قوی بودن با خودخواهی و بیشعور بودن فرق داره، کسی که واقعی قویه نیازی نداره مداوم اثباتش کنه و نمایشش بده. گرچه اون چیزی که نمایش قدرت رو راه میاندازه فقط احساس ضعف و ناامنی درونیه، قبول کردن ضعف خودش از شجاعت میاد عزیزم.
اینم جالبه که مثلا یکی فکر میکنه خیلی آلترنتیوه و داره راه خودشو میره اینا اما در عین حال میتونه اصلا نباشه. lol
اینجوری که اگه جامعه بگه a اون بگه b و پترن ذهنی طرف همیشه همین باشه بدون تحلیل و اینا، درنهایت بازم همون جامعهست که داره انتخابهاشو میسازه. اینم پارادوکسیکاله.
همین معیارهای ضعف و کنترل و سلطه و وابستگی که توی دایرهی روابط قدرتاند وقتی درونی میشن و یه تعریف ثابت ازشون ساخته میشه، (مثل ضعیف بودن یا وابسته بودن بده) تبدیل میشن به هالهای از نظارت درونی دور آدم. شبیه زندان. زندان تصویر قدرت. خیلی پارادوکسیکاله.
اینکه آدم همون چیزی رو بازتولید میکنه که خودش قربانیشه هم جالبه. اینکه سلطه و کنترلگری صورت درونی پیدا میکنه، یعنی ممکنه اون چیزی که روی آدم اعمال قدرت میکنه دیگه وجود نداشته باشه اما طرف خودش همون وضعیت رو روی خودش بازسازی کنه. و البته روی بقیه.
الان یه پشه رد بشه روش تمرکز میکنم که فکرم نره جایی که نباید. جدی به همه چیز دارم چنگ میزنم و هنوز نخوابیدم و عالیام راستش. عاشق سیستم دفاعی مغزم هستم. از ترس اینکه به گا برم یه جوری حالم خوب شده که هیچ چیزی کیرمم نیست. بعضی وقتا یادم میاد یه فحش میدم میره.
با نفرت که نمیشه تحلیل کرد، قطعا پشت انقلاب یه ضرورت طبیعی وجود داشته و اینکه اونا یه چیزی توی ذهنشون بوده و اون نشده باعث نمیشه که کل اون پدیده زیرسوال بره. این انقلاب رو باید فقط تحلیل کرد نه اینکه بهش نفرت و کینه بدی یا مقدسش کنی. جالبیش اینه که خودشونم دقیق توی همون مسیرن.
مسخرست که مردم به کسایی که انقلاب کردن به چشم متهم نگاه کنن، اینکه نمیان از pov نیروهایی که انقلاب کردن بهش نگاه کنن، تجربهی زیستهی اونا تو اون دوره و تصوری که از پساانقلاب داشتن رو ببینن، همین نفرت از گذشته دقیقا باعث شده که الان رو نتونن درک کنن. جای اونا به خودتون گیر بدید.
چه وقتی هدر دادم با دیدن این چیز غنینژاد و بیژن عبدالکریمی. غنینژاد انقدر سطحی و خسته حرف میزنه حس کردم وسط مهمونی فامیلیام. اون یکی که اصلا هیچی، فقط اومده بود برای خایهمالی. حس پیری بهم دست داد با دیدنشون.