Deniz Göktaş mükemmel bir insan ve vatandaş.
Bir kişinin düşünsel özgürlüğünü koruyabilmek için fiziksel özgürlüğünden vazgeçebiliyor oluşu bize, fiziksel özgürlüğümüzü korumak için düşünsel özgürlüğümüzden ne kadar kolay vazgeçtiğimizi hatırlatıyor...
Deniz Göktaş’a hiçbir zorlama olmadan bu kadar sahip çıkılması, her sözünün takip edilmesi, yanında olma isteği, bence komedyenlerden çok siyasilere cesaret versin. Halk söylemek istediklerini dile getirenlerin organik olarak yanında duruyor demek ki. Geri çekilenlerin değil.
Karatepe Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’ndan herkese selamlar. Merak eden varsa içten bir şekilde söylüyorum, keyfim yerinde. İlerleyen günlerde façayı bozmamak için iyi hissetmiyorken “iyiyim” diyebilirim. O durumda bir yerlere göz kırpma emojisi koyarım.
Birçok açıdan nostaljik bir deneyim oluyor. Yıllar sonra televizyon izliyorum ve alaturka tuvalet kullanıyorum. Üstüne bir de Dünya Kupası eklenince 2002 yılında maça yetişmek için okuldan eve koşan Çocuk Deniz’e döndüm ama şişman Ronaldo’suz aynı keyfi vermiyor. Bu arada reklamlar iyice sıkıntı olmuş. Kantinden AdBlock istemek için dilekçe yazmayı düşündürdü. Sürekli meşrubat içen Boran Kuzum ve Feyyaz’ı görüyorum. Umarım müstakil bir ev alacak kadar iyi bir kaşeye anlaşmışlardır. Yoksa çekilecek çile değil. Nihat Kahveci’ninkini ev de kurtarmaz. “Kuşkaş ne topçuydu be!” Bir de yağcılık gibi olacak ama TRT 2 çok iyiymiş. İlaçlarıma henüz ulaşamamışken Kiarostami’nin Kirazın Tadı antidepresan gibi imdadıma yetişti yine. Yemekler ODTÜ yemekhanesiyle aynı. Dışarıdayken günde 1,5 öğün yiyordum, burada 3 öğün yiyorum vakit geçsin diye. Diş fırçalama işini de günde ikiye çıkardım, yine vakit geçsin diye. Alaturka tuvalet de daha sağlıklı diye duymuştum. Öyle değilse bile buradan çıkana kadar söylemeyin, motive kakalarımın tadı kaçmasın.
Bildiğiniz gibi kendi isteğimle dönüp teslim olmama rağmen ters kelepçe yapmak istediler. Rızam olmadığını söyledim. Zor kullanarak yaptılar. Şanlı direnişim yaklaşık 4 saniye sürdü. Polisler 2 katım n’apayım? Sonra emniyette birisi, “ya aslında sosyal medyaya içerik üretmek için” demiş olmalı ki; restoranda tam yemek yiyecekken “arkadaşlar bir saniye bozmayın” deyip masanın fotoğrafını çeken influencer tatsızlığında, ters kelepçeli videolarım çekildi; önden, arkadan, yandan. Hepsinde bir şekilde kameramanı bulup sırıttığım için uzak-arka açıyı yayınlayabilmişler.
Yapıcı bir eleştiri: Vatan Emniyet binası dökülüyor. Çalışanlar sıcaktan baygınlık geçiriyordu. Osmanlı’dan kalma klimalar var ve onlar da çalıştırılmıyor. Sadece amirlerin odasında son model klima var. Bu memurlar sırf siz istiyorsunuz diye kendilerine hiçbir zararı olmayan ve hatta belki sempati duydukları insanlara kötü polis rolü yapıyorlar. Duygusal yükü ağır olmalı; müstakil ev verseler yapmam. Bari bir klima alın. Yeri gelmişken söylemeden geçemeyeceğim, bu iki günlük kısa mesaim gösterdi ki Behzat Ç. ve Bir Zamanlar Anadolu’da kurmaca değil belgeselmiş, bütün diyaloglar ve karakterler birebir gerçekmiş.
Uçağa binmeden önce internetteki son dakikalarımda gördüğüm son şey “ailesinin gözüne girmek için kendini yakıyor, yazık!” tarzı yüzeysel psikolojik analizlerdi. Annemin Airbnb’de biblo kırdığı için ağıt yakması ve babamın gerçekten iyi bir baba olması dışında bütün anlattıklarım kurmacadır. Şaka yazabilmek için uydurduğum hayali çatışmalardır. Kişi ve kurumlar gerçek değildir. Mizahi bir yaklaşımdır. Pardon, mahkeme diline alıştım; siz bari şaka açıklattırmayın.
Kendimi bildim bileli hiçbir konuda baskı yapmamış, bana dair beklentiye girmemiş, çöp adam bile çizsem duvara asmış can dostlarımdır ikisi de. Her anne-baba kadar korumacı ve kaygılıdırlar. 2023’teki ilk Harbiye gösterimden sonra bile “Psikolog olsan keşke, boş vakitlerinde stand-up yaparsın” seviyesinde klişe; “yurtdışında İngilizce yapsan olmuyor mu?” diyecek kadar oğullarını gözlerinde büyütmüş insanlardır. Hemfikir olmasalar da bütün saçma kararlarımın arkasında durdular, bu gösteride de öyle olduğunu biliyorum, huzurlarınızda ikisini de öpüyorum.
Bu gösteriyi ne bir karşılık umarak ne de bir an bile cesur hissederek yayınladım. 7 yıl boyunca muhteşem bir hayat yaşadım. 25 yaşıma kadar içedönük, ölümüne karamsar, her şeyden şikâyet eden bir insan olarak; hobi seviyesinde yirmi seyirciye stand-up yapsam yeterince mutlu olacakken yüzlerce gösteride binlerce insanla beraber güldüm, yüzlerce yeni arkadaşım oldu, çok kalabalık ve sevgi dolu hissettim. Üstüne ihtiyacımın çok üstünde para kazandım.
Gencecik insanlar üniversiteleri korumak için, birçok konuda aynı düşünmedikleri belediye başkanlarına haksızlık yapıldı diye başlarına bu kadar bela alırken, “politik mizah” yaptığını iddia eden biri olarak en zararsız cümleleri bile ‘ama bunu yanlış anlarlar mı?’, ‘burayı manipüle edip sana saldırırlar mı?’ kaygılarıyla silmekten, etrafından dolanmaktan sıkıldım. O kadar sıkıldım ki, sıkıntım hayli yüksek olan korkumu aştı.
Gözaltı gecesi uyuşturucu testi sonrası götürüldüğüm hastanede beni görünce heyecanla el sallayan yetmiş yaşında teyze ise, kişisel sıkıntımı hayalimin ötesinde bir memnuniyete dönüştürdü. “Halk beni anlamadı ve başıma işler geldi” diye beklerken, “Halk beni anladı ve başıma işler geldi” oldu. WIN-WIN.
Temel seviyede Türkçe bilen, gösteriyi sahiplenen ve dayanışma gösteren herkese sevgiler. Gündemi salıyorum, kararlıyım bu sefer Moby Dick’i bitireceğim. Size dışarıda kolaylıklar.
@olcayulker @orhanaydin6 Biz nedense hiçbir dönemde hiçbir şeyi tartışamıyoruz. Sadece bu konuyla ilgili söylemiyorum. Sürekli karşı söylemi sönümlendirme çabası var. Şimdi zamanı değil vs... Zamanı değil deyince sonra çok geç oluyor. TİP'in Hatay'ı kazanma şansı yok zaten, neden tartışamıyoruz?
@cuneytozdemir Duyuyor musunuz? Bu sesi anketlerde duyamazsınız, odalarınızda otururken anlayamazsınız. Gelin, halka karışın da duyun. Bir an önce bu rezil karardan dönün.
@herkesicinCHP@eczozgurozel
@husnuarkan Cumhuriyet Bayramını böyle görüntülerin yaşanmadığı bir ülkeye dönüşmek için kutluyoruz. Bırakın biraz da coşmaya hakkı olsun bu milletin. Çok yanlış şekilde, çok yanlış şeylere karşı çıkıyorsunuz. Bazen insanların bazı çıkışlarına inanamıyorum. Bu da onlardan.
İnsanların bu şehri terk etmesi için herkes elinden geleni yapıyor. Yaşanabilir hale gelmesi içinse gürültü koparmamız gerek. Her şey için tek tek;su, temizlik, ulaşım, barınma... Bu şehir lafla ayağa kalkmaz. Hado neden Mersin'den kalkıyor mesela? N'oldu Hatay'da deniz mi bitti?
Hatay deniz otobüsleri Mersin'den kalkıyor.
Hatay havaalanından uçması gereken uçaklar Adana'dan uçuyor.
Hatay Stadyumunda oynanması gereken maçlar Mersin'de oynanıyor.
Biz bu şehri terk mi edelim?
Aaa bir de büyükşehir belediyemiz vardı bu konularla ilgilenmesi gereken, çoktandır ortalıkta görünmediği için unutmuşum. @HatayBSB@DocDrLutfuSavas rahatsız ediyoruz ama kusura bakmayın! Ya da bakın, kendi kusurunuza!
Hatay'da enkazlara, çöp yığınlarına, altyapının çöküşüne, temizlik sorunlarına ve düzensiz yerleşim alanlarına bağlı olarak böcek/kemirgen üreme alanı sayısı 120 binden 1 milyonun üzerine çıkmış; halk sağlığını tehdit eden boyutlara ulaşmıştır.
Feyruz bir başka şarkısında Beyrut'a seslenerek, "Kapında bir şiirim ben, inatçı rüzgârın yazdığı" der. Biz de Antakya'ya onun ezgileriyle sesleniyoruz. Umutsuzluk tüm gücüyle dayatsa da, tarif edilemeyecek kadar hüzünlü de olsak...Umuda sarılıyoruz. İnatçı rüzgârın şiirleri 🌹❤️
Kurban olduğum Antakya sokaklarında Feyruz şarkıları bu bayramda da eksik olmadı. Hüngür hüngür ağladım bu videoyu çekerken ama bu sefer umutlu bir ağlamaydı bu. Ya Antakya, seni yeniden yeşertmek şarkılarımızla bayramlaşmak en güzel haliyle yeniden nasip olacak. 🌹
Dile dökünce anlamsızlaşıyor. Yok bir tarifi. Neresinden tutup anlatacaksın? Ahmet abinin bir şiirinde geçiyordu galiba 'kelimeler ağzımda ufalanıyor' diyordu ya da benzeri bir şey, her neyse. Öyle bir şey işte.
📌 Arapça müziğin efsanevi ismi Feyruz, Suudi Arabistan'dan gelen milyonlarca dolarlık kraliyet konseri teklifini "sizin özgürlük yalanlarınıza alet olmayacağım" diyerek reddetti.