Dostoyevski "insancıklar" adlı kitabında: "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu." diyor. İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek...
Tutunamayanlar'da; "kollarımı açıp tüm insanlığı kucaklıyorum." diyen Oğuz Atay, tehlikeli oyunlarda: "Bütün insanlığı kucaklamak isterken, neredeyse bu dünyanın altında eziliyordum." diyerek umudunu kesmişti insanlardan. Bu hayatın en yorucu vazgeçişidir.