Ve sen;
Hayatını boyarsın pembeye
Şansını döndürürsün tersine
İstesen çevirirsin güneşi kendine
Ve ben;
Düşerim hep ümitsizliklere
Gündüzler benzer bende geceye
İnanmam aldırmam ne geçmişe ne geleceğe
En çok akşamları duyuyorum zamanın acısını. Bir kandilin yağı bitmiş de fitili yanıyormuş gibi garip bir is kokusu yayılıyor eşyalardan. Eskimeyi hiç bu kadar yakın ve yoğun yaşamamıştım.
Duvarlar bir sünger gibi emiyor gün boyu sokaklardan topladığım sesleri. Işık, sevinç ve hareket yerini koyu bir gölge, bir dip yalnızlığına bırakıyor.
Ve yavaş yavaş ölüyorken insan her şeyi aynı görüyor. Önce kambur, her yanı kemirilmiş bir tarla, solda küçücük bir köy, çevresinde beş altı tane köhne, küçük ev. Sanki hiç canlı yok bu evlerde. Sessizlik, her yerde sessizlik...
#MihailBulgakov
Evet, bundan sonra çok çok uzun zaman önce, kendimi mutlu hissettiğim saatti bu. O zamanlar hafif, düşsüz bir uyku beklerdi hep beni. Oysa şimdi bazı şeyler değişmişti, bir sonraki günün beklentisiyle kendimi yine hücremde buldum.
#AlbertCamus#gunaydın