Bir şey yaparken herkese gösterme ve söyleme iş geleneği belediyelere sıçramamalıydı yav 🤨
Yazın hiç bir şey yapmayıp herkes görsün diye kışın yapmak 😒
Beraber viral içerikler üreteceğimiz bir Videographer arıyoruz! 🚨
Trendleri sadece takip eden değil, onları içeriğe dönüştüren; fikirden çekime, kurgudan yayına kadar sürecin içinde olacak ekip arkadaşımızı arıyoruz.
📍 İstanbul – Avrupa Yakası | Full-time
En iyi 3 işini paylaş, ekibimize katıl. ⚡️
👉 Başvurmak için: https://t.co/xacMFQbvRN
Ürün güzel, pazarlamaya yatırım yapıyoruz, reklama da para da harcıyoruz ama neden olmuyor?
Neden biliyor musunuz?
Kulaktan dolma bilgiler yüzünden olmuyor. Bilmediği anlamadığı işe herkes burnunu soktuğu için olmuyor.
By-pass’ın ne olduğunu biliyoruz mesela.
Kalp damarlarına yapılan bir operasyon.
Ama eğer doktor değilsek, bu bizdeki bilgi, kulaktan dolma bir bilgi. Bir yerlerden duymuşuz, bir şekilde öğrenmişiz. Detayına hakim değiliz.
Peki bu kadarlık bilgiyle, bir hastanın by-pass olup olmaması gerektiği hakkında fikir yürütebilir miyiz?
Hayır.
Bir hastayı masaya yatırıp operasyon yapabilir miyiz? Göğsünü açıp by-pass?
Hayır.
Yemez değil mi?
Ama aynı kişi mesela reklam senaryosu yazmaya ya da billboard tasarlamaya kalkabiliyor.
Düşünsenize…
Hastayla doktor oturmuş ameliyata karar vermişler. Ameliyat zamanı gelmiş. Hasta narkozu almış operasyon başlayacak. Ekip hastanın etrafında, ışıklar yanmış.
Karanlıkların içinden biri beliriyor. Başlıyor konuşmaya…
Oradan kesmesek burada kessek?
Narkozu o kadar vermesek bu kadar versek?
O damarı değil bu damarı değiştirsek?
Öyle dikmesek böyle diksek?
O hasta o masadan kalkabilir mi? Kalkamaz.
Durum bu işte.
Birileri bir marka hakkında enine boyuna düşünüp sonra markayı masaya yatırıp bir operasyon yapmaya başlıyor.
Karanlıkların içinden biri beliriyor. Başlıyor konuşmaya…
Reklam yapsak mı yapmasak mı?
O mecrada mı yapsak bu mecrada mı?
Yetti mi? Yetmedi.
Reklamda onu mu söylesek bunu mu?
Daha?
Öyle mi söylesek böyle mi? O görsel mi bu görsel mi? O başlık orada mı dursun burada mı?
Hasta masada can çekişiyor.
Peki by-pass’a karışamayan bu insanlar buna nasıl karışıyor?
Çünkü bildiklerini düşünüyorlar. Kulaktan dolma.
Öğrenmiş mesela, diyor ki, reklamlarımızla Apple gibi duygusal bağ kurmalıyız.
Ya bana 1999’dan bugüne Apple’ın teknik ürün özelliği anlatmadığı tek bir reklam gösterir misiniz, diye soruyorsun. Boş boş bakıyor. Biraz Youtube karıştırıyor, bulamıyor, susuyor.
Hedef kitle öğrenmiş mesela, üfürüyor, itiraz ediyor. Reklamda kullanmayı düşündüğünüz ünlü hedef kitlemizi temsil etmiyor, diyor.
Snickers'ın hedef kitlesi Muazzez Abacı dinleyicileri miydi, diye soruyorsun… Ya da Marlboro’yu sadece kovboylar mı içiyordu?
Boş boş bakıyor, geveliyor, susuyor.
Kulaktan dolma bilgilerle by-pass yapamayacağını bilen adam, kulaktan dolma bilgilerle reklamcılık yapabileceğini düşünüyor.
Niye?
Çünkü bu işte parayı veren düdüğü çalıyor.
Pazarlamaya parayı o yatırdığı için, markası hakkında en doğru kararları kendisinin vereceğini düşünüyor.
Kararları da evet o veriyor.
Doktor tutmasına rağmen kendi by-pass’ını kendi yapıyor. Yattığı yerden…
Sonra da harcadığı milyon dolarlara bakıp düşünüyor, neden olmadı acaba, diye?
Neden olmadı acaba?
Peki hasta masada kalınca, doktorlar dayak yerken, reklamcılar neden dayak yemiyor?
Çünkü doktorlar öyle ya da böyle ameliyata kendi giriyor, hasta yakınlarını içeri sokmuyor, bulaştırmıyorlar. İhale bu yüzden onlara kalıyor.
Doktorlara önerim, reklamcı kardeşlerinden ilham alsınlar, hasta yakınlarını da ameliyathaneye soksunlar.
Kendi bildiğinizi değil, onların söylediği yapın.
Öyle olunca, hasta masada kaldığı zaman, artistlik yapamıyorlar.
Reklamcılar yıllardır bu yöntemi kullanıyor, bu sayede hiç dayak yemiyorlar.
Peki hastalar? Markalara ne oluyor?
Hepimiz izliyoruz.
Pazarlama çabalarını, harcadıkları paraları, reklamlarını, aldıkları sonuçları görüyorsunuz.
Müstehak.
ÜNLÜ & Co'nun (@unluco) Türkiye Girişimcilik Vakfı (@girvak) ile birlikte düzenlediği Kadın Teknoloji Girişimcileri Akademisi'nde Jüri Özel Etki Ödülü'nün sahibi olan Odi'nin (@odiapp) kurucu ortağı Almıla Başak Kumantaş, 26 Haziran Cuma günü Swipeline Live'da konuğumuz!
Herkes "ölçeklenebilir iş modeli" diyor ama çoğu startup kendi muhasebesini bile ölçekleyemiyor.
3 kişiyken Excel'le idare edersin. 10 kişi olduğunda giderler, faturalar, KDV beyanları, personel maliyetleri — her şey birbirine girer.
Altyapını küçükken kur. "Büyüyünce hallederiz" diyenler, büyüdüklerinde çözemezler. Çünkü büyüme zaten kaotik. Mali düzensizlik o kaosu ikiye katlar.
İyi bir hafta sonu diliyorum.
Para yoksa düşünmek zorundasınız.
1940 yazında 300.000 İngiliz askeri Fransa’nın batısında Dunkirk sahilinde sıkıştı. Arkalarında Almanlar önlerinde Manş denizi vardı.
İngiltere bir şekilde askerlerini kurtardı. Ama silahlar Fransa’da kaldı.
Hitler, Fransa’dan sonra İngiltere’ye gözünü dikmişti ve İngiltere’nin silaha ihtiyacı vardı. Çok silaha ihtiyacı vardı. Ama para yoktu.
Amerika’nın ürettiği Thompson markalı tüfekler mükemmeldi. Ama tanesi 200 dolardı. Ve zaten Amerika kendine silah yetiştirmeye çalışıyordu, sipariş alacak durumda değildi.
Yani gidişat pek de parlak görünmüyordu: Avrupa çökmüş, Hitler kapıda, silah lazım. Ama ne para var ne satıcı…
İşte tam da bu ortamda, Winston Churchill çıktı ve o tarihi cümleyi söyledi:
"Paramız yok. Düşünmek zorundayız."
İngilizler duruma ve ellerinde ne olduğuna bakmışlar.
Neye ihtiyaçları var? Hızlı biçimde bolca silaha…
Ama iyi tasarlanmış ve dayanıklı silahlar üretmek için zamanları yok. Paraları da…
Önce bu durumu kabul etmişler.
Sonra ne yapmışlar?
Elde ne var diye bakmışlar? Pres makineleri var. Metal levha var. Boru var. Yay var. Kaynak makinesi var. Ve bolca iyi mühendis var.
Hızlıca iki iyi mühendise görevi vermişler.
İki mühendis oturmuş hemen bir silah tasarlamış.
Sten isimli silah böyle doğmuş.
Kolayca bulunan malzemeler kullanmışlar. Otomobil egzozlarında kullanılan metaller, her hırdavat dükkanında bulunan vidalar ve civatalar…
Toplam 47 parça. 5 saat üretim süresi. Maliyeti de 2 sterlin.
Amerika’dan gelecek Thompson’lardan çok çok daha ucuz.
Ve üretimi o kadar kolaymış ki, ilk üretim bir oyuncak fabrikasında başlamış. Teneke oyuncak fabrikası bir gecede silah üretmeye başlayabilmiş.
Harika bir silah mı olmuş? Hayır. Askerler bayılmış mı? Hayır.
Ama o şartlarda yapılabilir olanı yapmışlar.
Yani asıl önemli olanı yapmışlar: Öyle ya da böyle bir silah yapmışlar.
Hızlıca üretim başlamış. Savaş bitene kadar da 4 milyon adet üretilmiş.
Fransız direnişçilere paraşütle atılmış. Norveç dağlarında, Polonya sokaklarında, Hollanda’da Nazilere karşı kullanılmış.
Bütçe mi yok?
Çok normal. Bazı şanslı markalar dışında kimsede yok.
Bu yüzden her girişimcinin önünde iki yol var.
Birinci yol: "Bütçem yok, influencer’la çalışamıyorum, büyüyemeyeceğim, ah vah.”
İkinci yol: "Paramız yok. Düşünmek zorundayız."
Ne düşüneceğiz?
Canva var. ChatGPT var. Claude var. Telefon kamerası var. Substack var. Twitter var. Linkedin var. Instagram var. Bedava.
Beyin de bedava.
"Ama bunlarla profesyonel iş çıkmaz. Onlar ajansla çalışıyor, influencer’la çalışıyor.”
O zaman bekleyin, Hitler gelsin.
Mesele kaynakların azlığı değil
Mesele, kaynakların azlığına bakıp "olmaz" demek.
Yapılabilecek bir şey mutlaka vardır.
Para yoksa, düşünmek zorundasınız.
Bilmem fark ettiniz mi!
Eskiden şantiyelerde “Çevreye verdiğimiz rahatsızlıktan dolayı özür dileriz” yazılı afişler olurdu.
Şimdi sadece birilerine teşekkür eden afişler var…
Avrupa’nın kentsel mobilite alanındaki öncü inovasyon ağı EIT Urban Mobility, 2026 yılı çağrılarını tanıtmak üzere İTÜ ARI Teknokent ekosistemiyle bir araya geliyor!
Tarih: 8 Nisan 2026
Saat: 10:00 - 12:00
Kayıt linki ve detaylar
https://t.co/8sZ7I7KoIp
🎭 Happy International Theatre Day!
From timeless classics like Romeo and Juliet to modern productions, theatre keeps inspiring new creations.
With IP protection, creativity goes even further: copyright, trade marks and designs help bring stories to life.🎟️ Swipe for our picks!