بعضیها خیلی بیصدا کشته شدن. عکسهای قشنگ نداشتن. از شهرهای دور و محروم بودن. دوست یا حتی خانوادهای نداشتن که خاطراتشون رو زنده نگه داره. شاید حتی یه گوشی درست حسابی نداشتن که فیلم بگیرن یا زندگی هیچوقت تو موقعیت خاصی قرارشون نداده که بخوان ثبتش کنن.
تو خیابون راه میری و یهو یادت میوفته چندماه پیش کلی جوون همسن خودت پرپر شدن (و هنوز دارن بابت آزادیخواهی اعدام میشن) و دلت میخواد همونجا کف خیابون زندگیت تموم شه.