Seninle konuşmayı özlemişim baba, gözyaşlarımın çoğunu içime akıttım üzülme diye. Sen de böyle yapmaz mıydın, bizi üzmemek için. İyi ki benim babamsın.
Bir şey oldu ve ben sana anlatırım, gösteririm diye fotoğrafını çektim. Çünkü elinde çayla balkonda oturuyormuşsun gibi bir his vardı içimde. Bir anlık umut..
Bana bir sürü anı bıraktın ama ben hep o son anını hatırlıyorum. Seni son görüşümü, son kez sarılışımı, son kez yanaklarından öptüğümü hatırlıyorum. Salona her girişimde seni yerde görüyorum, boylu boyunca uzanmışsın. Yüzünde bir tebessüm.. Ben ağlıyorum, çünkü çaresizim.
Hayat nasıl devam edecek, süreç beni nereye sürükleyecek hiçbir fikrim yok. Tek bildiğim seni çok özlediğim ve kapıdan baktığımda seni hiç göremeyecek oluşum.
Sesini duydum bugün sabah, seslendin bana. Sanki hiç gitmemiş gibiydin. Kalktım seni aradım tüm odalarda, evin önünde... Bulamadım yoktun ama ben gerçekten duydum sesini baba.