gülüyorum falan ama benim nelerle savaştığımı, canımın ne kadar çok yandığını, aklım ve kalbim arasında çaresiz kaldığımı ve hiçbir şeyin gönlümce olmadığını kimse bilmiyor.
Geceleri sessizce ağladım, sabahları ise gülümsemek zorunda kaldım. Her bir adımımda içimde bir boşluk, bir eksiklik vardı. Sanki dünyayı tek başıma taşımaya çalışıyordum.
Taşıyamadım...