خیلی غصهم میگیره از دیدن این همه اسم ایرانی تو جامعه دانشگاهی بینالمللی. یکچهارم قلبم بهشون افتخار میکنه و سهچهارم مابقی غصه میخوره بابت پتانسیلی که میشد همهش خرج کشور خودمون بشه و نذاشتن.
دام میخواد برم حوالی بابلسر زندگی کنم؛ یه شغلی همونجا داشته باشم، دوستهام نزدیکم باشن، خونه بسازم، یه سگ داشته باشم، شاید رفتم تو دانشگاه دوستداشتنیم هم چند تا واحد برداشتم مثلا. یکم زندگی کنم دیگه بالاخره. نمیدونم.