І вось я адчуваю сябе што той герцаг Савойскі с песні, які прыйшоў да французскай мяжы з драўляным мячом і толькі тады ўсвядоміў наколькі свет вялікі і наколькі ён у гэтым свеце незначны.
Калісьці сеціва адкрыла мне вочы на тое, які вялікі свет - у інтэрнэце я знайшоў для сябе шмат кантэнту які інакш ніяк не патрапіў бы ў маё жыццё. Лічу што гэта станоўча паўплывала на маё развіццё у 18-25 год, але чым далей я жыву - тым лепш я ўцемліваю, як той Сакрат казаў ->
што я ведаю што нічога не ведаю. І зараз калі я бачу невераемную колькасць кантэнту, якая пашыраецца і пашыраецца - кнігі, кінастужкі, гульні, лекцыі, курсы - я разумею што не маю часу і аператыўкі нават азнаёміцца з тым - пра што яно, не кажучы ўжо пра асэнсаванае спажыванне ->
Невераемна хочацца піздіць людзей навокал. У чарзе, у мацоўні, на курылцы, ў краме... На пешаходным перахозе і ў транспарце.
Спыняе толькі ўцемленне, што магчыма для кагосьці я - таксама людзі навокал.