İnsan unutsa da hayat unutmaz. Ben hakkımı Allah'a bırakmıştım. Yıllar önce bana yaşattıklarının aynısını bugün kendi ağzından yaşadığını dinledim. Bir kez daha anladım ki Allah'ın adaleti ne eksik ne fazla; tam vaktinde tecelli eder.
Yine bir taşınma serüveni ama bu sefer çaresizlik, hayal kırıklığı, gözyaşı yerine bolca umut, yeni yerdeki yaşacak güzel günler için heyecan ve tatlı bir gülümseme...
İnsanların bencilliklerinden o kadar yoruldum ve sıkıldım ki artık sadece uzaklaşıyorum. Ne anlatmaya bir kelime ne de bir nefes harcamıyorum. Tamam sensin diyorum, gülümsüyorum ve yola devam ediyorum.
Ne fırtınalar koptu, benim hayat dallarımda...
Hiç birinde vazgeçmedim umutlarımdan...
İçimde kıyametler kopsa da.
Ben baharıyım yarınlarımın,
Çiçek açarım her kışın ardından!"
Nazım Hikmet Ran
2024'te hayat yolculuğumuzda yalnız olduğumuzu kabul ettim. Yola başlarız birileri bir süre eşlik eder ve gider veya biz başkasının yolculuğuna eşlik ederiz ve çıkarız.Hayatımıza girenleri hiç gitmeyeceklermiş gibi tutmaya çalışmak kişinin kendine yaptığını en büyük haksızlıktır.
Planladıklarımın istediğim şekilde gitmediğinde elimden gelenin limitini görüp kendimi biraz daha öğreniyorum bir sonraki plan için. Eskiden olsa öğrenmek yerine üzülürdüm. Galiba artık yaş alışlarım biraz daha farklı.
Üç gün sonunda tekrar duyabilmek çok güzel😊. Tek duyabildiğim iç sesimdi ve tüm araçlar elektrikliydi sanki😃. Şehrin trafik sesine şükredeceğim aklıma gelmezdi.
"Çaresizlik. Usanç. Boşluk hissi ve hiçlik... Bunlar bir kez kapıldın mi kendini kurtarmanın zor olduğu duygulardır. İçinde su olmayan bir kuyuya düşmüşsün de yüzünü dizlerine gömmüş oturmuşsun gibi hissettirir.