Nasıl keder verir çiçekli bir gül bahçesi kuruyup solunca.. Nasıl biterse gülün kokusu.. Şimdi ikimizde baharını görüğümüz, derinliğinde kaybolduğumuz, yazında meyve verdiğimiz bir aşkın kış mevsimindeyiz..
Ey gönül!
Dün gece de uyumadın ama bu gece sen dün geceden de betersin. Dün geceden de daha uykusuzsun..Ben ay ile aynı huydayım, uyumuyorum.. Sabaha kadar söz söylüyorum…Ey özlem duyanlara yakın olan dost! Bu gece gönül gözün açık beni gör,beni dinle..
Gördüğümüz bir hayal mi? Yoksa sevgilinin yanımıza geleceği aklımıza bile gelmezdi. Ey can ve gönül! Sevgili,misafirimiz oldu! Neyimiz varsa,misafirimizin ayaklarına dökelim.Ey Fuzûlî! Sevgilinin kasdı, canımızı almakmış.Gel..Güzel uğruna can vermeyi kendimize bir borç bilelim.