แต่ตอนนั้นเครียดง่ายจริง ๆ รู้สึกตกขบวนไม่ได้ รู้สึกว่าต้องทันทุกเหตุการณ์ บางอย่างเราไม่ได้ตั้งใจเก็บมาใส่ใจ แต่สมองมันจำเฉยเลย จนแยกไม่ได้ว่าอันไหนที่ควรจำ โถ่ไอนด แต่พอเล่นได้แค่วันละชั่วโมงคือมีความสุขมาก but the point is คิดถึงสมัยนั้น ฮึก ๆ ไ ๆ ฟืด ยังจำได้ทุกคนนา
แต่ถึงจุดนึงก็รู้สึกว่าเหนื่อยแบบแปลก ๆเหมือนโลกทวิตมันหมุนไวมาก ๆ ข่าวสารบ้านเมืองถาโถม ยิ่งพอรู้จักคนเยอะ ๆ ก็อยากรับรู้สารทุกข์สุขดิบของเค้า เพราะก็เหมือนเพื่อนคนนึง เลยรู้สึกเศร้าแบบไม่รู้ตัว จนต้องจำกัด time sensitivity เพิ่งมารู้มีหลังว่ามันคือ excessive use of social media