Dijo una vez Jean-Paul Sartre: “¡Odio a las víctimas que respetan a sus verdugos!”
Con esta frase dura y provocadora, Sartre expresa uno de sus pensamientos más radicales sobre la opresión y la libertad. Para él, no basta con ser víctima; lo verdaderamente indigno es aceptar, justificar o incluso admirar a quien te oprime.
Esta idea forma parte de su filosofía existencialista y su compromiso político: el ser humano está condenado a ser libre, y una de las mayores traiciones a esa libertad es interiorizar la dominación, respetar al que te humilla o normalizar la propia sumisión.
Sartre no tenía paciencia con las víctimas pasivas. Exigía rebeldía, conciencia y dignidad. Odiaba la resignación disfrazada de virtud.
Una frase incómoda, incómoda y profundamente sartreana: un golpe directo a la conciencia de quien se acostumbra a su propia cadena.
Έβαλαν ένα πιάνο στο σταθμό μετρό του Συντάγματος για να πάει να παίξει ελεύθερα όποιος θέλει. Ο πρώτος που πήγε και έπαιξε ήταν ένας ντελιβεράς. Για να ξέρετε ποιοι σας φέρνουν τις πίτσες, τα σουβλάκια ή τους καφέδες. Για να σέβεστε.
Χτύπα τη θλίψη καταγής
Πέταξε το μαράζι στα σκουπίδια
Πρέπει να πολεμήσης να χαρής
Κι όχι να πίνης ξύδι-όποιος κι αν στο δίνει
Πρέπει να γυμνωθής
Κι αν στολιστής να στολιστής με αχάτη
Πρέπει να νιώσης όλες τις ηδονές που σε τραβάνε
Μα πρώτα πρέπει να ανασάνης μπροστά στον ήλιο
Ποτέ στην ιστορία του παγκόσμιου μπάσκετ ένα ματς δεν απείχε τόσο λίγο από την καταστροφή στον θρίαμβο. Μπράβο στον Ολυμπιακό που διαχειρίστηκε την φοβερή αυτή πίεση. Άλλο ένα πλιζ.
#olympiacosbc
Μπράβο στην @AretiAthanasiu που έπιασε τον Κούλη με την γίδα στην πλάτη να κλέβει από την ... Χίλαρι ( ! ) ατάκα του ... 2008 ( ! ! ). Δεν άλλάξαν σχεδόν ούτε μια λέξη οι "άριστοι" λογοκλόποι, έκαναν μόνο "μετάφραση" - "περίληψη" επιπέδου συνοικιακού φροντιστηρίου ξένων γλωσσών.
"Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα". Αυτή η φράση-τραγικός επίλογος της ζωής ενός 17χρονου κοριτσιού είναι μαχαιριά στην καρδιά κάθε κανονικού ανθρώπου. Ένας λυγμός και μια κραυγή οργής και αγανάκτησης για τον κόσμο στον οποίο μεγαλώνουμε και πενθούμε τα παιδιά μας.
...η ζωή ένας πόλεμος κι ένας ξενιτεμός, η υστεροφημία λησμονιά. Ποιο είναι αυτό που μπορεί να μας δείξει τον δρόμο; Ένα και μόνο: η φιλοσοφία!» (Μάρκος Αυρήλιος)
«Της ανθρώπινης ζωής η διάρκεια όσο μια στιγμή, η ουσία της ρευστή, η αίσθησή της θολή, το σώμα -από τη σύστασή του- έτοιμο να σαπίσει, και η ψυχή ένας στρόβιλος, η τύχη άδηλη, η δόξα αβέβαιη. Με δυο λόγια, όλα στο σώμα σαν ένα ποτάμι, όλα της ψυχής σαν όνειρο και σαν άχνη...(1)