Ve aşık olunca illa beraber olmayı aramıyormuşsun.
Bu duyguların varlığı yetiyormuş.
Dolup, taşıp, yanıp, dönüyormuşsun.
Zamana, hayata teslim bir halde olması gerekeni bekliyormuşsun.
Kalbin yerinden çıkacak gibi olur.
Yüzündeki sıcaklığı hissedersin.
Bir yandan tutulmuş gibi bir yandan öyle özgür.
Kalbin dolar.
Aşık olunca böyle olur derlerdi.
Böyle oluyormuş.
Ben hiç aşık olmamışım.
Oldum.
Her şeyden uzakta bir yerde gibiyim.
Aslında kendi hayatımdayım.
Anne karnı gibi güvenli sığınacak bir yer bulmuşta sığınmışım gibi.
Ben burada kaldıkça toprak yerine oturuyor.
İçimdeki acı, kırılmışlık duyguları ortaya çıkarıp sessizce kabule varıyor.
İçimi hüzün kaplıyor.
Aslında ortalık resmen tertemiz.
Sadece ben bu hâl içinde ne yapacağımı bilmiyorum.
Yeni bildiğim bir yer gibi.
Belki de o yüzden hep bu eski anılar.
Zihin yine bildiği yere gitmek istiyor.