از حضور پر رنگ و مداوم بعضی از آدما توی دوره های مختلف زندگیم، حالا فقط یک اسم و عکس توی سین استوری باقی مونده،
زندگی همینه گمونم.
پر از آدمای موقت بسته به شرایطی که داری، صمیمیت های مقطعی و خاطراتی که جا می مونه.
گمون میکنم اصلا نمیشه برای کسی کیفیت تنهایی رو توضیح داد. نمیتونی به آدما بفهمونی تنهابودن گاهی انتخابی هوشمندانه برای محافظت از خود، و پرهیز از آسیب دیدن یا رسوندن به دیگرانه. ترجیحِ انقراضی آرام، به زوالی هیجانانگیز.