Spijker op de kop. De wijze waarop behandelaars volgens het ‘Dutch protocol’ de werking van puberteitsremmers benoemen, heeft niets met valide wetenschappelijke benadering te maken. Het getuigt van een ideologische gedreven gemakzucht en verdraaiing. Ingezonden brief uit @NRC
Waarom blijft dit geheim?! De EU geeft 1,6 miljard euro aan de Palestijnse Autoriteit - maar de voorwaarden zijn niet onthuld. Maandag is er een EU-top met de #Palestijnen, daarom eis ik namens @SGPnieuws met groep collega's volledige transparantie. Zie:
https://t.co/0d7gSj0dLZ
Op nog geen 250 meter van de Biesbosch stoot de Amercentrale al jarenlang zonder natuurvergunning een enorme hoeveelheid stikstof uit. Nu krijgt de Amercentrale de vergunning wederom cadeau terwijl de bedrijven in de omgeving fors moeten reduceren.
Dit is zo onrechtvaardig!
Onze opinie over het "Dutch protocol" voor jongeren met genderdysforie
Nederland liep voorop met medisch ingrijpen bij genderdysfore minderjarigen. Diverse landen worden daar nu veel voorzichtiger mee. Hoog tijd om dat ook te doen,
samen met @ArmandGirbes, Dorine Sellenraad, @EdelGeertje, Ruben Buijs,
@mariekehoogwout, Hacsi Horváth, Maureen Horváth, @HKouwenberg78, @DrMariekedOuden, @RoeliendenOuden, @demc29demc, @NickiVerweij
https://t.co/NHA3vfkLWx
🌩 Zwaar #onweer trok gisteravond over Nederland! Wij waren al vroeg naar Zeeland afgereisd om de buien langs de Westerschelde binnen te zien komen. Het onweer werd ingeluid met een fenomenale shelfcloud; hieronder een panorama van 7 foto's...
https://t.co/F94UTlXUmo
Can you reasonably consent to birth control at 12, 13, or 14 years old? Why are so many Gen Z women quitting the pill en masse? And why is it important for us to keep talking about? 🧐
Last weekend at WLS, I sat down with four beautiful and courageous college students to talk about their birth control journeys and “why I quit the pill” stories—and I’ve never been more convinced this is one of the most important health issues of our time. 👀
#column || „In deze column wil ik het niet over vrouw en ambt hebben, maar over vrouw en kerk. Is de plek van vrouwen in de kerk wel altijd naar de Schriften?”
https://t.co/fPoDnMI0Up
WOO, boetes die betaald worden vanuit belastinggeld, is een verdienmodel voor activisten en campagnes tegen onze boeren. Boeren vogelvrij verklaard.
https://t.co/RaTk0U2WST
Hoe kan NL doorgaan met ingrijpende behandelingen bij kinderen, terwijl de wetenschappelijke onderbouwing ervan steeds kritischer wordt bevraagd?
Bij behandelingen met levenslange gevolgen moet niet ideologie, maar bewijs leidend zijn. Kinderen verdienen maximale zorgvuldigheid.
Natuurorganisaties hebben een financieel belang bij doemscenario’s.
Gaat het goed met de natuur? Dan droogt de donatiestroom op.
Politici kijken schaamteloos de andere kant op.
https://t.co/LPI88RAFvo
Je m’appelle Éléonore. J’ai 41 ans. Je suis professeure de français dans un lycée.
Et mardi dernier, un simple téléphone posé sur une table m’a fait comprendre à quel point certains parents sont en train de fabriquer des adultes incapables d’affronter le moindre inconfort.
Classe de seconde. Huit heures du matin.
Contrôle de lecture.
Pas compliqué. Le livre avait été donné trois semaines plus tôt. Trois semaines.
J’entre en classe avec mes copies.
— Sortez une feuille.
Soupirs.
Chaises qui grincent.
Regards paniqués.
Je commence à distribuer les sujets quand Nathan lève la main.
— Madame… on devait vraiment le lire en entier ?
Je le regarde.
— Nathan, c’était écrit sur Pronote. Répété en classe. Et rappelé vendredi.
Silence.
Une autre voix derrière :
— Mais madame, on pensait que vous alliez repousser.
Cette phrase.
“On pensait que vous alliez repousser.”
Comme si les règles étaient devenues négociables selon leur niveau de motivation.
Je pose les copies sur le bureau.
— Très bien. Qui a lu le livre ?
Sept mains se lèvent. Sur trente-deux élèves.
Sept.
Je hoche lentement la tête.
— Alors vous allez faire le contrôle quand même.
Catastrophe immédiate.
— Mais madame !
— C’est abusé !
— On n’a pas eu le temps !
— On a trop de matières !
Je les écoute sans parler.
Puis je dis calmement :
— Vous savez ce qui est le plus inquiétant ? Ce n’est pas que vous n’ayez pas lu le livre. C’est que vous soyez persuadés qu’il ne se passera rien.
Silence.
Le contrôle commence.
Certains écrivent deux lignes. D’autres regardent le plafond. Quelques-uns rendent copie blanche.
À midi, je reçois déjà un message de la direction :
« Plusieurs parents souhaitent un entretien concernant le contrôle de ce matin. »
Évidemment.
Le soir même, ma boîte mail explose.
“Ma fille a fait une crise d’angoisse.”
“Mon fils n’avait pas compris les attentes.”
“Le contrôle n’était pas adapté.”
“Vous mettez une pression excessive.”
Pas un seul message ne disait :
“Mon enfant n’a pas travaillé.”
Pas un.
Je lis tout. Sans répondre.
Puis un dernier mail arrive à 22 h 43.
Objet : “Injustice”.
Le père d’un élève écrit :
« À leur âge, il faut encourager les jeunes, pas les piéger. »
Les piéger.
Demander un travail annoncé trois semaines avant, c’est devenu un piège.
Le lendemain, je retourne en classe.
L’ambiance est lourde.
Certains évitent mon regard.
D’autres affichent ce petit sourire insolent des adolescents persuadés que leurs parents vont régler le problème à leur place.
Je pose mon sac.
Puis je sors une feuille.
— Aujourd’hui, nous allons faire autre chose.
Silence.
— Je vais vous apprendre une compétence essentielle pour votre avenir.
Nathan murmure :
— Encore un contrôle ?
— Non. Bien plus important.
Je distribue les feuilles.
En haut, il y avait écrit :
“Assumer les conséquences de ses choix.”
Personne ne comprend.
Je m’assois sur le bord du bureau.
— Quand vous serez adultes, personne n’appellera votre patron parce que vous n’avez pas préparé un dossier. Personne n’écrira à votre place à l’université. Personne ne pourra vivre votre vie pour vous.
Personne ne bouge.
— Vos parents vous aiment. Je n’en doute pas. Mais certains sont tellement occupés à vous éviter l’échec qu’ils vous empêchent d’apprendre la responsabilité.
Un silence énorme tombe dans la salle.
Puis, au fond, une élève lève timidement la main.
Emma.
Très discrète. Très bonne élève.
— Madame… moi je crois qu’on s’est habitués à ce qu’on nous sauve tout le temps.
Je la regarde.
Et pour la première fois depuis deux jours, quelqu’un vient de dire la vérité.
Personne n’a ri.
Personne n’a protesté.
Même Nathan baissait les yeux.
Une semaine plus tard, les élèves ont refait le contrôle.
La moyenne n’était pas exceptionnelle.
Mais cette fois, presque tout le monde avait lu le livre.
Et surtout, aucun parent n’a envoyé de mail.
Depuis ce jour, quand un élève oublie un devoir, il ne dit plus :
“Ma mère pensait que…”
Il dit :
“Madame, c’est ma faute.”
Et honnêtement ?
Je considère ça comme une victoire bien plus importante qu’une bonne note.
Zie hier de gekkigheid waar we in terecht zijn gekomen…!
Hoge voedselprijzen en boeren krijgen steun vanwege hoge kunstmestprijzen…terwijl die boeren kostbare dierlijke mest met hoge kosten moeten afvoeren. Wanneer gaan de ogen nu eens open in Brussel? https://t.co/sJPw5P2J7h
U mag uiteraard tussen een vast, variabel of dynamisch energiecontract kiezen.
Besef evenwel dat dynamische leveranciers geen enkele incentive hebben, integendeel, voor u een voorraadje gas voor komende winter in te slaan.
Ik leg dat in deze column uit:
https://t.co/1yaMimwg8I
Wat heeft de leveringszekerheid van energie in Nederland te maken met het tv-programma 'Help, mijn man is klusser!'. Alles.
Zie mijn bijdrage vanmiddag in de Tweede Kamer...
In de Bijbel droegen mannen en vrouwen dezelfde basiskleding: een mantel en onderrok. God maakte voor Adam en Eva rokken van dierenvellen. Aäron, Jozef en Jezus droegen een rok. De rok is dus geen vrouwelijk kledingstuk van oorsprong.
✍️ Jentje Kuiper
https://t.co/KtieguxzQz
Stroomnet vol want ganzen gingen voor. Rake column! Geen stroomtekort, maar een tekort aan regie.
Beleid en regels werken elkaar tegen en daar betalen burgers en ondernemers de prijs voor.