از اعتراضات سراسری با محدودیتهای گسترده مواجه شدند. پیشتر دادستان تهران علیه او و شماری دیگر از بازیگران و چهرههای شناختهشده از جمله ترانه علیدوستی، هنگامه قاضیانی، هانیه توسلی، مریم بوبانی، مژگان ایلانلو و تهمینه میلانی اعلام جرم کرده بود.
در سالهای اخیر بسیاری از بازیگران، نویسندگان، ورزشکاران و هنرمندانی که در کنار مطالبات مردم ایستادند، با ممنوعیت کار، حذف از پروژههای هنری، فشارهای امنیتی و پروندهسازی قضایی روبهرو شدهاند. هدف این فشارها روشن است؛ افزایش هزینه همبستگی با مردم و وادار کردن چهرههای شناختهشده به سکوت.
اما واکنش کاربران به خبر حضور سحر ولدبیگی در یک رستوران نشان میدهد جامعه این هزینهها را میبیند و فراموش نمیکند. یکی از کاربران نوشته است: «سحر ولدبیگی میتواند بهراحتی پول دربیاورد، اما رفته در رستوران کار میکند؛ به سحر میگویند باشرف.»
در جامعهای که حکومت تلاش میکند هنرمندان مستقل و منتقد را به حاشیه براند، احترام و حمایت مردم از کسانی که برای حفظ باورهای خود هزینه دادهاند، یادآور این واقعیت است که محبوبیت را نمیتوان با حکم قضایی، ممنوعیت یا حذف از رسانهها از بین برد. بسیاری از شهروندان هنوز هنرمندانی را که در روزهای سخت کنار مردم ایستادند، به خاطر دارند و از آنان به احترام یاد میکنند.
#سحر_ولدبیگی
توی مدرسه هیچوقت بهترین نبودم. تو ورزشم اونقدر که باید خوب نبودم. کنکورمو اونقدر که باید خوب ندادم. توی دانشگاه اونقدر که باید درس نخوندم. رشتهمو اونقدر که باید یاد بگیرم یاد نگرفتم. چیز هایی که دوست دارم رو اونقدر که باید تجربه نکردم. همیشه کمم و هرگز به حدی که میخوام نمیرسم.