Zira güzellik,ancak katlandığımız korkunçluğun baslangıcından başka bir şey değildir ve hayranızdır ona, çünkü bizi mahvetmeye tenezzül bile etmez .
Rilke
Belki de bize kalan yamaçta bir ağaçtır,
hergün onu yeniden görelim diye,
dünkü sokaktır belki,
ya da kötü büyütülmüş bağlılığıdır bir alışkanlığın,
hoşlanmıştır yanımızdan, gitmemiştir, kalmıştır.
Rilke
Yalnızken canım pek sıkılmıyor, kalabalığa çıkınca, etkileşime açık olunca sıkılganlaşıyorum. Bazen bir gün batımına veya aya öylece bakmak bana hayatımın en iyi anındaymışım gibi hissettiriyor. Yalnızken, doğayla iken büyü seziyorum. İnsanlarlayken buna ulaşmak ise, çok güç
Her anın niye’sini sorgulayan bir varlığın saygısızlığını yok etmek için kararlaştırılmış bir eylem bu! Çocukluğun kendini saf bir biçimde akışa bırakması ne güzeldi. Yiten bu işte!