#BonSiman - Twitter Hashtag

Steve Martha @Stevemartha869

5 days ago

Single, paso hende kuta den relashon ta mas fasil pa haña ku hende kuta single. #Bonsiman

0

19

Steve Martha @Stevemartha869

5 days ago

Mitar dje hende nan ku ta bisabu “bo mes ta kere botei logra ekoi?”, “Laga ekoi pa esnan kuta bon den dje.”, “7-1 berguensa” ta net e tipi hende nan kuta pará e mesun kaminda ahinda den bida sin logra niun lolo. Once again YUI KORSOU DEN BON I MALU OF BDKBM💙🇨🇼 #Bonsiman

0

21

two bags of sugar @iniedergeval

5 days ago

focus on the focus #bonsiman

0

1

Steve Martha @Stevemartha869

5 days ago

Anto no ta paso e desishon ta hasi doló, ta nifikia ku e tabata un mal desishon. #Bonsiman

0

1

0

16

Steve Martha @Stevemartha869

25 days ago

Tin ta wa bo drechi paso nan ta care, Tin ta wak bo drechi porseakaso. DISTINGUÍ! #bonsiman

0

2

0

49

Steve Martha @Stevemartha869

4 months ago

E wegi keda kulpa hende i lubida ku tabo akshon pndw nan su konsekuensia tin bo kaminda bota ei, basta kune. #Bonsiman

0

3

0

66

Arik de Wolff @adewolff

6 months ago

Columpje-Venezuela #bondia #bonsiman De kamer zonder deuren Venezuela vroeg om hulp. Dat is geen metafoor, maar een vaststaand feit. Het vroeg het zacht, daarna luider, en tenslotte in stilte — wat altijd het laatste stadium is van wanhoop. Niemand luisterde. Of beter: velen hoorden het, maar besloten dat horen geen handelen verplicht. Een land kan ook verdwijnen zonder van de kaart te vallen. Het verliest eerst zijn wetten, daarna zijn woorden. Verkiezingen worden rituelen zonder betekenis. Dialoog wordt een toneelstuk waarin iedereen zijn tekst kent en niemand gelooft wat hij zegt. Macht blijft over als enige grammatica. Zesentwintig jaar lang herhaalde Venezuela dezelfde handelingen, in de hoop op een andere uitkomst. Het stemde. Het protesteerde. Het wachtte. Elke keer brak het regime zijn belofte, zoals men een horloge openbreekt om de tijd te stoppen. Acht miljoen mensen verlieten het land. Wie bleef, leerde te zwijgen. De wereld keek toe. Sommigen noemden het diplomatie. Anderen noemden het realisme. In werkelijkheid was het gemak. Men deed zaken met de beul en noemde dat neutraliteit. Men sprak over nuance terwijl de gevangenissen zich vulden. Nu is er geweld. Dat verbaast niemand, behalve degenen die altijd verbaasd zijn wanneer de geschiedenis exact doet wat ze altijd doet. Een regime dat alleen macht begrijpt, zal eindigen door macht. Dat is geen oordeel, maar een wetmatigheid. Venezuela bevindt zich in een kamer zonder deuren. Wie daarbinnen spreekt over dialoog, spreekt over meubels. Wie daarbuiten zwijgt, is medeplichtig aan de stilte. Er bestaat maar één uitgang. Ze heet democratie. Alles wat anders heet, is een omweg die terugleidt naar dezelfde muur. Afbeelding: El Helicoide, SEBIN' gigantische detentie- en martelcentrun in Caracas. SEBIN houdt hier zo'n 300 politieke gevangen vast en martelt hen In heel heel Venezuale zitten duizendem mensen gevangen en in martelin wegens kritiek op het regime. #Venezuela #Maduro #Aruba #Curacao #Bonaire

0

2

0

1K

Arik de Wolff @adewolff

6 months ago

Columpje! Venezuela #bondia #bonsiman De kamer zonder deuren Venezuela vroeg om hulp. Dat is geen metafoor, maar een vaststaand feit. Het vroeg het zacht, daarna luider, en tenslotte in stilte — wat altijd het laatste stadium is van wanhoop. Niemand luisterde. Of beter: velen hoorden het, maar besloten dat horen geen handelen verplicht. Een land kan ook verdwijnen zonder van de kaart te vallen. Het verliest eerst zijn wetten, daarna zijn woorden. Verkiezingen worden rituelen zonder betekenis. Dialoog wordt een toneelstuk waarin iedereen zijn tekst kent en niemand gelooft wat hij zegt. Macht blijft over als enige grammatica. Zesentwintig jaar lang herhaalde Venezuela dezelfde handelingen, in de hoop op een andere uitkomst. Het stemde. Het protesteerde. Het wachtte. Elke keer brak het regime zijn belofte, zoals men een horloge openbreekt om de tijd te stoppen. Acht miljoen mensen verlieten het land. Wie bleef, leerde te zwijgen. De wereld keek toe. Sommigen noemden het diplomatie. Anderen noemden het realisme. In werkelijkheid was het gemak. Men deed zaken met de beul en noemde dat neutraliteit. Men sprak over nuance terwijl de gevangenissen zich vulden. Nu is er geweld. Dat verbaast niemand, behalve degenen die altijd verbaasd zijn wanneer de geschiedenis exact doet wat ze altijd doet. Een regime dat alleen macht begrijpt, zal eindigen door macht. Dat is geen oordeel, maar een wetmatigheid. Venezuela bevindt zich in een kamer zonder deuren. Wie daarbinnen spreekt over dialoog, spreekt over meubels. Wie daarbuiten zwijgt, is medeplichtig aan de stilte. Er bestaat maar één uitgang. Ze heet democratie. Alles wat anders heet, is een omweg die terugleidt naar dezelfde muur. Afbeelding: El Helicoide, SEBIN' gigantische detentie- en martelcentrun in Caracas. SEBIN houdt hier zo'n 300 politieke gevangen vast en martelt hen In heel heel Venezuale zitten duizendem mensen gevangen en in martelin wegens kritiek op het regime. #Venezuela #Maduro #Aruba #Curacao #Bonaire

2

3

0

245