arthur

@binevisahne’de yazar, sunar, sahneler!

[arthur @halilartur]

hayat daha kolay olur.’ mu?

[Kaybedenler Kulübü @Kaybedlerklbu]

Benim çok eski bir halim, senin çok eski bir halini gerçekten çok sevmişti. Düşünüyorum da belki onları çok eski bir vakitte rahat bırakma zamanı çoktan gelmiştir.

[arthur @halilartur]

garip bir Ağustos
tadı damaklarımda.
hiç yaz gibi değil bu mevsim.
yaz ben gibi değil.
ya Ağustoslar bozuldu.
ya ağzımın tadı…’

[arthur @halilartur]

insan bir dönem kendini ne kadar çok açıklamak zorunda kalmışsa, bazı konularda o kadar hissizleşiyor galiba.
bi’ yanım iki kelam edecek, varacak yer düşünmeden yürüyecek birini ararken, bi’ yanım kendimle hep bi’ yerlerde geçmişin o dip muhakemesi halinde…

[arthur @halilartur]

çok mutsuz sonların birinci şartı çok mutlu başlangıçlardır.’

[Mentally I’m Here @mentalolarakk]

Geçen bir yerde okumuştum : "Bir sorunu hiçbir şekilde çözemiyosanız, o artık çözülmesi gereken bir sorun değil, kabul edilmesi gereken bir gerçektir." Cümleyi okuduktan sonra uzaklara daldım.

[arthur @halilartur]

sanki sevdiklerim hayattalarken hala, ne kolay teslim olmak rüyalara.' 🌱

[arthur @halilartur]

öyle işte.

[arthur @halilartur]

bir şeyler yazayım diyorum. içimden geçen bir şeyler... sonra bunca yıl hiçbir boka yaramadığı geliyor aklıma. susmaya devam ediyorum.

[arthur @halilartur]

yani…

[arthur @halilartur]

belki de güzel bir şeye sahip olup kaybetmektense ona hiç sahip olmamak daha iyidir.’

[arthur @halilartur]

nasıl geçti. kaç yaz. onca zaman.
şimdi bi an. öyle düşününce…
ne şiir kaldı. ne şarkı.
şimdi bi an. böyle söyleyince…

[morty @delimorty]

balkonda otururken, uzun süredir her şeyi değiştirmeye, düzeltmeye, iyileştirmeye ve elimde tutmaya çalışmaktan yorulduğumu fark ettim. boşluğa uzun uzun baktıran bir yorgunluk bu. artık ne olacaksa olsun, halledemedim çünkü.

[menesozel @menesozel]

"Yaslarımız, parmak izlerimiz kadar kişiseldir.”

Kayıptan Sonra Yaşam - Vamık Volkan

[woodjzek @woodjzek]

beni kaybetmeyi göze almis biri icin fazla üzüldüm

[Deniz Göktaş @idgoktas]

Karatepe Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’ndan herkese selamlar. Merak eden varsa içten bir şekilde söylüyorum, keyfim yerinde. İlerleyen günlerde façayı bozmamak için iyi hissetmiyorken “iyiyim” diyebilirim. O durumda bir yerlere göz kırpma emojisi koyarım.

Birçok açıdan nostaljik bir deneyim oluyor. Yıllar sonra televizyon izliyorum ve alaturka tuvalet kullanıyorum. Üstüne bir de Dünya Kupası eklenince 2002 yılında maça yetişmek için okuldan eve koşan Çocuk Deniz’e döndüm ama şişman Ronaldo’suz aynı keyfi vermiyor. Bu arada reklamlar iyice sıkıntı olmuş. Kantinden AdBlock istemek için dilekçe yazmayı düşündürdü. Sürekli meşrubat içen Boran Kuzum ve Feyyaz’ı görüyorum. Umarım müstakil bir ev alacak kadar iyi bir kaşeye anlaşmışlardır. Yoksa çekilecek çile değil. Nihat Kahveci’ninkini ev de kurtarmaz. “Kuşkaş ne topçuydu be!” Bir de yağcılık gibi olacak ama TRT 2 çok iyiymiş. İlaçlarıma henüz ulaşamamışken Kiarostami’nin Kirazın Tadı antidepresan gibi imdadıma yetişti yine. Yemekler ODTÜ yemekhanesiyle aynı. Dışarıdayken günde 1,5 öğün yiyordum, burada 3 öğün yiyorum vakit geçsin diye. Diş fırçalama işini de günde ikiye çıkardım, yine vakit geçsin diye. Alaturka tuvalet de daha sağlıklı diye duymuştum. Öyle değilse bile buradan çıkana kadar söylemeyin, motive kakalarımın tadı kaçmasın.

Bildiğiniz gibi kendi isteğimle dönüp teslim olmama rağmen ters kelepçe yapmak istediler. Rızam olmadığını söyledim. Zor kullanarak yaptılar. Şanlı direnişim yaklaşık 4 saniye sürdü. Polisler 2 katım n’apayım? Sonra emniyette birisi, “ya aslında sosyal medyaya içerik üretmek için” demiş olmalı ki; restoranda tam yemek yiyecekken “arkadaşlar bir saniye bozmayın” deyip masanın fotoğrafını çeken influencer tatsızlığında, ters kelepçeli videolarım çekildi; önden, arkadan, yandan. Hepsinde bir şekilde kameramanı bulup sırıttığım için uzak-arka açıyı yayınlayabilmişler.

Yapıcı bir eleştiri: Vatan Emniyet binası dökülüyor. Çalışanlar sıcaktan baygınlık geçiriyordu. Osmanlı’dan kalma klimalar var ve onlar da çalıştırılmıyor. Sadece amirlerin odasında son model klima var. Bu memurlar sırf siz istiyorsunuz diye kendilerine hiçbir zararı olmayan ve hatta belki sempati duydukları insanlara kötü polis rolü yapıyorlar. Duygusal yükü ağır olmalı; müstakil ev verseler yapmam. Bari bir klima alın. Yeri gelmişken söylemeden geçemeyeceğim, bu iki günlük kısa mesaim gösterdi ki Behzat Ç. ve Bir Zamanlar Anadolu’da kurmaca değil belgeselmiş, bütün diyaloglar ve karakterler birebir gerçekmiş.

Uçağa binmeden önce internetteki son dakikalarımda gördüğüm son şey “ailesinin gözüne girmek için kendini yakıyor, yazık!” tarzı yüzeysel psikolojik analizlerdi. Annemin Airbnb’de biblo kırdığı için ağıt yakması ve babamın gerçekten iyi bir baba olması dışında bütün anlattıklarım kurmacadır. Şaka yazabilmek için uydurduğum hayali çatışmalardır. Kişi ve kurumlar gerçek değildir. Mizahi bir yaklaşımdır. Pardon, mahkeme diline alıştım; siz bari şaka açıklattırmayın.

Kendimi bildim bileli hiçbir konuda baskı yapmamış, bana dair beklentiye girmemiş, çöp adam bile çizsem duvara asmış can dostlarımdır ikisi de. Her anne-baba kadar korumacı ve kaygılıdırlar. 2023’teki ilk Harbiye gösterimden sonra bile “Psikolog olsan keşke, boş vakitlerinde stand-up yaparsın” seviyesinde klişe; “yurtdışında İngilizce yapsan olmuyor mu?” diyecek kadar oğullarını gözlerinde büyütmüş insanlardır. Hemfikir olmasalar da bütün saçma kararlarımın arkasında durdular, bu gösteride de öyle olduğunu biliyorum, huzurlarınızda ikisini de öpüyorum.

Bu gösteriyi ne bir karşılık umarak ne de bir an bile cesur hissederek yayınladım. 7 yıl boyunca muhteşem bir hayat yaşadım. 25 yaşıma kadar içedönük, ölümüne karamsar, her şeyden şikâyet eden bir insan olarak; hobi seviyesinde yirmi seyirciye stand-up yapsam yeterince mutlu olacakken yüzlerce gösteride binlerce insanla beraber güldüm, yüzlerce yeni arkadaşım oldu, çok kalabalık ve sevgi dolu hissettim. Üstüne ihtiyacımın çok üstünde para kazandım.

Gencecik insanlar üniversiteleri korumak için, birçok konuda aynı düşünmedikleri belediye başkanlarına haksızlık yapıldı diye başlarına bu kadar bela alırken, “politik mizah” yaptığını iddia eden biri olarak en zararsız cümleleri bile ‘ama bunu yanlış anlarlar mı?’, ‘burayı manipüle edip sana saldırırlar mı?’ kaygılarıyla silmekten, etrafından dolanmaktan sıkıldım. O kadar sıkıldım ki, sıkıntım hayli yüksek olan korkumu aştı.

Gözaltı gecesi uyuşturucu testi sonrası götürüldüğüm hastanede beni görünce heyecanla el sallayan yetmiş yaşında teyze ise, kişisel sıkıntımı hayalimin ötesinde bir memnuniyete dönüştürdü. “Halk beni anlamadı ve başıma işler geldi” diye beklerken, “Halk beni anladı ve başıma işler geldi” oldu. WIN-WIN.

Temel seviyede Türkçe bilen, gösteriyi sahiplenen ve dayanışma gösteren herkese sevgiler. Gündemi salıyorum, kararlıyım bu sefer Moby Dick’i bitireceğim. Size dışarıda kolaylıklar.

[arthur @halilartur]

bir şeyden kaçıyorum bir şeyden, kendimi bulamıyorum dönüp gelip kendime yerleşemiyorum, kendime bir yer edinemiyorum, kendime bir yer...’

[arthur @halilartur]

şehrimde tifüs, memlekette zelzele, dışarıda harp, ben sana aşığım.’ 🌱

[arthur @halilartur]

neymiş! ona böyle dayatmalar, dikteler yapamazmışım. yaparsam o da cezasını
kesermiş :)
Deniz'de aynı işte! kafasi gram mizaha basmayan cimer'e girip suç olan tüm konu başlıklarını yazmış, yollamış. zaten cimer işi de başka bir hal aldı. gel mizah yap, şaka yap, sanat için uğraş.

[arthur @halilartur]

daha geçen hafta bir açık mikrofon gösterisinde mekan eğlenceden kırılıyorken; birine 'sen çok sert bakıyorsun, komedyenler arasında amatörler de
var bunların hepsi şaka, aman şikayet falan gelmesin ha!' diye şaka yaptım. sırf inat uğruna kız her yere yorum yazmış, şikayet etmiş.