Malatya’da görev yapan bir hâkim hanım vardı. Depremden sonra evi yıkılan bir teyze, adliyede ne yapması gerektiği konusunda birilerine soru sormaya çalışmış. Çok da yardımcı olunmayınca koridorda oturup beklemeye başlamış.
Bu hâkim hanım teyzeyi odasına almış, çay ikram etmiş, ilgilenmeyenlere de güzel bir fırça atmış. Sonra cebine bir miktar para koyup uğurlamış.
Abi, insan var insan var. Allah, adliye koridorlarına işi düşen herkesi kendisine rehber olan, devletin şefkatli yüzünü gösteren insanlarla karşılaştırsın.
“Baharda kışı,
Kışın da baharı özler insan. Ne uzaksa onu özler… Kavuşmak şart mı?
Boşver!
Bazı şeyler yokken güzel…”
Yalnızlık Paylaşılmaz, Özdemir Asaf
kovan bilinci ve teskilatcilik sifir, eger turk arilari olsaydi olecegini bildikleri halde kovanini korumak icin ignelerini saplarlardi “olursem kovan yasasin”
nasil kadini isirmiyolar diye dusunecek olan olursa iste bu yuzden
Desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır,
Rüzgarların en ferahlatıcısı senden esiyor,
Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini,
Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim.