Bir şeyi "isteme şekli" çok önemli.
(Cinsiyetle ilgisi yok ve duygusal ilişkiler için geçerli değil sadece.) Çünkü istediği şeye de yakışmalı insan. Böyle yana yakıla bir üslupla, posta koyarak ne tarz bir şeyi çağırabilir bir insan? Bu tarz bir üslubun güzel, asil, yüce bir şeye erişme şansı o kadar az ki. Çünkü bambaşka frekanstalar.
İsteyen istediği istesin elbette. İstemek, sonsuz. Ama günün sonunda, realitede bu tarz isteklerini elde edenlerin oranı kaçtır mesela?
Vasıf, kriter, donanım, güç, boy pos, para vs. Elbette denklik önemli. Ama kendinde olanları talep etmek dahi olsa ben bu tarz statü, vasıf, kriter sayan, arayan, hiçbir insanın mutlu olduğunu görmedim.
Güzel şeyleri, güzel çağırmalı. Her tür güzellik; güzelce, güzellikle geliyor çünkü.
"Nasip" gerçekten çok efsunlu bir mefhum.
İstanbul'daki bir düğün için Sakarya'dan alınmış ve bir kez giyilmeden Edirne'de yaşayan birine hediye edilmiş tango model bir çift ayakkabı; bu sefer de küçük geldiği için yine bir kez dahi giyilmeden Mardin'de yaşayan zarif ayaklı bir genç kadına hediye gidecek... Evet, nasip tam da böyle bir şey. Nasibin mekanizması, küçücük bir eşyada dahi böyle işliyor.
Elinden geleni ardına koymasan da; hırs, ihtiras içinde bin tane hesap kitap yapsan da, sayısız networku ve sayısız mühim kişiyi devreye soksan da "nasibinin rota"sını asla değiştiremezsin. Nasip; kendiliğindenliğin o efsunlu ve sessiz istikametinde, "kişiye özel" önemli ve gizli evrak taşıyan bir istihbarat görevlisi gibi; muhatabına teslim edilir öylece.
Nasibine bir türlü razı olamayan, kalbî öfkeyle, sitemle, hasetle hararetlenen herkes müsterih olsun o yüzden.
Doğanın canlanışı diğer yandan insanın içindeki yıkılışlar,
Mayısla birlikte gelen
"Ederlezi"
İnsana en çok yakışan şey acı içindeki o umut, acı içindeki yükseliş~
İyi niyet, saf arzu ve azimle filizlenmiş şey; ne kadar zorluk verse dahi uzun vadede muhakkak hayra dönüşüyor.
Ufacık olsun çıkar, hesap kitap, art niyetle doğan şeyse; kısa vadede ne kadar kâr getirirse getirsin uzun vadede kesinlikle zarar getiriyor.
Yaşamın melek dokunuşu*
İnsanın ihtiyacı olandan fazlasını elinde tutması kendisi için taş gibidir. Bu yalnız mallar, servet, güç gibi nesnelerde geçerli değil. Merhamet, şefkat, tevazu gibi şeyler için de böyle. Bilgi için de böyle. Eğer herhangi bir şey insanların istifadesine aç��ksa ancak istifade edildiği kadar o “şey” olur. O şeyden istifade edilmezse artık o taştır ve gerçekten onu istifadeye konu etmeksizin kullananlar taş yemiş olurlar. Sana yaramıyorsa bırak başkasına yarasın. Sana yaramadığı halde sende olan hem senin hem başkasının aleyhinedir. Taşları yeme, taşları yemek yasak.
İsmet Özel, Taşları Yemek Yasak
Her duasında Tanrıdan güzellik istiyordu, içinden yalnızca bu geçiyordu,
Bir an başka şeyler istemeyi de düşündü, birkaç cümle kurmaya çalıştı, durdu.
"Senin bildiğin şeyleri sana anlatmak istemiyorum, yalnızca güzellik diliyorum dedi."
"İyi insanlar gençliğinde saf olurlar, kötülere çabuk kanarlar, çünkü içlerinde kötülerin davranışlarını anlamayı kolaylaştıracak örnek yoktur." (Platon, Politeia)
El-Kâdir*
"Sonsuz kudret sahibi, her istediğini dilediği gibi yapmaya gücü yeten" demek.
Çok değil azıcık, bir lahzacık, bir kudret elde edince şirazesi kayan, haddini aşan ve kendi kudretinin çapınca Râblik taslayan(!) her şeyin, herkesin ve hepimizin;
verdiği o kudreti bir lahzada geri alan gerçek, mutlak ve tek kudret sahibi Kadir'in kudretini idrak ettiği günün vesilesi olsun bu gece.
Kadir gecemiz mübarek olsun.