Χθες ο Δημήτρης μου ξεκίνησε για να πάει να δώσει Πανελλήνιες. Του ευχήθηκα καλή επιτυχία, του έδωσα ένα πεταχτό φιλί στην πόρτα του σπιτιού μας και έφυγε!
Ήρθε λίγες ώρες αργότερα και περίμενα να ακούσω να μου πει πως τα πήγε...
Ενώ με κοίταζε και δεν με κοίταζε, μου είπε κάπως σκοτεινιασμένος:
"Μην στεναχωρηθείς! Δεν έδωσα εξετάσεις και δεν μπήκα καθόλου μέσα στην αίθουσα! Το σκέφτηκα καλυτέρα, γιατί ήμουν σίγουρος ότι δεν θα τα πάω καλά. 'Αλλωστε, θέλω να ακολουθήσω έναν άλλο κλάδο από αυτόν της πλη��οφορικής"
Αφού έμεινα για λίγο σιωπηλή και εμφανώς σοκαρισμένη, τον ρώτησα τι σκέφτεται να κάνει από εδώ και πέρα. Χαμογέλασε και μου είπε κάπως χαμηλόφωνα και αμήχανα, "θέλω να σπουδάσω κομμωτική"!!!
Στο μεταξύ δεν μου έκανε εντύπωση η επιλογή του, επειδή από το σπίτι μας έχουν περάσει όλοι οι φίλοι και οι συμμαθητές του, τους έχει αλλάξει χρώματα στο μαλλί και τους έχει κάνει διάφορα κουρέματα. Βαθιά μέσα μου λοιπόν, είχα καταλάβει την τάση, το ταλέντο και την την αγάπη του για την κομμωτική τέχνη! Έτσι η απάντηση του μου ήρθε, σαν κάπως να την περίμενα!
Πειράζει που δεν με ενόχλησε που αποφάσισε τελευταία στιγμή να μην δώσει Πανελλήνιες? Πειράζει που ένοιωσα ανακούφιση και χαρά για την επιλογή του και τον πήρα δακρυσμένη, μια ζεστή αγκαλιά? Πειράζει που του ευχήθηκα ολόψυχα καλή τύχη και του υποσχέθηκα πως εγώ θα είμαι πλάι του να στηρίξω σε ότι χρειαστεί το νέο ταξίδι στη ζωή του? 🥹 #πανελλήνιες #πανελλαδικές
ο διεθνης κωδικος κλησης για ανταρκτικη ειναι 672 και αυτη ειναι μια πληροφορια που ισως μου φανει χρησιμη σε καποια συζητηση που δεν θα καταλαβα��νω τιποτα απ'οσα λεγονται κ θα το πεταξω νομιζοντας οτι κανω την εξυπνη
Συγγνώμη να ζητήσουν αυτοί που σκότωσαν 57 ανθρώπους στα Τέμπη. Αυτοί που μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Όχι ο Ακύλας, που στην τελική εμείς τον επιλέξαμε. #Ακύλας#eurovisióngr
διαβαζω ενα τοσο βαρετό βιβλιο μεσα στο μετρό που αντι ν'αγχωνομαι μην απορροφηθω κ κατεβω σε επομενη σταση, αγχωνομαι μην κατεβω νωριτερα για να γλιτωσω απο τη βαρεμαρα
εφαγα στην τραπεζαρια σημερα λες κ με λενε πρισσίλα,ο σαμιουελ λειπει για δουλειες στο κεντ κι εγω αναπολω τις στιγμες που ξεκινησε η μεγαλη μας αγαπη κ τον περιμενω ανυπόμονα να επιστρεψει για να φυγουμε για δευτερο ταξιδι του μελιτος
φρεσκο κρεμμυδακι εβαλα στη χωριατικη
με παιρνει ο υπνος βλεποντας νορβηγική αστυνομικη σειρα κ θα ξυπνησω καμιά μερα μιλωντας απταιστα νορβηγικά,
ισως η πρωτη μου φραση να ειναι, οι μπαμιες δεν τρωγονται ή γυρνα πισω μωρε,ο,τι σκεφτω πρωτο
πηρα κι ενα μολυβι που μου ειπε η κυρια στα καλλυντικα οτι κανει για το πανω,το μεσα,το εξω του ματιου κ τα χειλη κι επειδη δεν πετυχα σε κανενα απο αυτα,σχεδιασα εναν χαρτη της ρωμης,με τα παρκα,τα μνημεια,τις κατακομ��ες κ τις υπογειες στοες,οπως κ να το κάνεις πιο ευκολο ηταν
μου ειπε η φιλη μου οτι προσεξε πως σαν να μειωθηκαν τα τικ μου τωρα τελευταια,στο μεταξυ την ωρα που μου το ελεγε,εγω πρεπει να απεκτησα τρια καινουρια
Mi hijo tenía 16 años cuando lo atropelló un conductor ebrio. Estuvo en coma durante tres meses. El neurólogo nos hizo sentarnos en una sala de reuniones aséptica y nos mostró las imágenes. «El tronco cerebral está intacto», dijo con delicadeza. «Pero el resto... está oscuro. Si despierta, quedará en estado vegetativo. Nunca hablará, nunca os reconocerá, nunca podrá alimentarse por sí mismo. Tienen que plantearse un centro de cuidados a largo plazo».
Nos negamos. Lo trajimos a casa.
Montamos una cama de hospital en el salón. Le pusimos sus discos favoritos de Led Zeppelin. Le leímos cómics. Le hablamos durante 12 horas al día.
Seis meses después, le estaba afeitando la cara y contándole un chiste malo de papá.
No solo sonrió. Se rió. Una risa ronca y seca.
Entonces me miró y dijo: «Eso no tenía gracia, papá».
Hoy está terminando su carrera de ingeniería. Camina con un bastón, pero camina.
El médico lo llama una «anomalía». Yo lo llamo un luchador. Nunca dejes que una estadística determine tu destino.
επλυνα κ τις τσαντες πολλαπλων χρησεων κ προσπαθω να τις απλωσω στην απλωστρα,ισως να ηταν πιο ευκολο κ απλο να εχω να απλωσω 48 ζευγαρια καλτσες κατα ζευγος,χρωμα,μεγεθος,υφ��, με χρωματιστα μανταλακια που ομως θα ταιριαζαν κ μεταξυ τους σαν σε πινακα ζωγραφικης της αναγεννησης
παιρνει η πρωταγωνιστρια το ποδηλατο κ κανει βολτες μεσα στο σαλονι της κι εγω για να παω από το σαλονι στο μπανιο κανω δυο βηματα κι ενα αλμα πανω απο το τραπεζακι,μια φορά ειχα κανει κ διπλό τολουπ