Here's the latest ep. of the podcast Conversations in Psychoanalysis Today: An interview with Psychoanalyst and author Dr. Jonathan Shedler: What is Psychoanalysis? How does it work? Why would we want it? Jargon-free!
To listen, go to:
https://t.co/8MnZcpPUyR @JonathanShedler
میگه قضیه رو جنسیتی نکنید! پسرش رو هم میکشت قصاص نمیشد. جنسیت پدر رو چطور حذف کنیم از معادله؟ اینکه در مواجهه با عریانترین مصادیق پدرسالاری و مردسالاری هم میگید قضیه رو جنسیتی نکنید خیلی عجیبه.
#فاطمه_سلطانی
مدتی پیش #ابراهیم_نبوی در فیسبوک از بیماری خودش صحبت کرد. زیر پستش پیام فرستادم: "داور جان، تنات سلامت، به تو خیلی مینازیم، میدونی چقدر با یک دل پر از غم برای ایران، ما رو با نوشتهات خندوندی.مراقب خودت باش. در غربت از پا درنیای." یکهو دیدم جواب داد: "نازیدن از ماست." 🖤
'Psychoanalysis and Feminism Revisited'. An online course by Professor Juliet Mitchell. Mitchell revisits her work to explore how these ideas remain central to an understanding of the condition of women today. 3-4 Oct. Book now! https://t.co/YOnfRiRQeB
When I look I am seen, so I exist.
I can now afford to look and see.
I now look creatively and what I apperceive I also perceive.
(Winnicott [1967a] 1971: 114)
این روزها می شنویم مدارس را از معلمان خلاق و دانشگاه ها را از اساتید کاربلد خالی کردند. چه می شود گفت جز ابراز تأسف. تأسف از اینکه سیستم حاکم با سپردن این مکان ها به مداحان کمر به قتل آموزش و فرهنگ ایران بسته…
#اخراج_اساتید
توقف مهمترین و قدیمیترین رادیوی فارسی، خبری است غمانگیز برای دهها میلیون ایرانی که نسل اندر نسل از سال ۱۳۱۹ خورشیدی به این سو، صدای دوردستهای جهان را از میکروفون این رسانه شنیدند و شناختند.
صدای بیبیسی برای من، یادآور پدربزرگم است که تا سال ۱۳۶۰ که از دنیا رفت با بیبیسی میخوابید و با بیبیسی بیدار میشد. رادیو بیبیسی برای من خاطره پدرم را زنده میکند که چند ماه مانده به پیروزی انقلاب، ماشین را روی تپهای در جاده تبریز-مراغه کنار زد تا زیر باران تند، همراه با دو دوستش، رادیو بیبیسی را گوش دهند. یکی از دوستانش از پیکان جوانان بیرون پرید و آنتن را تا انتها بالا کشید. صدای رادیو صاف و شفاف بود و مجری داشت با صدایی بم و خشدار، خبر از تظاهرات در شهرهای مختلف از جمله در تهران میداد. تا دست از آنتن کشید، صدا رفت و بنده خدا مجبور شد تا انتهای بولتن خبری، زیر باران سیلآسای پاییزی بایستد!
در خاطرههای کودکیام، هنوز عسگرآقا را به خاطر دارم که سراپا خیس آب بود اما صبورانه، آنتن را در دست داشت تا دوستانش بتوانند صدایی را که از هزاران کیلومتر آنسوتر میرسید گوش دهند. صدای مجری بیبیسی در آن پاییز سرد و صدای گپوگفت دوستان پدرم در پیکان مغزپستهای هنوز در گوشم میپیچد و از خلالش صدای پدرم را میشنوم که چند ثانیه بعد از نخسین اجرایم در رادیو بیبیسی، هنوز از استودیو بیرون نیامده بودم که با موبایلم تماس گرفت.
رادیو بیبیسی برای من، خاطره کار کردن در ساختمان قدیمی و زیبای بوش هاوس در مرکز لندن است. ساختمانی که از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۹، افتخار همنشینی با نسلی از بهترین روزنامهنگاران ایران و جهان را نصیبم کرد و از آنان بسیار آموختم. خاطره پوشش اخبار ایام پر التهاب آن سالها، دوستیها، گپوگفتهای طولانی در پاب داخل بوشهاوس و خاطره قدمزدنهای بسیار در خیابانهای اطراف ساختمان رادیو و بحثهای بیپایان درباره رویدادهای ایران و جهان.
هر آغازی، پایانی دارد. رادیو بیبیسی فارسی، هشتاد و دو بهار را پشت سر گذاشت تا در آغاز بهار ۱۴۰۲ به کار خود پایان دهد. برای همکارانم در رادیو بیبیسی، دورانی خوب و موفق را در عصر دیجیتال آرزو میکنم.