Гоо

ДМ бичихгүй

[Зое @mglzoe]

Энэ эрчүүд гэхдэ үнэн бадрангуй тэ өөрсдөө залуужаад үеийн бүсгүйчүүд нь л хөгшрөөд байдым шиг яринаа. Адилхан л хамаг ёом нь эвдрээд гацаад ёвжоом байж🤣

[Оюуннар☀️ @oyuinnr]

Нэгэн сайхан бүсгүйн түүхийг би уншаад гуниг төрлөө.. Монголчуудын минь ихэнх амьдрал ийм л байгаа..

Энэ бол Монголын ихэнхи эмэгтэйчүүдэд тохиолддог Амьдрал

Би 58 настай. Насаараа цэцэрлэгийн багшаар ажиллаж, хоёр охиноо өсгөсөн жирийн эмэгтэй.
Тэтгэвэртээ гараад нөхөртэйгөө тайван амьдарч, зуны улиралд хөдөө явж, хааяа найзуудтайгаа уулзан, олон жил хойшлуулсан зүйлсээ хийнэ гэж боддог байлаа.
Гэвч амьдрал миний төсөөлснөөр болсонгүй.
Том охин маань нөхрөөсөө салж, хоёр хүүхэдтэйгээ үлдсэн юм. Бага охин нь дөнгөж хоёр настай, том нь сургуульд орох гэж байсан бөгөөд байрны зээл, хүүхдүүдийн зардлыг ганцаараа даах боломж түүнд байгаагүй.
Нэг өдөр охин маань Солонгос руу явах санаатай байгаагаа хэлэв.
Тэр над руу удаан харж сууснаа:
“Ээж ээ, би хоёрхон жил ажиллаад байрны зээлээ багасгаж, хүүхдүүдийнхээ ирээдүйг бэлдээд ирье. Та хоёр хүүхдийг минь түр харж өгч чадах уу?” гэж асуусан.
Би эх хүн учраас охиноо хүнд байхад нь яаж татгалзах билээ.
“Яв даа, ээж нь хүүхдүүдийг чинь харна. Хоёр жил чинь хурдан өнгөрнө” гэж хэлсэн.
Гэвч тэр хоёр жил зургаан жил болсон юм.
Охин маань сар бүр мөнгө явуулдаг байсан ч гадаадад ажиллаж байгаа хүний амьдрал амар байдаггүй байлаа. Ажлын байр нь тогтворгүй болж, байрны мөнгө, визний зардал, зуучлалын өр гээд өөрийнх нь хэрэглээ ч нэмэгддэг байв.
Зарим сар мөнгө хугацаандаа ирнэ. Заримдаа хоёр, гурван долоо хоног хоцорно.
Харин хүүхдийн хэрэгцээ хэзээ ч хүлээдэггүй юм билээ.
Ач хүүгийн сургалтын төлбөр, англи хэлний дугуйлан, дүрэмт хувцас, гар утасны нэгж, ач охины цэцэрлэгийн хэрэглэл, эм тариа, гэрийн хүнс, тог цахилгаан гээд зардал тасардаггүй байв.Би тэтгэврийн мөнгөө авсан өдөр эхлээд хүүхдүүдийн хэрэгцээг бичиж сууна. Дараа нь байрны төлбөр, эм тариа, хүнсээ хуваарилна.
Өөртөө үлдэх мөнгө бараг байдаггүй байлаа.
Нөхөр маань эхэндээ надад их тусалдаг байсан ч удалгүй зүрхний өвчтэй болж, удаан алхах, хүүхдүүдийг сургууль цэцэрлэгт нь хүргэх боломжгүй болсон.
Ингээд өглөө бүр ач охиноо цэцэрлэгт хүргэж, ач хүүгийнхээ хоолыг бэлдээд, нөхрийнхөө эмийг уулгаж, зах дэлгүүрээр явж, орой хүүхдүүдийнхээ хичээлийг шалгах ажил надад үлдсэн юм.Би цэцэрлэгийн багш байсан учраас хүүхэд харахдаа сайн гэж хүмүүс боддог байлаа.
“Та чинь угаасаа хүүхэдтэй ажиллаж байсан хүн, ач нараа харахад амархан биз дээ” гэж хэлнэ.
Гэхдээ ажлын цаг дуусдаг байв.Харин эмээ хүний ажил өглөөнөөс шөнө хүртэл үргэлжилдэг юм билээ.
Ач охин шөнө ээжийгээ санаж уйлна. Би тэвэрч тайвшруулна.
Ач хүүгийн эцэг эхийн хурал болоход би очно. Ангийн багш нь:
“Ээж нь хэзээ ирэх вэ?” гэж асуухад би:
“Удахгүй ээ” гэж хариулдаг байлаа.
Үнэндээ тэр “удахгүй” хэзээ болохыг би ч мэддэггүй байсан.
Охин маань видео дуудлага хийх бүрдээ хүүхдүүддээ инээмсэглэж, бэлэг явуулна гэж амлана. Дуудлага дууссаны дараа ач охин утсыг тэвэрч:
“Ээж үнэхээр удахгүй ирэх үү?” гэж асууна.
Би худлаа хэлэх бүрдээ дотроо өвддөг байсан.
“Ирнэ ээ, миний охин. Ээж нь та хоёрын төлөө ажиллаж байгаа” гэж хэлнэ.
Ач хүү маань нас нэмэх тусам дуу цөөтэй болсон. Ээждээ гомдсон ч илэрхийлэхгүй, мөнгө явуулсныг нь хараад баярласан дүр үзүүлнэ.
Нэг өдөр сургууль дээр нь “Миний гэр бүл” сэдвээр зураг зуруулжээ. Ач охин цаасан дээр манай жижигхэн байрыг, өвөөгөө сандал дээр сууж байгаагаар, ахтайгаа зурагт үзэж байгаагаар зурсан байв.Харин голд нь намайг урт даашинзтай, гартаа хоолны халбага барьсан байдлаар зуржээ.
Багш нь доор нь хүүхдийн хэлснийг бичсэн байсан юм.
“Миний ээж өглөө намайг сэрээж, үсийг минь самнаж, орой үлгэр уншиж өгдөг.”Би зургаа хараад эхэндээ инээмсэглэсэн.
Дараа нь “Миний ээж” гэсэн үгийн доор өөрийгөө зогсож байгааг хараад уйлсан.
Ач охин намайг ээжээсээ илүү ээж шигээ мэдэрч эхэлжээ.
Би хүүхдүүдийг хайрладаг. Тэдний төлөө хийсэн зүйлдээ харамсдаггүй.Гэхдээ ач охин төрсөн ээжийгээ мартаж, намайг ээж гэж дотроо бодож эхэлсэн нь энэ бүхний үнэ хэтэрхий өндөр байгааг ойлгуулсан юм.
Тэр орой би охинтойгоо видео дуудлага хийлээ.
Зургийг нь үзүүлээд:
“Охин минь чамайг санаж байна. Мөнгө хэрэгтэй нь үнэн, гэхдээ хүүхдүүдэд чинь зөвхөн мөнгө биш, ээж нь

[Гоо @goo_lingoo]

@mglzoe Чимээгүй л хаячихгүй өөрийгөө батлах гээд ингэж байгаа нь дэмий санагдсөө

[Гоо @goo_lingoo]

@undriga Гоё л байсаншд

[Гоо @goo_lingoo]

@ZoyaKafka Энэ зураг залилан шүү хаха

[Намбон @Nambonoo]

Би тэр нэг Догбугги идчихээд үхмээр байна ч билүү номыг уншчихаад бодож байсын хүн хөөрхий энэ дэлхийд яах гэж ч ирсэн байж болно. Ямар миа амьдрах, ямар тэнэг байх, ямар муу, сайн хүн байх энээ тэрээ огт хамаагүйгээр ер нь бол өөртөө таарсан өөрийг нь түшээд сэтгэлийг нь дүүргэж өгдөг хүнээ олчих л юм бол болоод л явчихдаг юм шиг санагддаг. Тэр замаа олох гэж бүдчиж явах замдаа буруу юм их болох юмаа хөөрхий. Харамсалтайгаар элдэв зүйлд донтсон, буруу замаар орсон, амиа хоролсон гэх хүмүүсийн ихэнх нь өөртөө таарсан хүнээ олчихсон бол арай өөр л байх байсан юм шиг. Хүн тэгээд хүнээр л дутаж явдаг амьтан гэж их үнэн.

[Гоо @goo_lingoo]

@sartuulhan 15нд

[Гоо @goo_lingoo]

@Batsugar1 Манай Монх л чирж байна хаха

[Гоо @goo_lingoo]

@EnsyGund Аймар юмаа

[Гоо @goo_lingoo]

@bolod_m Маанаг гэдгийн галгуурын сонсий

[Гоо @goo_lingoo]

@ochbayarg @Undram Очмоор байвч ажлын өдөр байх юмаа

[Гоо @goo_lingoo]

@undriga 10 настан бол сургууль нь гэртээ ойрхон болохоор өөрөө яваад 3 жил болох гэж байна. Будаа агшааж туна этртэй холиод иддэг, мах нь бэлэн бэлдсэн бол будаатай хуурга хийчдэг, саяхан л өөрөө усанд орж сурсан 5 настайдаа шүдээ угааж сурсан

[Гоо @goo_lingoo]

@BolorkhuuD @Tsog4001 Парист ихэвчлэн хятадууд үл хөдлөхийн эзэмшдэг юм билээ

[Гоо @goo_lingoo]

@Batsugar1 Хаяг нь

[Гоо @goo_lingoo]

@Ulziika89 Lily харшил сэдрээдэг бусдаар бол гаагүйшд

[Гоо @goo_lingoo]

@XAPXYY Skybar ажиллаж байгаа

[Гоо @goo_lingoo]

@Cygnus_mgl Хөөрхөн юмаа нээрээ

[Гоо @goo_lingoo]

@Shagdarsurenba3 Энэ ямар нэртэй дуу вэ