اولین باره میرم عروسی که سنم از عروس بیشتره! فکر کنم کم کم باید از مارکت دیت و این داستانا خارج شم، عرصه رو تحویل نسل بعد بدم برم یه کلبه چوبی وسط جنگل بگیرم و به بازنشستگی عاطفیم برسم :))
ساده بهتون بگم:
کسی که بخواد باهات حرف بزنه، بهانهشو پیدا میکنه.
کسی که بخواد حالتو خوب کنه، راهشو پیدا میکنه.
کسی که بخواد باهات وقت بگذرونه، وقتشو خالی میکنه.
اگه غیر این باشه، عمیقا دلش باهات نیست.
بعضی روزا زندگی متوقف نمیشه، فقط من ازش جا میمونم... ساعتها توی تخت میگذره، کارها روی هم تلنبار میشن، وعدههای غذایی از یادم میرن و من تازه وسط روز، با سردرد و کلافگی و یه مسکن سعی میکنم دوباره خودمو به زندگی وصل کنم!
امروز از همون روزاست.