Ben devam ediyorum.
Her gün biraz daha.
Bazen adımlarım yavaşlıyor,
bazen bir şarkıda duruyorum,
bazen bir anının içinde birkaç saniyeliğine kayboluyorum.
Sonra yeniden yürüyorum.
Zırhımı yeniden kuşanıyorum.
Gülüşümü yeniden takıyorum yüzüme.
Yeşil gözlerim karanlığı tanır. Çünkü içimde bir canavar büyürken, beynimdeki şeytan bana zayıflığın affedilmediğini öğretti. Her gün zihnimde yeni bir savaş başlar ve ben her sabah o savaşın ortasında uyanırım.
Karanlık tarafım konuştu.
“Seni ben hayatta tuttum,” dedi. “Sana ihanet edenleri hatırlatan bendim. Sana merhametin bazen zayıflık olduğunu öğreten bendim. Eğer ben olmasaydım, bu dünya seni çoktan parçalamıştı”