برای شیعیان قطیف و بحرین حق اعتراض میخواهد و برای مسلمانان فرانسه، حق آزادی پوشش. و برای سیاههای آمریکا، برابری. و برای فلسطینیها، حق بر سرزمین. اما برای «دیگری» در خاک ایران ذررررررهای حق قائل نیست. حتی یک ارزن. اینست «بچه شیعه» تراز انقلاب اسلامی.
#حمید_رسایی برای انتشار این توییت از من شکایت کرده است.
از من و حداقل 12 نفر دیگر!
در دادگاه خواست عذرخواهی کنم که رضایت بدهد. دلیلی بر عذرخواهی نبود.
منتظر حکم دادگاه هستم.
چقدر دردناکه دیدن این تصویر. امیدوارم و همه تلاشم را میکنم که ایران فردا، ایرانی بدون #اعدام باشه. چوبههای دار هیچوقت ما را به عدالت نمیرسونن. حتی #خامنهای هم نباید اعدام بشه. باید محاکمه و پاسخگو و مجازات بشه.اما اعدام، نه. همین امروز باید با اعدام مخالفت کنیم. فردا دیره.
چرا اینجا کسی از حجمگرونیای که روی سرمون بیداد میکنه نمیگه؟ زور پولدارا اینجا چربیده حس میکنم، هیچکس نمیگه چرا من امروز یه ماست و دوتا کیک خریدم شد ۱۰۰ تومن؟ ما چجوری دیگه میتونیم بریم؟ با حقوق روزی ۲۰۰ تومن؟ چرا کسی نمیگه ما گشنهایم؟ واقعا کی قراره تموم بشه این سیاهی؟
حکم ۹ سال زندان جامعه شناس دغدغه مند #سعید_مدنی توسط دادگاه تجدید نظر تهران عینا تایید شد.
سعید مدنی جامعه شناسی مردمی که در طول دوران حیات سیاسی و پژوهشی اش، تعهد سیاسی و وفاداری اش به مردم؛خار چشم قدرت است.
مغضوب قدرت و همراهی با ملت؛هزینه وفاداریش به مردم را می دهد.
زن، زندگی، آزادی
منشور مطالبات حداقلی تشکلهای مستقل صنفی و مدنی ایران
مردم شریف و آزاده ایران!
در چهل و چهارمین سالروز انقلاب پنجاه و هفت، شیرازه اقتصادی و سیاسی و اجتماعی کشور به چنان گردابی از بحران و از هم گسیختگی فرو رفته است که هیچ چشمانداز روشن و قابل حصولی (۱)
طرف زیر پست من درباره پرویز ثابتی اومده نوشته تنها اشتباه شاه و ثابتی این بود که همه چپها رو اعدام نکردن بعد عکس پروفایلش تصویر #سیدمحمد_حسینی با زیرنویس نه به اعدام هست. دچار تناقضید، ریاکارید یا فرصتطلب؟ شما یا با اعدام موافقید یا مخالف. نمیشه اعدام رو به خوب و بد تقسیم کرد
«شاهزاده» یک عنوان طبقاتیه. همانقدر که «مقام عظمای ولایت». اینها تنها کلمه نیستند. ایدهاند. نمایش برتری غیرمشروع کسی بر دیگران. یادگاری از داغ فرودستی دهقان و سروری والی. و چقدر دوران این القاب تمایزگذار و مناسبات طبقاتی سر آمده. چقدر مندرساند این پیشوندها. کهنه. واپسگرایانه.
تخریب گستردهی بافت تاریخیِ شیراز، فقط تخریب چند ساختمان و کوچه و خیابان نیست؛ تخریبِ هویت و اصالت است؛ تخریبِ فرهنگ و هنر است؛ پُشتِ پا زدنِ به میراثِ ملموس و ناملموسِ ملی است؛ دهنکجیِ آشکار به تمام کوششهایی است که در این سالها برای دفاع از حریم فرهنگ و اصالت صورت گرفته است/۱