ترانه علیدوستی، در سوگ پدر، بار دیگر جوهرِ مقاومِ هویت خویش را آشکار کرد. او بر باورهایش ایستاد و همنوایی با مردمی را که بر دوششان، جایگاه هنری و فرهنگیاش را — البته با تلاش فردی — برکشیده بود، بر استمرار درخشش حرفهای و تداوم حضور در سینما ترجیح داد. اکنون با چهرهای غمگرفته و نگاهی حیران از فقدان پدر، به فردا مینگرد. فردا هر چه باشد، دخترِ شادِ سالهای نهچندان دورِ سینمای ایران، کارِ خود را کرده است. خانواده علیدوستی در تاریخ معاصر ایران، نه به سبب نبوغ ورزشی و هنری، نه به سبب شهرت، بلکه به پاس وجدان، فروتنی، نامِ مبارکِ انسان، حقیقتطلبی و آزادهزیستن، ماندگار خواهند ماند.
مشاور ارشد نخست وزیر سابق اسرائیل در گفتگو با همکارم فرناز قاضی زاده: هدف اسرائیل از جنگ، تجزیه ایران بود. رضا پهلوی فقط یک ابزار بود.
https://t.co/83zy3QChPo
@Setareh7192 وقتی سنش برات خط قرمز و هیچ چیز دیگه ای برات اهمیت نداره، چرا باهاش قرار میگذاری، از همون اول میگفتی مناسب هم نیستید . وقتی باهاش میری سری قرار ولی از قبل تصمیمت گرفتی، یعنی سر کارش گذاشتی
💥Ehud Barak: "Netanyahu is laying the groundwork for launching a war that will postpone the elections. He lies as he breathes… as he leaves a restaurant without paying."
"We must do everything so that on 27/10 he is ousted from power once and for all."
از معجزات نتانیاهو است که میتواند به ماهی قرمزِ تُنگ، توهم کوسهبودن و به کلاغ، توهم عقاببودن بدهد.
امارات ــ چند شهرکِ بههمپیوسته و ناپیوسته ــ سالهاست که دربارهٔ کشورمان ادعاهای واهی مطرح میکند؛ اما این ادعاها در شرایط جنگی کنونی معنای دیگری دارند.
جدا از اینکه ایران در قلمرویی که «امارات» نامیده میشود، ادعاهای تاریخی و حقوقیِ بهحقی دارد، امارات باید بفهمد که چنین غلطهایی در شرایط جنگی، بهمنزلهٔ اعلام رسمی جنگ است. اگر از ادبیات گستاخانهٔ خود کوتاه نیاید و آن را اصلاح نکند، باید به این اقدام جنگطلبانه پاسخ مناسب داد.
اول گفتند: «جنگ با جمهوری اسلامی است، نه ایران.»
وقتی زیرساختها ویران شد، وعده دادند:بهترش را میسازیم!امروز میگویند:پول مصادرهشده ایران را به ما بدهید تا اسلحه بخریم و نظام را سرنگون کنیم.با جنگ به هدف نرسیدند؛حالا میخواهند آتش جنگ داخلی را شعلهور کنند.
عجب داستانی است!
جمهوری اسلامی واقعا از لحاظ اپوزیسیون و دولتهای حامیاش شانس آورده.
انگار کم زندانی داریم و کم مرگ داشتهایم که با عددسازی و شاخ و برگ دادن باعث بیرمق شدن درد و رنجهای واقعی میشوند و با سلب اعتمادکردن از کل اپوزیسیون، آب به آسیاب حکومت میریزند.
گزارشی از الجزیره.
مدتهاست همه میپرسند چه کسی در ایران دستور حمله به سه کشتی رو در زمان تفاهمنامه صادر کرد. در گزارش تحقیقی نیویورک تایمز که نتیجه مصاحبه با چند مقام ایرانیست، مشخصا از این فرد نام می برد: حسین طائب، رئیس کنونی سازمان بسیج.
در این گزارش آمده که حمله به سه کشتی باعث شدیدترین بگو مگوها و مجادلات در میان رهبران جمهوری اسلامی و آمدن رضایی بجای ذوالقدر شد. مخالفان تفاهمنامه، اتفاقات لبنان و احتمال ایجاد یک مسیر جایگزین انتقال نفت در دریای عمان رو عامل شکست تفاهمنامه عنوان میکنند. اگر حمله به نفتکشها به دستور حسین طائب بوده، و اگر این کار با تأیید مجتبی خامنهای (یا کسانی که به اسم او فعالیت دارند), صورت گرفته، انها مسئول زیر آب زدن تفاهم نامه، از سرگیری جنگ، از سرگیری محاصره دریایی، و خسارتها و آسیبهایی هستند که از قبل اینها بر ایران وارد شد.
https://t.co/EjLDGCAm1t
این فراخوان درد دارد
در نوزدهسالگی «قصهٔ دو ماهی» را نوشت؛ ترانهای که اردلان سرفراز آن را «ویرانگر» خواند، چون بساط ترانهٔ رایج آن روزگار را جمع کرد و راه را برای ترانهٔ نوین فارسی باز کرد.
خوابمون مثل صدف،
پُرِ مروارید نور
پُر شد این قصهٔ ما
توی دریاهای دور
خودش گفته «قصهٔ دو ماهی» میلاد اوست؛ قصهای که در آن، ماهیِ جامانده در ژرفای آب انتظار میکشید و سایهٔ مرغ ماهیخوار دوباره روی آب میافتاد. اما آن قصه فقط قصهٔ دو ماهی نبود؛ هشداری بود که پس از هر قربانی، نوبت دیگری میرسد. قصهای که زیر پوستش، سرگذشت یک جامعه را روایت میکرد.
صفحهی کهنهی یادداشتای من
گفت دوشنبه روز میلاد مَنه
اما شعر تو میگه که چشم من
تو نخ ابره که بارون بزنه
آخ اگه بارون بزنه
آخ اگه بارون بزنه
در سنی که بسیاری هنوز در جستوجوی صدای خود بودند، او برای بیان عشق و خشم و اندوه و شادی و امید یک ملت، زبانی تازه اختراع میکرد.
ای مراقب چراغ نفس من در باد
نفست به شعر من جرأت عریانی داد
بال پرواز منِ دربهدر عاشق باش
چون که در من کسی از اوج پریدن افتاد
«بوی خوب گندم»، «جمعه»، «مرد تنها»، «هفتهٔ خاکستری»، «نماز»، «آوار»، «کودکانه»، «همیشه غایب»، «نفریننامه»...
اینها فهرست آثار نیست؛ تقویم زندگی سه نسل است. هر کدام از ما یک عصر جمعه، یک تنهایی، یک عشق نگفته یا یک خشم فروخورده را با کلمات این مرد از سر گذراندهایم.
بغض کدوم پرنده
باید هنوز بباره؟
زخم کدوم قناری
مرهم این دیاره؟
چند تا شکار آهو
تا ته بیشه مونده؟
تا اینجا داغ آواز
چند تا قفس سوزونده؟
او حرفهایی را که در سینهٔ ما مانده بود و نمیدانستیم چگونه بگوییم، از زبان ما گفت؛ گاهی در عاشقانهای نجیب، گاهی در فریادی سیاسی. برای «بوی خوب گندم»، ترانهسرا و خواننده، به زندان افتادند. او بهای این حرفزدن را پرداخته.
نباید مرثیهگو باشم
واسه خاک تنم
تو آخه مسافری
خون رگ اینجا، منم
و او فقط ترانهسرا نیست؛ نمایشنامهنویس، فیلمساز، روزنامهنگار و برنامهساز رادیو و تلویزیون بوده و در جوانی، در کنار سیمین بهبهانی، فریدون مشیری، یدالله رؤیایی و عماد خراسانی، در شورای ترانه حضور داشت.
حالا، در ۷۶سالگی و در اضطراب جان فرزندش، برای نجات کسی که میگوید «همهچیزیست که دارم»، ناچار شده است دست یاری به سوی مردم دراز کند؛ مردمی که بیش از نیم قرن با واژههای او عاشق شدهاند، گریستهاند، اعتراض کردهاند و وطن را به یاد آوردهاند.
آن حنجرههای طلایی را کلام ترانهسرا صیقل داد، اما نام خواننده مانده و نام شاعر کمکم از خاطرها رفته است.
اگر میخواهیم قدر ببینیم، باید قدر بدانیم. اینبار دیگر فقط حکومت، سانسور یا غربت مقصر نیست؛ خود ماییم که فراموش میکنیم، نادیده میگیریم و برای مرگ هر کدامشان یک مرثیه و افسوسنامه آماده داریم.
بله، این حرفها کلیشه شدهاند. بیانِ دردهای مزمن، زبان را هم فرسوده میکنند. آنقدر از فراموشکردن هنرمندانمان گفتهایم که خود گفتنش تکراری شده؛ اما تکراریشدن حرف، درد را دوا نکرده.
تا اینجا نامش را نیاوردم. نه برای ساختن معما؛ برای یادآوری اینکه ترانههایش سالهاست از نامش مشهورترند. این هم شکلی از غربت است: شهیار قنبری را خواندهایم، بیآنکه همیشه بدانیم شهیار قنبری را میخوانیم.
نام او شهیار قنبری است.
در این غربت خانگی
بگو هرچی باید بگی
غزل بگو به سادگی
بگو، زندهباد زندگی
برای شعر تازه
اجازه، بیاجازه
@PahlaviComms جسارتا ، کار شروع کردن یعنی چه ؟ فکر کنم بی دلیل نیست که دختران یاسمین بانو فارسی بلد نیستن. ظاهرا مادر هم به زبان فارسی خیلی تسلطی ندارن
بخش «خانوادههای دادخواه درون مرز» را کنار بگذاریم، سایر امضا کنندگان زندانی پادشاهیخواه در بیانیه «۱۶۰ نفره» چگونه در زندانهای جمهوری اسلامی هر روز صبح که چشم باز میکنند اول توییترشان را چک میکنند؟!
این پرسش من نیست البته. اینقدر پرت و بیاطلاع نیستم! گفتم شاید سوال تینا جان @TinaGhazimorad باشد که درباره منوچهر بختیاری معتقد بود، زندانیان سیاسی به هیچ دادهای دسترسی ندارند.
یادتان باشد وقتی بند تنبانتان را به منافعتان گره میزنید، یک جا ممکن است تنبانتان بیفتد و از آن به بعد، ناچار شوید با ک*ن لخت و گهی از منافعتان دفاع کنید!
از متن بیانیه منتسب به خانوادهها و زندانیان سیاسی:
«ما هر صبح که چشم باز میکنیم، در فضای مجازی و رسانهها به جای شنیدن خبرهایی درباره آینده ایران، شاهد توهینها، اختلافافکنیها، حاشیهسازیها و حملاتی هستیم که علیه یکدیگر و بهویژه علیه خاندان ایرانساز پهلوی و شاهزاده رضا پهلوی شکل میگیرد.»
در انتها از تیم و مشاوران در امور بیانیهنویسی که حواسشان نبوده هنگام تایید متن، این بخش را حذف کنند، سپاسگزارم:
«طبیعی است که هر جریان و هر فردی که برای تغییر آینده ایران قدمی بردارد، با حمله، تهمت و تخریب روبهرو شود.»
نتیجهگیری: «داده» است دیگر، یک جا وارد حصر میشود یک جا نه.
#عجب_افتضاحی
خوب دیگه نمیشه. اگه میخوای ملکه بشی نه زندگیت دست خودته، نه عادت هات، نه لباس پوشیدنت، نه حرف زدنت. تصمیم ۱۸ سالگیتو باید ب… بذاری تو طاقچه.
اگر بخوای مثه خاندان سلطنتی انگلستان و یا سایر کشورهای اروپایی باشی از این به بعد همینه!
دخل و خرجت دست خودت نیست. کار و بار و رفت و امدت دست خودت نیست. تمام پروفایل های سوشیال مدیاتو باید ببندی. برو ببین چقدر زندگی هاشون زیر نظر دربار و مدیاست.
ولی خوب شما نمی خواید سلطنت اروپایی کنید. میخواید هر چی میگید و میکنید ملت قبول کنن. خوششون میاد بیاد نمیاد نیاد. این میشه دیکتاتوری خاورمیانه ای.
حالا که دروغ ماجرای سکینه اشتیانی بالا گرفته یاداوری ان لازم است که زن استیون هارپر نخست وزیر کانادا و صاحب زنجیره ای ایندیگو، یعنی اوربن هارپر و هدر رایزمن چنان بلوایی علیه ایران بر سر این ماجرا به راه انداختند. کمپین حمایت زنان میلیونر دستگاه قدرت سرمایه داری از زن بیگناه شهرستانی ایرانی به شدت بالا گرفت و اپوزیسیون فرصت طلب ایرانی در کانادا روی ان فعالیت کرد
همانوقت من به خاطر دارم که شیوا نظر اهاری زندانی چپ بود و هیچکس به او در خارج توجه نمی کرد. زن جنوب جهانی همیشه باید ضعیف و تحت ظلم و بیدفاع تصویر شود برای لابی میلیتاریستی!