Ahmet Hamdi Tanpınar: "Başka mevsimlerde belki biz şair oluruz fakat sonbahar, kendisi şairdir." demiş. Çünkü sararan her yaprak, biraz hüzün; esen her rüzgâr, biraz hatıradır.
ezginin günlüğü şarkılarında hiç kaos ve toksiklik yok. pişmanlıksın şöylesin böylesin yok. kahve koydum gel saksıyı suluyorum zerdaliler açtı haberin olsun var sadece. yağmurlu günde pencere önünde çekilmiş kahvem ve kitabım fotoğrafları gibi dingin hissettiriyor.
tekrar günlük yazmaya, leyla ile mecnun izlemeye, rüzgarı hissetmeye, her aksam günesin bastısını izlemeye, resim cizmeye, ucan kusların seslerini duymaya ve icimdeki çocugu koruyarak kosmaya basladım:)
ahmet hamdi saatleri ayarlama enstitüsü’nde şöyle söylüyor: “hayatımızın bir devrinden sonra başımıza gelen şeylere o kadar hazırlanmış oluyoruz ki kederimizi kendi içimizde taşır gibi yaşıyoruz.” o eşikten sonra her duygunun neden bu kadar tanıdık geldiğini şimdi daha iyi anlıyorum.
günün tüm yorgunlugunu burayı izleyerek dindiriyorum, aheste esen rüzgarı tenimde hissediyorum, kulaklarımda dalga sesleri, ucan martılar.. hayatın anlamı tüm renklerde ve bütünde saklı..