Masz przestarzałą stronę internetową? 🚨 Zgłoś się do mnie – pomogę Ci stworzyć nowoczesną, responsywną witrynę, która przyciągnie klientów. Skontaktuj się przez DM! 💬
🚀 Jesteś (lub chcesz zostać) programistą stron www? Skorzystaj z darmowych narzędzi, które ułatwią Ci pracę! 🎯 Od edytorów kodu po frameworki – możliwości są ogromne. Sprawdź i rozwijaj swoje umiejętności! 💻 #WebDev#Programowanie#Narzędzia https://t.co/P8zxUThT8h
👔💻 WordPress to jak garnitur ze sklepu – wygląda dobrze, ale nie zawsze pasuje.
Strona szyta na miarę? To jak idealnie dopasowany garnitur!
A ja robię i to, i to! Wybierz, co najlepiej oddaje Twój styl! #WebDesign#WordPress#SzycieNaMiarę
🚀 Rozwijam swoje umiejętności w branży IT! Dzięki programowi „Umiejętności Jutra” od Google i SGH zgłębiam frontend, SEO i nowe technologie, w tym AI. Kolejny krok? Nowoczesne projekty🌐💡
#UmiejętnościJutra#Frontend#AI#React#RozwójZawodowy
🚨 Uwaga!
Hakerzy używają komentarzy na YouTube i wyników Google do rozprzestrzeniania malware kradnącego hasła i dane.
🔒 Sprawdzaj linki, włącz 2FA, aktualizuj antywirus.
Nie klikaj bez zastanowienia! #CyberSecurity#BezpieczeństwoIT
PRAWDZIWY OBRAZ MIKRO I MAŁEJ PRZEDSIĘBIORCZOŚCI W POLSCE
Blisko rok temu wziąłem na swoje barki dosyć niewdzięczną rolę dotarcia do szerszego grona ludzi w zakresie opisywania tego jak rzeczywiście wygląda funkcjonowanie mikro i małych firm w Polsce. Walcząc z wizerunkiem paleciarza spod Lublina zatrudniającego trzy osoby, który rzekomo jest na tyle bogaty, że mógłby latać prywatnym odrzutowcem na szczyt w Davos.
Walki z wyznacznikiem statusu społecznego, jakoby samochód w leasingu za 2500 zł miesięcznie stanowił określenie zamożności i standardu życia. Dotychczas wielu widziało wizerunek takich osób z perspektywy Instagrama, a także traktując niewielkiego przedsiębiorcę jako przyczynę biedy i nierówności społecznych. Ludzie pracy (bo tak można nazwać właścicieli niewielkich firm) stali się kozłem ofiarnym wszelkich nieszczęść gospodarczych.
Prawdopodobnie byłem jednym z pierwszych w Polsce, który postulował oddzielenie sektora Małych i Średnich Przedsiębiorstw od siebie. Zupełnie inny model zarządzania ma kwiaciarnia zatrudniająca trzy osoby, a zupełnie inny firma logistyczna ze 150 osobami na pokładzie. Różnie je wszystko, począwszy na strukturze, poprzez problemy i wyzwania.
Cieszę się, że mój głośny apel w tym zakresie zaczął trafiać do coraz liczniejszego grona osób, a także coraz częściej niektóre organizacje, a także ekonomiści zaczynają rozumieć różnicę i potrzebę rozdzielenia sektora na mikro i małe firmy jako jednego, a oddzielnie traktować średnie.
W ostatnim czasie zrobiłem dwie dosyć ciekawe ankiety. Ostatnia dotyczyła potencjalnego zysku firmy sprzątającej na jednym mieszkaniu i stanowi ona namacalny przykład jak bardzo kruche są fundamenty funkcjonowania mikro i małych firm w Polsce.
Przy uzyskaniu przychodu na poziomie 280 zł i koszcie sprzątaczki na poziomie 21 zł netto (ok. 33 zł „brutto brutto”), a także przewidzianym czasie pracy na poziomie 6 godzin. Okazuje się, że same koszty pracownicze w takiej usłudze mogą kosztować Cię prawie 200 zł. Gdyby uwzględnić inne koszty, nagle okazuje się, że na jednym takim sprzątaniu firma można uzyskać coś w okolicy 50 zł.
Przeliczając to w skali miesiąca, okazuje się, że jedna sprzątaczka przyniesie zysk może w okolicy tysiąca złotych miesięcznie. Pomyśl sobie teraz, co się dzieje jak taka osoba ląduje na dwa tygodnie na zwolnieniu chorobowym, za które musi płacić pracodawca. Nagle się okazuje, że realnie on na tym nic nie zarabia.
Pomyśl ile potrzebujesz sprzątaczek, aby taki przedsiębiorca zarobił chociaż średnią krajową. Jaką ponosi odpowiedzialność swoim wizerunkiem, jeżeli któraś nie przyjdzie do pracy, coś ukradnie lub zniszczy. Nagle okazuje się, że taki biznes ma wątpliwe podstawy, a zmagający się z tym wszystkim przedsiębiorca staje się ofiarą ostracyzmu społecznego.
Niewielki przedsiębiorca znajduje miejsce dla siebie w branżach, których nie dotykają duże firmy i korporacje, a jeżeliby się dotknęły, to koszt takiej usługi byłby o wiele większy dla odbiorcy końcowego.
Czy zna ktoś międzynarodową korporację robiącą remonty osobom prywatnym? O ile przy pewnej skali np. w produkcji można ograniczyć koszt jednostkowy, tak są branże w których nie da się tego zrobić, bo trzeba utrzymać kilkadziesiąt Anetek w przeszklonym biurowcu za pół miliona miesięcznie.
Jeżeli przeciętna mała firma w Polsce ma współczynnik rentowności na poziomie 16 proc. (choć tutaj bym z tym polemizował, bo badania uwzględniają de facto również „pracowników” na B2B), to ile musisz obrócić pieniędzy, żeby np. zarobić 160 tys. rocznie – milion.
Pomyśl sobie ile kotletów po 30 zł musi usmażyć restauracja, żeby zarobić 13 tys. zł miesięcznie dla właściciela (po ZUS i dochodowym zostanie jakieś 8.5 tys. „do ręki”). Pomyśl sobie jaki przychód do firmy musi przynieść pojedynczy handlowiec, aby pokryć jego pensję z prowizjami na poziomie 8 tys. zł netto (13.5 tys. „brutto brutto”). Liczby robią się naprawdę duże.
Kruchość tych fundamentów, na których stoją mikro i małe firmy w Polsce jest naprawdę spora i niewiele osób zdaje sobie z tego sprawę. Znajdują się ludzie i "eksperci" powtarzający frazesy o braku produktywności i innowacyjności Pani Stasi prowadzącej zakład fryzjerski w Bolesławicach. Zapierdzielająca po 12 godzin fryzjerka za nieco lepsze pieniądze niż na etacie staje się przedmiotem publicznego linczu, bo należy do grona „prywaciarzy”.
Inną sprawę stanowią stare, zgorzkniałe biznesowe zgredy biznesowe, którym dawno odjechał peron. Tym dla zasady należy się wyginięcie. Tylko, że przez pryzmat kilku takich przypadków, ocenia się całą resztę. To jakby oceniać wszystkich kucharzy, że są do bani, bo w 2015 roku jeden spalił ci kotleta w restauracji w Sopocie.
Wizerunek przedsiębiorcy to nie tylko garnitur i aktówka. Tylko też człowiek ubrudzony po łokcie w smarze, z pylicą płucną po remoncie i nieprzespanymi dwoma dobami, bo musiał dowieźć do końca jakiś projekt. Dlaczego nienawidzimy ludzi pracy?
DLACZEGO NIE ROZUMIEMY FUNKCJONOWANIA NIEWIELKICH DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZYCH?
Gdy byłem młodym człowiekiem, to ogromne wrażenie robili na mnie właściciele niewielkich biznesów. Widziałem ich lepsze samochody i podziwiałem za osiągnięcia życiowe, a także zaradność. Powierzchownie wyglądali oni na zamożnych ludzi. Niektórzy mieli nawet całkiem drogie samochody i domy. Obracali jak na moje odczucie pieniędzy w czasach studenckich – dużymi kwotami. Dzisiaj rozumiem jak wszystko to jest powierzchowne, drogie auta są w leasingu, a dom na kredyt, gdzie przy braku płynności ma się problem z jego spłaceniem.
Dlatego rozumiem, że niektórzy mogą mieć wyobrażenie takiej osoby jako niezwykle zamożnej, która w wyniku bankructwa straci co najwyższej firmowego laptopa. Wszystko tak wygląda na pierwszy rzut oka, dopóty nie zagłębisz się w rzeczywistość takich ludzi. Wielokrotnie pisałem, że w przypadku niewielkich działalności gospodarczych występują one z dwóch powodów. Pierwszy, to zbyt mała możliwość osiągnięcia odpowiedniej skali, przez co unikają tego duże firmy lub korporacje. Druga, to zbyt niewielka marża, aby mogła pokryć wynagrodzenia wielopłaszczyznowej organizacji.
Czyli de facto niewielkie podmioty powstają tam, gdzie nikt poważny nie chce się babrać w bagnie. Zrozumienie tej zależności jest kluczowe. Nie ma korporacji przepychającej rury, a także większość niewielkich firm nigdy nie urośnie, bo nie ma pod co. Niewielki przedsiębiorca, będący ostatnim podwykonawcą na budowie drogi nie zrobi sobie zdjęcia z pieskami w schronisku i z sadzenia drzew w powiatowym parku z okazji „Dnia Ziemi”, bo zastanawia się jak połączyć wszystko w całość, żeby cokolwiek zarobić. Nie ma odpowiedniej marży lub skali, aby bawić się w pokazową społeczną odpowiedzialność biznesu. Ewentualnie jest wypluty z życia jak koń po westernie, bo jechał szósty dzień pod rząd po dwanaście godzin w pracy.
Właściciel średniej wielkości restauracji w Warszawie, ponad 250 tys. zł przychodu miesięcznie. Po odjęciu kosztów, pozostaje mu ok. 17 tys. zł miesięcznie dochodu, realnego miesięcznego dochodu po opodatkowaniu, a także po składkach – ok. 12 tys. zł miesięcznie. Dla przeciętnego człowieka wydaje się to dużo, bo to ok. dwie średnie krajowe netto. Kwota jest na tyle wyobrażalna, że każdy może sobie to zobrazować, że ktoś taki dużo zarabia. Nie widzi jednak wszystkiego innego, co się za tym kryje. Niech ma gorszy miesiąc i łatwo zostaje z minusem.
Wielu niewielkich przedsiębiorców zarabia realnie mniej od etatowców lub podobnie, bo nie przelicza swojego czasu w sposób, jakby go poświęcali w ramach umowy o pracę. Weźmy przykład takiego właściciela restauracji, który pracuje 10 godzin dziennie w tygodniu od wtorku do niedzieli, poniedziałek sobie robi wolny – bo jest najmniejszy obrót w lokalu. Gdybyś policzył nadgodziny płatne o dodatkowe 50 proc. w sobotę i 100 proc. za godziny pracy w niedzielę, a także dodatki za pracę nocną, to by wyszło, że zarabia zasadniczo porównywalnie do swojego kucharza.
Gdyby przeciętny właściciel niewielkiego punktu handlowego w mieście powiatowym podsumował swoje godziny pracy, łącznie z nadgodzinami i pracą w weekendy, wyszłoby, że zarabia porównywalnie do magazyniera. Brak preferencyjnego opodatkowania takiego przedsiębiorcy względem etatowca spowodowałby, że zamknąłby to wszystko w cholerę. Robiłem kiedyś wyliczenie, które to udowadniało.
Dzwoni do mnie w piątek kolega, który myślał nad otworzeniem swojego punktu do wydawania wyrobów cukierniczych. Weź do ręki kalkulator i policz. Ile musisz sprzedać babeczek za pięć złotych, aby zwróciła ci się pensja pracownika? Co przy wynagrodzeniu 4 500 zł netto miesięcznie wraz ze wszystkimi składkami, a także zwolnieniami chorobowymi i urlopami, daje średniomiesięcznie kwotę rzędu prawie 8 000 zł. Dlatego trzeba mieć skalę, inaczej to nie ma sensu.
Długo zastanawiałem się, skąd wśród przedsiębiorców bierze się tyle osób, które nie rozumieją tego, że ktoś może by�� chory, być któregoś dnia mniej wydajny, a także szeregiem różnych wymagań. Przez co powstają memy o Januszexach. Gdy niewielki przedsiębiorca nie pójdzie do pracy, to albo nie zarabia albo zarabia w bardzo ograniczonym zakresie. Efekt jest taki, że jedzie on na lekach ile fabryka dała. Nie ważne czy gorączka i kaszel, po prostu wie, że musi i wymaga tego od pracownika. Skoro on może pracować z gorączką, to przecież też ktoś może. Tylko, że jak pracownik nie pójdzie do pracy, to zarobi te 80 proc., a przedsiębiorca ma już z tym ciężko. Wymaga tego, co od siebie, kiedy ktoś nie pracuje na siebie, tylko na kogoś. Dlatego potem jest zdziwiony, że ktoś nie robi tyle, ile sam by robił przedsiębiorca na tym stanowisku. Jeżeli ktoś ma płacone za czas, a nie efekt, to nie obchodzi go czas trwania zadania, co całkowicie rozjeżdża się z tym, jakby się robiło „na swoim”.
Rynek z najmniejszych firm przeorała i będzie orała demografia. Jeszcze dwadzieścia lat temu przy wysokim bezrobociu, można było sobie wybierać i przebierać, a ludzie pracowali z nożem na gardle. Dziś nie muszą, bo i tak sobie znajdą inną robotę, zwłaszcza w niskopłatnych zawodach – nie ma sensu się starać.
Doskonałym narzędziem do czyszczenia rynku z „Januszeksów” jest duży wzrost płacy minimalnej w ostatnich latach. Przypominam, zazwyczaj tkwią oni w błędnym kole ograniczonego wzrostu lub marży, więc nie są w stanie sprostać rosnącym wymaganiom na rynku pracy, co w długim terminie oznacza dla nich tkwienie w samozatrudnieniu do końca życia, bo nie znajdą ludzi do pracy. Nie znajdzie nikogo, żeby siebie odciążyć, więc wiecznie tyra na siebie samego, tkwiąc w błędnym kole.
Wyobraź sobie, że ktoś ma niewielką firmę produkcyjną i zatrudnia piętnaście osób. Zarabia w miarę przyzwoicie, bo 30 tys. zł miesięcznie. Nagle w jednym z działów, gdzie miał pięć osób, stracił większość zleceń. Wszyscy na umowach o pracę, nie chce stracić ludzi – więc ma dwa wybory. Pierwszy, zwolnić pięciu i mieć problem z uzupełnieniem kadry w przyszłości, albo jechać przez kilka miesięcy na minusie, bo pięć pensji w skali miesiąca przekracza jego dochody. Nagle z dobrze zarabiającego człowieka jest na drodze do bankructwa. Nie dość, że zarabia mniej, bo nie sprzedaje, to jeszcze musi wyżywić pię�� osób. Trudno jest też przebranżowić te pięć osób, aby nagle zostały handlowcami w celu zdobycia kontraktów.
Granica między piekłem, a niebem jest naprawdę cienka. Nie zrozumie jej etatowiec, dlatego przedsiębiorcy często mówią „idź na swoje to zrozumiesz!”, co stało też się już memem i nie ma sensu w taki sposób tego przedstawiać. Nie zrozumie, bo nie musi. Jeżeli jest chory, odpali sobie konsolę z łóżka i będzie dochodził do siebie, a nie latał z workami z cementem na budowie. Musieć, a chcieć to dwie różne kwestie.
🤖 Nowość w OpenAI: Zadania w ChatGPT!
Wybierz "GPT-4 z zaplanowanymi zadaniami" i ustaw, co AI ma robić za Ciebie. Codzienne prasówki, spersonalizowane menu, przypomnienia - wszystko auto i o wybranej porze.
Dostajesz maila i powiadomienie, gdy zadanie jest gotowe! 💪 #AI
ElevenLabs wprowadza narzędzie do tworzenia agentów konwersacyjnych AI! 🎉 Użytkownicy mogą zaprojektować wirtualnego asystenta, ustalając język, styl wypowiedzi, a nawet dodając prywatne dane. 🚀 #AI#Technologia#Innowacje https://t.co/59wZ74tBjL