بعضیها خیلی بیصدا کشته شدن. عکسهای قشنگ نداشتن. از شهرهای دور و محروم بودن. دوست یا حتی خانوادهای نداشتن که خاطراتشون رو زنده نگه داره. شاید حتی یه گوشی درست حسابی نداشتن که فیلم بگیرن یا زندگی هیچوقت تو موقعیت خاصی قرارشون نداده که بخوان ثبتش کنن.
این جمله از جنایات و مکافاتِ داستایفسکی دقیقا همون حسی رو میگه که این روزها دارم:
«هر وقت سعی میکنم لبخند بزنم،
احساس میکنم
به آنچه رخ داده است،
خیانت میکنم...»
من واسه رفتن به خیابون در ۸۸ کتک خوردم، مجبور به ترک ایران و… شدم و از همین تریبون میگم: میرحسین موسوی، کروبی و کانسپت اصلاحطلبی در مورد رژیم رو دوبار گاییدم!!!
#بچه_شیعه رو هم روش!!!
#اين_آخرين_نبرده_پهلوى_برميگرده#IranMassacre
تمام اینستاگرام رو زیر و رو کردم و فقط یک پست با ۴ لایک که شخصی نوشته بود نذارید گمنام بمونه، این عزیز دل ما بود. خانوادهش روی آگهیش نوشتن هدیه شد به میهن.
فقط ۱۹ سال داشت و توی نارمک با شلیک مستقیم گلوله به سرش کشته شد.
جاویدنام ستاره رفیعی، ۱۹ دی، تهران
#جاویدشاه
@i_ferferi_@Sniperedit
از این ایدی تلگرام یه کانفیگ خریدم ۳۰۰ تومن، دوروز گذشته هنوز منتظرم کانفیگ رو بفرسته :))))
یعنی تو این شرایط آدمها چطور کلاهبرداری میکنن برام جالبه.
https://t.co/2Mk7oNeIRh
این کانالشه! گذاشتم کسی بهش اعتماد نکنه.