Top Tweets for #Resmidil

Boş Kıyaslarla Manipülasyon... Türkmenlerin hakkını savunurken, Türkiye’nin bütünlüğünü korumak çelişki değil, aksine tutarlılıktır. Irak’taki mesele varlık mücadelesi, Türkiye’deki mesele ise siyasi ayrışma projesidir. Bu propagandacılara şunu sormak lazım: 1. Türkmenler 100 yıldır dillerini kaybetmemek için direniyor. Türkiye’de Kürtçeye yönelik böyle bir tehdit mi var? 2. Kürtçe konuşmak, öğrenmek ve öğretmek serbestken, resmi dil ve anadilde eğitim talepleri kimler tarafından ve hangi amaçlarla dile getiriliyor? 3. Eğer mesele gerçekten dillerin korunması olsaydı, Fransa, Almanya, Yunanistan gibi ülkelerde de çok dillilik talep edilirdi. Ama asıl mesele bu değil, siyasi bir proje yürütülüyor. KONUYU DERİNLEMESİNE İRDELEYELİM 1. Irak’taki Türkmenler yok sayıldı, Türkiye’de ise Kürtçe serbest Irak’ta Türkmenlerin maruz kaldığı baskı ile Türkiye’deki Kürtlerin durumu arasında hiçbir benzerlik yok. Türkmenlerin dili, Irak’ta sistematik şekilde yok sayıldı, okulları kapatıldı, nüfusları azaltılmaya çalışıldı. Saddam döneminden beri süregelen Araplaştırma ve sonrasında Kürt yönetimleri altında maruz kaldıkları baskılar, Türkmenleri yok oluşun eşiğine getirdi. Türkiye’de ise Kürtçe özel okullarda öğretilebiliyor, medya kanallarında özgürce yayın yapılıyor, günlük hayatta kullanımı serbest. Üniversitelerde Kürt Dili ve Edebiyatı bölümleri bile var. Kürtçe yasaklı olsaydı, şu anda birçok platformda Kürtçe yayın yapan kanallar olmazdı. Türkiye’de kimse Kürtçeyi yasaklamıyor. Aksine, bireysel haklar açısından geniş bir özgürlük alanı var. Bu yüzden, Irak’ta Türkçe'nin resmi dil olarak tanınması ile Türkiye’de Kürtçeye yönelik durum aynı kefeye konamaz. Türkmenler, kendi topraklarında varlık mücadelesi veriyor; Kürtçe konuşan insanlar ise Türkiye'de anadillerini özgürce kullanabiliyor. 2. Resmi Dil Meselesi Bir Hak İhlali Değil, Devletin Üniter Yapısıyla İlgili Türkiye üniter bir devlettir ve resmi dili Türkçedir. Resmi dil, bir ülkedeki ortak kamusal alanı ve devlet yapısını temsil eder. Dünyanın hiçbir üniter devletinde, farklı etnik grupların dilleri resmi dil olarak tanınmaz. Fransa’da resmi dil sadece Fransızcadır. Breton, Baskça, Korsikaca gibi diller konuşulmasına rağmen Fransız devlet dairelerinde bu diller resmi olarak kullanılamaz. İtalya’da resmi dil İtalyanca’dır. Ülkede Almanca, Slovence ve diğer yerel diller konuşulsa da, devletin resmi dili tektir. Yunanistan’da Türkçe, Pomakça, Makedonca veya Arnavutça konuşan topluluklar var ama Yunanca dışında bir resmi dil kabul edilmez. Türkiye’de resmi dili değiştirmek veya ek diller eklemek isteyenlerin amacı, bir hak talebinden çok siyasi bir projedir. PKK’nın yıllardır savunduğu bu söylem, ilerleyen aşamada federasyon ya da bağımsızlık talebine kapı aralamak için kullanılmaktadır. Türkmenler ise Irak’ta devletin kurucu unsurlarından biri olduğu halde yok sayılmış bir topluluk. Onların talebi, devlet sisteminin doğrudan parçası olan bir halkın varlığını sürdürme çabasıdır. Yani Türkiye’de Kürtçenin statüsüyle bunu kıyaslamak, konuyu bilmeyenleri manipüle etmekten başka bir şey değildir. 3. Anadilde Eğitim Talebi, Bir Kültürel Hak Meselesi Değil, Bölücülüğün Aracı Kürtçenin Türkiye’de konuşulmasına, öğrenilmesine engel yoktur. Ancak anadilde eğitim talebi, kültürel bir hak meselesinden çok, siyasi bir bölücülük aracıdır. Çünkü: - PKK ve çevresi, bu talebi özerklik ve bağımsızlık yolunda bir adım olarak kullanıyor. Anadilde eğitimin kabul edilmesi, ayrı eğitim sistemleri ve sonunda ayrı yönetim taleplerini beraberinde getirecektir. - Eğitim birliği bozulur, devlet içinde devlet oluşur. Eğer her etnik grup kendi dilinde eğitim alırsa, ulusal birlik parçalanır ve devlete olan aidiyet duygusu zayıflar. Bu model, Osmanlı’nın son döneminde yabancı okulların Osmanlı’yı içeriden çökertmesine benzer bir duruma yol açar. - Dünyada da örnekleri sorun yaratıyor. İspanya’da Katalonya ve Bask bölgelerinde anadilde eğitim uygulandı, ardından bağımsızlık referandumları gündeme geldi. Türkiye’de de benzer bir süreç işletilmek isteniyor.