لحظهای که تصمیم میگیرید مهاجرت رو بیخیال شید، از حجم انرژی و توجه و برنامهای که به زندگیتون سرازیر میشه پشماتون میریزه. این مهاجرت هم شده یه چیزی مثل کنکور تجربی، انقدر طولانی درگیرشن ملت که اصلا به زندگی اینجا فکر نمیکنن. منتظرن مهاجرت کنن بعد شروع بشه زندگی.
دوستان کشته، بازداشت، زخمی و شکنجه شدن افتخار نیست، مقدس نیست و دستآورد به حساب نمیاد.
این فرهنگ شهید پروری که توی ناخودآگاه جمعی مونده رو بریزید دور.
آدم ها سرمایهی انسانی هستن و اینجوری صرفاً هدر میرن.
انسانها چیزی به وطن بدهکار نیستن که جانشون هدیه به میهن بشه و فدا شن!
شما نمیفهمید چقدر جنگ وحشتناکه!
اگه جنگ بشه، با دوشکا و تیر جنگی و اسنایپر مردمو میزنن؛ زخمیها رو تیر خلاص میزنن؛ نارنجک دودزای شیمیایی میزنن؛ توی بیمارستان با کاتر گلوی زخمیهارو میدرند و جنازهها رو با پول تیر تحویل میدن و و و و! میدونستید؟!