"Çocukken Tanrı'ya bana bir bisiklet vermesi için dua ederdim. Bir gün Tanrı'nın çalışma tarzının bu olmadığını anladım. Ertesi gün gittim kendime yeni bir bisiklet çaldım ve Tanrı'ya günahlarımı affetmesi için dua ettim"
-Al Capone-
şule gürbüz diyor ya, ‘her şeye yaklaşmak, her şeyi bilmek ve herkesle hemhâl olmak zorunda değiliz. bazı şeylerin uzakta ve kendi renginde kalması, hem onlara hem de bize hürmettir.��� çünkü sınır, ruhun zırhıdır. herkesi içeri alan, en çok da kendi içindeki evi talan eder.
Çivi çiviyi yerinden etmez. Aşkı herkesle yaşanılabilir sanmak yanılgıdan öteye geçmez. Ruha dokunmadan tene dokunmak mutluluk vermez. Birinin hayatını tepetaklak eden, çıktığı yolda düzlük görmez. Gelen gideni her zaman aratmaz ama gideni gitmeye mecbur bırakanın arayışı bitmez.
Duygusal zekası yüksen insanlar derin gözlemcilerdir. Hemen tepki vermezler. Sakince sizi bi süre analiz ederler. Hatalarınızı telafi etme, gerçek niyetinizi ortaya koyma alanı tanırlar. Sizinle ilgili verdikleri nihai kararlar ise, zaten tüm bu değerlendirmelerin doğal bi sonucudur…
Son derece zeki insanlar derin gözlemcilerdir. Sizi hemen çözerler, ama sanki hiçbir şey görmemiş gibi davranırlar. Size konuşma, haddi aşma ve gerçek niyetinizi ortaya koyma alanı tanırlar. Yanıt verdiklerinde ise, zaten tam olarak kim olduğunuzu hesaplamış olurlar. Ayrımcılık, en iyi dostlarıdır.
Erkeğin aldatması zaten yeterince kötüdür. Ama daha kötüsünün ne olduğunu biliyor musunuz?
İyi bir insanmış gibi davranan, ama gerçekte patolojik bir yalancı, şehvetinin peşinden giden bir manipülatör ve mağdur rolünü oynamakta uzman olan bir erkek.
Bir yalancıya inandığım için kendimi suçlamayı bıraktım. Uzaklaşıp bakınca yalan söyleyen bir insanın ne kendisine ne de karşısındakine saygısı olmayan aşağılık biri olduğunu görüyorsun. Gözünden öyle düşüyor ki bir yalanı sevmiş olmanın tiksintisini yaşıyorsun.